ยิ้มในฤดูฝน

โดย...วราพงษ์ ป่านแก้ว

เข้าสู่ฤดูฝนแล้วครับ หลายคนอาจจะชอบ แต่อีกหลายคนอาจจะส่ายหน้าไม่อยากนำพากับหน้าฝน สำหรับผมความรู้สึกกับน้องฝนเป็นแบบครึ่งๆ กลางๆ ใจหนึ่งก็หลงใหล อีกใจก็แสนจะเบื่อหน่าย

ชีวิตคนเมืองกับฤดูฝนเหมือนเป็นช่วงเวลาที่ชีวิตจะต้องยากลำบากขึ้นอีกไม่มากก็น้อย โดยเฉพาะการเดินทางฝ่ากลางฝนจากที่เคยติดอยู่ในรถ 1 ชั่วโมง อาจจะเพิ่มเป็น 2 ชั่วโมง หรือมากกว่า ไหนจะต้องเปียกปอนมอมแมมระหว่างทาง จะหาของกินข้างทางก็ยากกว่าวันที่ฟ้าฝนหยุดทำงาน

ที่หนักหนาสาหัสที่สุดคือ ต้องลุ้นกับการมาเยือนของน้ำที่ไม่ได้รับเชิญเจิ่งนองไปทุกตรอกซอกซอย ไม่เว้นแม้แต่ในบ้าน เป็นทุกข์ที่คนกรุงไม่อยากเจอะเจอในหน้าฝน

อีกด้านหนึ่ง ฝนสำหรับคนในต่างจังหวัดเป็นเสมือนผู้นำพาชีวิตใหม่ เป็นจุดเริ่มของการเพาะปลูก หว่าน ดำ ปีใดฝนดี น้ำท่าสมดุล พืชผลเกษตรก็ผลิดอกออกผลให้ได้เก็บเกี่ยวลืมตาอ้าปากได้

ปีใดฝนเหือดแห้งไม่ตกต้องตามฤดูกาล พืชผลเกษตรก็แห้งเหี่ยว หรือปีใดฝนมากเกินจำเป็น ทุ่งนาก็แปลเปลี่ยนเป็นท้องน้ำ ปีนั้นก็อย่าได้หวังว่าจะมีกิน

ฤดูฝนจึงสร้างได้ทั้งทุกข์ทั้งสุขให้กับผู้คนในแบบที่แตกต่างกันไป

สุขอีกอย่างสำหรับผมคือ การได้ท่องเที่ยวไปในหน้าฝน แม้การเดินทางจะยากลำบากขึ้น แต่ก็มีเสน่ห์ชวนหลงใหล บรรยากาศยามฝนโปรยชวนให้ครึ้มเย็นในจิตใจ ธรรมชาติในฤดูฝนนั้นเหมือนมีมนต์สะกด ถ้ามีโอกาสคราวใดเป็นต้องหาทริปลุยป่าหน้าฝนกันให้ชุ่มฉ่ำหัวใจ

พอพูดถึงฝนฟ้า ป่าเขา แล้วทำให้นึกถึงบทเพลง ยิ้มกลางสายฝน ของวงคาราวาน ที่เข้ากันอย่างเหมาะเจาะกับหน้าฝน

เย็น...ฝนพรำ พร่างพรูสู่พฤกษา

พรมไม้ป่า สดใส ในวสันต์

หัวใจเรา ฉ่ำชื่นเช่นดังคืนวัน

ฝันและใฝ่ โลกใหม่ต้องเป็นของเรา...

หลายๆ คนในยุคแสวงหาคงจะจำเพลงนี้ได้ แม้น้าหงาจะแอบซ่อนความหมายเชิงสัญลักษณ์ไว้ในบทเพลง แต่สำหรับใครหลายๆ คน กลับรู้สึกอิ่มเอมกับการสื่อความหมายเชิงให้กำลังใจเสียมากกว่า

อารมณ์ยิ้มกลางสายฝนนั้นยากจะคาดเดา แต่สำหรับในอารมณ์แบบผม มันเป็นยิ้มที่ยอมรับซึ่งชะตากรรมอันมีฝนเปรียบเช่นอุปสรรค แต่ยิ้มที่ยอมรับนั้นไม่ใช่ยิ้มที่ยอมแพ้ เพราะเรายังต้องก้าวเดินไปในสายฝนให้ผ่านพ้นไปให้ได้ เป็นการรับชะตากรรมและพร้อมที่จะสู้ต่อ

แม้ฟ้าฝนจะทำให้เราทุกข์ยากบ้าง ก็ขอให้ยิ้มและเดินฝ่ามันไปนะครับ