‘A Historic day of Buddhism in India’เนื่องในวันวิสาขบูชา พ.ศ. ๒๕๕๖!(ตอนที่ ๑๑)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

ในพระพุทธศาสนาจึงมิได้พูดเรื่องวิปัสสนากัมมัฏฐานเพียงส่วนเดียว อันเป็นกระบวนการปฏิบัติเพื่อเจริญวิปัสสนาญาณ แต่ได้วางรากฐานรองรับการเจริญวิปัสสนาญาณไว้ด้วยการพัฒนาจิตให้เข้าสู่สมถะสู่ความสงบตามกระบวนการของสมถะกัมมัฏฐาน

สมถะ คือ สภาพจิตที่ตั้งมั่น เมื่อตั้งมั่นแล้ว จิตจะมีคุณภาพที่ดี พร้อมพอที่จะเข้าสู่กระบวนการเจริญวิปัสสนากัมมัฏฐานได้ การฝึกฝนให้จิตมีความตั้งมั่น หรือรวมลงที่อารมณ์ใดอารมณ์หนึ่ง แล้วสงบอยู่ที่อารมณ์นั้นอารมณ์เดียว ให้ความเป็นจิตเดียวที่สงบ ที่พบกับความเป็นอุเบกขาอารมณ์ คือ ความไม่เข้าไปถือรักชัง ณ ขณะความสงบนั้น จึงเป็นกระบวนการฝึกฝนจิตในพระพุทธศาสนาที่จะต้องให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง ดุจการฝึกฝนร่างกายให้แข็งแรง เพื่อให้มีพละกำลังที่สามารถทำงานตามศิลปวิทยาการต่างๆ ได้

เช่นเดียวกัน การที่จะเข้าสู่กระบวนการวิปัสสนาอย่างมีคุณภาพ เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดนั้น ก็ต้องพัฒนาจิตสู่ความสงบตั้งมั่น ที่เรียกว่าสมถะนั่นเอง

ในห้องประชุมแห่งนี้ มีคนที่มีความรู้เยอะ เป็นนักกฎหมาย เป็นหมอ เป็นผู้บริหาร เป็นวิศวกร เป็นนักธุรกิจต่างๆ มากมาย ล้วนแล้วแต่ต้องใช้จิตในการทำงานอย่างหนักหนานัก แต่เป็นการใช้จิตที่ขาดการพัฒนาจิต

การใช้จิตที่ขาดการพัฒนาจิต จึงนำไปสู่ความล้มเหลวในระยะยาว เราจึงเห็นบุคคลจำนวนมากในสังคมในโลกมีสุขภาวะทางจิตที่สูญเสียคุณค่าคุณภาพจิตที่ดีไป และที่สำคัญคือ การตกอยู่ภายใต้อำนาจของโลก ด้วยอำนาจของราคะ โทสะ โมหะ จึงทำให้เกิดอำนาจหนึ่งขึ้น ที่นำไปสู่ความทุกข์ อำนาจนั้นคือ อำนาจอวิชชา

(อ่านต่อฉบับหน้า)