กลุ่ม ‘โรคนางเอก’ ให้กำลังใจกันและกัน

โดย...นายใจดี

เกิดขึ้นจากการรวมตัวกันของผู้ป่วยและญาติผู้ป่วยที่เป็นโรคลูคีเมีย และต่อมน้ำเหลือง โดยใช้ชื่อกลุ่มว่า “โรคนางเอก (ลูคีเมีย+ต่อมน้ำเหลือง)” เพื่อสร้างพื้นที่สำหรับแบ่งปันความรู้ประสบการณ์ที่เกิดจากการรักษา และที่สำคัญ ส่งมอบ “กำลังใจ” ให้กันและกัน เพราะจะมีใครเล่าที่เข้าใจหัวอกของผู้ป่วยได้อย่างแท้จริงเท่ากับเพื่อนผู้ร่วมชะตากรรม

“ปิยะนุช เศรษฐวงศ์” คือ ผู้ก่อตั้งกลุ่ม โดยใช้เฟซบุ๊กเป็นสื่อกลางในการติดต่อสื่อสารกัน กลุ่มนี้เป็นกลุ่มปิด ผู้ที่อยากเข้าร่วมกลุ่มต้องส่งข้อความไปติดต่อทางเฟซบุ๊กชื่อ WNuch Nin ค่า Cool หรือติดต่อทางอีเมล [email protected] สมาชิกต้องเป็นผู้ป่วยหรือญาติผู้ป่วยเท่านั้น ที่ตั้งชื่อกลุ่มว่า โรคนางเอก เพราะนำมาจากซีรี่ส์เกาหลีที่นางเอกมักเป็นโรคลูคีเมีย และต่อมน้ำเหลือง จึงนำมาใช้เพราะไม่อยากให้ชื่อกลุ่มดูเคร่งขรึม หดหู่จนเกินไป

การเกิดขึ้นของกลุ่ม ปิยะนุช เล่าว่า เริ่มจากเมื่อ 4 ปีที่แล้ว ในวัยที่เธออายุเพียง 22 ปี ได้ป่วยเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว (ลูคีเมีย) แบบเฉียบพลัน นอกจากการรักษาจากแพทย์ที่ช่วยชีวิตเธอ กำลังใจจากครอบครัว เพื่อน ก็เป็นหนึ่งปัจจัยให้เธอมีจิตใจที่เข้มแข็ง มีพลังต่อสู้กับโรคร้าย “ตอนแรกที่รู้ตัวว่าเป็นอะไร เราก็ซึม เสียใจ เพราะเราอายุยังไม่มากเลย แต่พอเห็นป๋ากับแม่เศร้ามาก เขาคงทำใจไม่ได้ที่ลูกป่วย เราไม่อยากให้เขาเศร้าก็ยิ้มสู้ไป บอกไม่เป็นไร แข็งแรงเดี๋ยวก็หาย แล้วพอเราทุกข์ ป๋ากับแม่ก็ให้กำลังใจ ช่วงแรกๆ เพลียรับสภาพตัวเองไม่ได้ แต่ค่อยๆ สะสมกำลังใจจากที่บ้าน จากเพื่อนๆ และมีช่วงหนึ่งที่เข้าไอซียู ก็จะมีญาติๆ เพื่อนๆ มาเยี่ยมถามอาการเป็นยังไง บางคนก็โทรมาถาม แต่เราเหนื่อยพูดไม่ได้ ก็เลยวาดการ์ตูนตอบคำถาม อัพขึ้นบล็อก ชื่อ Nuch Nin คุณพ่อก็สนับสนุนให้ทำ เพราะช่วยให้เราผ่อนคลาย หลังจากสร้างบล็อกเล่าเกี่ยวกับโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว ทำให้รู้จักผู้ป่วยใหม่หลายๆ คนเราได้คุยกันทางเมล โทรคุยกันและสนิทกัน พวกเราจึงอยากสร้างกลุ่มในเฟซบุ๊กขึ้นมา เพื่อต้อนรับรุ่นน้องผู้ป่วยคนใหม่ๆ ให้ได้มาคุยกันในกลุ่ม พวกเราจะได้ช่วยกันดู ได้แชร์ประสบการณ์ให้กับผู้ป่วยใหม่ ได้รู้ขั้นตอนการรักษาและมีกำลังใจสู้”

การรวมกลุ่มไม่จำเป็นต้องเจอหน้าเจอตัวกันเสมอไป แต่การที่ยังมีปฏิสัมพันธ์ มีการสื่อสารในกลุ่มอยู่เสมอ ทำให้กลุ่มยังเป็นที่พักพิงและเป็นมิตรของเหล่าสมาชิกได้ “พวกเราก็ผู้ป่วยเนอะ บางคนก็ไม่แข็งแรง บางคนก็นั่งรถเข็น การมาเจอกันก็คงยาก บางคนก็อยู่ต่างประเทศ แต่จุดประสงค์ของเราไม่ได้ต้องเจอกันเลย มีบ้างที่บางคนแข็งแรงก็ไปเยี่ยมเพื่อนในกลุ่ม แต่ไม่เจอกันก็ไม่เป็นไร เพราะพวกเรามีการคุยกันอยู่เสมอ ในกลุ่มของเราจะเหมือนไดอารี่ของแต่ละคนที่มาบอกขั้นตอนการรักษาของตัวเอง บางคนที่เพิ่งเป็นได้เข้ามาอ่านก็จะได้เตรียมตัวได้ถูก คุยกันแชร์กัน เป็นแนวทาง ดูแลตัวเองยังไง อย่างช่วงจะทำคีโม กินอะไรได้บ้าง ดูแลตัวเองยังไง กินไอติมได้ไหม การใช้ชีวิตในระหว่างที่รักษา เรื่องย่อยๆ ที่หมอไม่ได้บอกละเอียดขนาดนี้ หมอบอกไม่ให้กินของสด ไม่ให้กินผักผลไม้ แต่คนไข้อยากกินก็ต้องถามว่าพอมีอะไรกินได้บ้าง ทุกคนก็เอาประสบการณ์มาแชร์ ญาติผู้ป่วยก็แอดเข้ามาด้วย เขาต้องบริจาคสเต็มเซลล์ให้น้องชาย ต้องดูแลตัวเองยังไง กินยังไง คนป่วยเหมือนกัน เจอเหตุการณ์เดียวกัน จะได้สบายใจ มีกำลังใจ เพราะไม่งั้นเวลารู้ว่าตัวเองป่วยมืดแปดด้าน ทำไมต้องเป็นฉัน เพราะไม่มีใครหรอกเตรียมใจว่าเป็นมะเร็ง ส่วนอะไรที่เป็นวิชาการทางการแพทย์ ก็ต้องถามเพิ่มเติม เพราะหลักๆ ของเราคือการแชร์ประสบการณ์และให้กำลังใจ แต่ละคนก็มีวิธีการรักษาแตกต่างกัน”

ด้วยความที่ปิยะนุชมีอาชีพเป็นนักวาดภาพประกอบ การโพสต์ข้อความของเธอจึงดูมีสีสันน่ารัก ด้วยการใช้ภาพประกอบบรรยายสถานการณ์ต่างๆ “หัวอกคนที่ป่วยเหมือนกันเนอะ ป่วยก็แย่อยู่แล้ว ถ้าเราต้องมานั่งเศร้าอีกยิ่งจะแย่ ก็เลยเขียนการ์ตูนออกแนวคิดบวก ขำขัน ให้เห็นว่ายังมีคนอื่นที่ยังสู้เหมือนกัน เราทุกคนต่างรู้สึกประทับใจกันและกัน เพราะเป็นคนป่วยกันหมด ตัวเขาเองยังลำบากแต่ยังให้คำแนะนำเต็มที่ เมนต์กันเยอะมาก เอารูปอาหารมาแปะ ช่วยเหลือกันเต็มที่มาก น่ารัก ทั้งๆ ที่ไม่มีใครสบายดี เป็นห่วงผู้ป่วยใหม่ที่ตกใจ เสียขวัญ อยากให้เขารู้สึกไม่ได้ป่วยคนเดียว มีคนอื่นๆ อีกที่คอยดูแลช่วยเหลือกัน”

น้ำใจ มิตรภาพ เกิดขึ้นในกลุ่ม “โรคนางเอก (ลูคีเมีย+ต่อมน้ำเหลือง)” แม้ว่าร่างกายเขาจะไม่พร้อมเต็มร้อย แต่กำลังใจที่พวกเขาแบ่งปันให้กันนั้นเกินร้อยจริงๆ