เชาวพล มณีสุขเกษม “งานหน้าเตาคือความใฝ่ฝันของผม”

โดย...ปอย / ภาพ ภัทรชัย ปรีชาพานิช

ลิสต์งานในฝันของหนุ่มๆ ยุคนี้ “เชฟ” กลายเป็นอีกหนึ่งอาชีพที่หนุ่มหน้าใสๆ หลายคนตั้งไว้ให้เป็นเป้าหมายสูงสุดในชีวิตการงาน เชาวพล มณีสุขเกษม หนุ่มน้อยนิกเนม “ไอซ์” ขวัญใจของเพื่อนๆ พี่ๆ ในห้องอาหารไวน์ผับ โรงแรมพูลแมน กรุงเทพ คิง เพาเวอร์ บอกว่างานเชฟคือความฝันของเขา ตอนนี้เขาก็กำลังมีความสุขมากๆ กับการทำงานประจำในส่วนของครัวร้อน ร้านไวน์ผับ ในแต่ละวันมีหน้าที่ตระเตรียมอาหารและของสดในส่วนของอะลาคาร์ต ใช้เวลา 3 ชั่วโมงกับการดูแลเรื่องอาหารขาดเหลือก่อนรับแขกเข้าร้านอาหารที่คึกคัก ลูกค้าแน่นทุกๆ วัน

เมื่อได้เวลาครัวเปิด เวลางานอีก 5 ชั่วโมงนี้ให้ใจไปทุ่มเทเต็มๆ พ่อครัวหนุ่มน้อยไอซ์ บอกอย่างภาคภูมิใจว่าเป็นทั้งตัวกลางของงานผัดพาสตา และถ้าลูกค้าคึกคักสุดๆ เขาก็ได้โชว์ฝีมือผัดทำหน้าเตาเต็มที่เลย

“ผมชอบทำพาสตาและอาหารอิตาเลียนมากๆ การได้ผัด ได้ปรุงรสชาติเป็นของเราเอง โดยที่บางจานก็ไม่จำเป็นว่าต้องเหมือนจานต้นแบบเป๊ะๆ เสมอไป ผมว่านี่คือความสนุกสนานในการทำงานอย่างแท้จริง และที่สำคัญผมรู้สึกว่ากำลังมอบความสุขซึ่งการกิน การได้ลิ้มรสชาติ ก็ถือว่าคือที่สุดของชีวิตอย่างหนึ่ง แล้วในทางกลับกันเมื่อผมปรุงอาหารขึ้นมาสัก 1 จานและมีคำชมตอบกลับมา ผมว่านี่ก็คือความสุขที่สุดของการทำงานด้วยเช่นกัน

อาหารจานเด็ดของผมคือ Spaghetti Olio Bacon หลายคนชมว่าอร่อย (บอกพร้อมรอยยิ้ม) แต่คำชมก็ไม่ทุกวันนะครับ (คราวนี้บอกพร้อมเสียงหัวเราะ) แต่สิ่งนี้แหละที่ผมมองว่าคือความท้าทายในชีวิตการทำงานของเรา

เชฟที่ผมชื่นชอบ และถือว่าเป็นโรลโมเดลของผมเลยก็คือ วิลล์เมนต์ เหลียง เชฟชาวสิงคโปร์ที่ถือเป็นครูในครัวคนแรกของผมเลยก็ว่าได้นะครับ ผมได้ทำงานกับเชฟท่านนี้เมื่อ 3 ปีก่อน ผมปลื้มมากๆ กับวิธีการครีเอตอาหารที่ไม่เคร่งเครียดเลย งานครัวเป็นการทำงานที่สนุก ท้าทาย และเปิดใจยอมรับเสมอกับอาหารจานใหม่ได้ตลอดเวลา และไม่เกี่ยงว่าเป็นงานเล็กๆ หรืองานใหญ่ ความตื่นเต้นคืออาหารจานใหม่ๆ รสชาติจะออกมาอย่างไร

ผมตั้งเป้าไว้ว่าตอนนี้จะเรียนรู้เทคนิคการทำอาหารยุโรปไว้ให้ได้มากที่สุด จากนั้นก็จะเรียนรู้การทำอาหารไทยเป็นสิ่งต่อไปเพราะเป็นอาหารอีกชาติหนึ่งที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก ในอนาคตผมคิดว่าการเปิดการค้าในระดับอาเซียน อาหารที่น่าจะไปได้ดีที่สุดก็คือจะเป็นอาหารไทยฟิวชันยุโรป

สำหรับเชฟใหญ่ของโรงแรมพูลแมนที่ผมได้ร่วมงานด้วยในเวลานี้ก็คือ เชฟมาร์แชล ออร์ตัน ซึ่งมอบหมายหน้าที่ให้แต่ละคนไว้อย่างชัดเจน หน้าที่ของเด็กรุ่นใหม่อย่างพวกผมก็คือรับผิดชอบที่เชฟมอบหมายให้ได้ดีที่สุด ผมรับผิดชอบในเรื่องซอสต่างๆ และเดคอเรตจานอาหาร ซึ่งงานในส่วนนี้คนรุ่นใหม่มีอะไรก็สามารถนำเสนอเชฟใหญ่ได้ด้วยนะครับ การปรุงซอสที่ผมชอบมากที่สุดคือ ซอสส้มผสมโรสแมรีราดบนเป็ดที่กินคู่กับซอสรสหวาน นี่เป็นซอสอีกตัวที่ผมนำเสนอเชฟเอง (บอกพร้อมรอยยิ้มภาคภูมิใจ)

จริงๆ แล้วผมไม่ได้ฝันเป็นเชฟเลยนะครับ แต่ความที่ผมเลือกเอนทรานซ์โดยเรียนการโรงแรม ก็ทำให้เราได้เข้ามาทำงานในสายนี้ ตั้งแต่ผมเริ่มงานประจำวันในเวลาบ่าย 2 โมงครึ่ง การอยู่กับการตระเตรียมอาหาร อาหารอะไรควรเพิ่มเติม และอาหารตัวไหนควรตัดออกไปในช่วงหมดโปรโมชันของร้านแล้ว งานในแบบนี้กลายเป็นงานที่ไม่ซ้ำซากจำเจนะครับ และทำงานต่อไปจนถึง 6 โมงเย็นและกว่าครัวจะปิดก็ราว 5 ทุ่ม ผมพบว่าการทำอาหารกลายเป็นงานที่มีความสุขมากจริงๆ” เชาวพล หนุ่มน้อยหน้าใสในครัวไวน์ผับ บอกและไม่ลืมรอยยิ้มบนใบหน้า