จิบกาแฟร้อน ย้อนดูใจตน

โดย...อินทรชัย พาณิชกุล

คามิน คมนีย์ สร้างความกระจ่างแจ่มชัดแก่วงวรรณกรรมไทยแล้วว่าเขาคือนักเขียนยอดฝีมือคนหนึ่งแห่งยุคสมัย

มิต้องเอ่ยถึงชั้นเชิงทางด้านประพันธ์ที่สร้างสรรค์ได้หลายแนว ทั้งยังมิต้องเอ่ยซ้ำว่าแทบทุกเล่มล้วนได้รับการตอบรับอย่างอบอุ่น พ่วงท้ายด้วยรางวัลจากหลายเวที

ใจเท่านั้นบันดาลแรง สำนักพิมพ์บ้านหนังสือ พ็อกเกตบุ๊กเล่มล่าสุด ความเรียงที่เขียนบันทึกขึ้นข้างถ้วยกาแฟระหว่างการเดินทาง ว่าด้วยเรื่องกระตุ้นหัวใจอันมาจากผู้คนที่ผ่านพบ ดนตรีที่ฟัง หนังที่ดู หนังสือที่อ่าน ทรงพลัง ตราตรึงใจยิ่ง

“ผมมีทริปเดินทางไปพม่าสามสัปดาห์ ทั้งจัดการธุระและท่องเที่ยว จุดเริ่มต้นการเขียนเล่มนี้มาจากตอนที่ผมเจ็บป่วย อ่อนแอ เหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุดระหว่างอยู่ที่นั่น

ความไม่สบายนี่ผมคิดว่าเป็นอนุความตายเลยทีเดียว ขนาดตัวตนของเราจะฝ่อลีบลง ใครๆ ดูยิ่งใหญ่กว่าเราทั้งนั้น ในยามเจ็บไข้เรื่องราวของผู้คนจะส่งผลต่อจิตใจของเราอย่างลึกซึ้งกว่ายามปกติ มีทั้งทำให้เงียบงัน ทำให้ฮึกเหิม ทำให้ซึมลึก หรือทำให้ยิ้มขัน ไม่ว่าเรื่องไหนทำให้เราอยากหายป่วยไวๆ แบบว่าจะได้มีชีวิตอีกหนล่ะมั้ง”

นักเขียนหนุ่มผิวเข้ม ร่างแกร่ง ยิ้มสวย เขาลงมือเขียนขณะคิดนั่นคิดนี่ไปเรื่อยข้างถ้วยกาแฟหอมกรุ่น หมดกาแฟไปหลายแกลลอนกว่าจะมาเป็นหนังสือเล่มนี้

วิธีการค่อนข้างแปลกใหม่ นั่นคือเขียนเรื่องแรงบันดาลใจวันละเรื่อง บันทึกไว้ย่อๆ ระหว่างวัน แล้วค่อยกลับมาเขียนให้จบในตอนค่ำ

“ไม่ได้ตั้งใจเลือกเฟ้นเรื่องประทับใจชั้นยอด ตรงกันข้าม ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ ทั้งวีรกรรมใหญ่โตอลังการจนถึงเรื่องธรรมดาสามัญ ต่างก็ให้แรงบันดาลใจไม่เหมือนกัน จริงอยู่ แรงบันดาลใจคือเรื่องราวของผู้คนที่กระทบใจเรา ทำให้เราอยากทำตัวให้ดีๆ มีคุณค่า เข้มแข็งไม่อ่อนแอ

แต่อีกด้านเรื่องเหล่านี้แท้แล้วคือข้อมูลความรู้ ซึ่งบางทีเราก็เสาะแสวงหามาครอบครองหรือสะสมไว้เฉยๆ ทำนองว่ารู้เรื่องแรงบันดาลใจเป็นพันเรื่องแต่ก็ไม่ได้สะเทือนให้เราขยับเขยื้อนไปไหน”

บนเส้นทางนับพันกิโลเมตร เริ่มต้นที่ย่างกุ้ง มัณฑะเลย์ ข้ามมายังกรุงเทพฯ พิษณุโลก ล่องใต้ไปสงขลา ก่อนย้อนกลับมาจบลงอย่างซาบซึ้ง ณ บ้านเกิด จ.นครศรีธรรมราช ท่ามกลางตัวอักษรกรุ่นกลิ่นกาแฟ อบอวลด้วยแรงบันดาลใจ เรื่องเล่าจากประสบการณ์ส่วนตัว มิตรภาพ หนังสือ ภาพยนตร์ และเพลงที่ให้อิทธิพลต่อชีวิตเขา

ยกตัวอย่างบทแรก “เธอจะลืมฉันไหม เรารักกันได้มากแค่ไหน” บันทึกกลางกรุงย่างกุ้ง แรงบันดาลใจจากกลอนรักสะท้านโลกของ พาโบล เนรูดา ชีวิตรักอันยอกย้อนในวัยหนุ่มของมหากวีชิลีกับหญิงสาวชาวพม่า อ่านแล้วน้ำตาซึม

ไม่ก็หยิบบทเพลงเพราะๆ สุดคลาสสิกเพลงแล้วเพลงเล่า มาเรียงร้อยเข้ากับความทรงจำส่วนตัวได้อย่างน่าประทับใจ หรือการถ่ายทอดเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยชีวิตคนดังระดับโลก ยันคนธรรมดาเดินดิน ในรูปแบบการเล่าเรื่องสไตล์คามิน ก็น่าสนใจไม่น้อย คมคาย เปี่ยมอารมณ์ขัน สนุก แต่ก็กระแทกหัวใจให้ตื่นตัวได้เสมอ

“ที่อยากเขียนเรื่องแรงบันดาลใจวันละเรื่องเป็นเพียงเกมการท้าทายตัวเอง หนังสือเล่มนี้เขียนได้เพราะผมเล่นสนุกกับเกมตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้เขียนฟรีสไตล์เลยทีเดียว ผมพยายามใช้กลวิธีเล่าเรื่องแตกต่างกันไปไม่ซ้ำในแต่ละเรื่อง เทคนิคก็ง่ายๆ ตามฝีมือที่มีจำกัด

เคยทำอะไรตั้งมากมาย เขียนหนังสือก็เขียนได้หลากหลายแนว แต่นักเขียนปักษ์ใต้คนนี้กลับไม่ใส่ใจต่อคำลงท้ายอาชีพว่านักเขียนเท่าใดนัก

“ผมอดเปรียบเทียบการเขียนกับการเล่นตะกร้อหรือชินลง (ตะกร้อพม่า) ที่ผมหลงใหลไม่ได้ มันมีหลายท่าหลายลีลาให้ฝึกฝน คุณอาจคิดว่าผมเก่งพอตัวที่เล่นได้ตั้งหลายท่า แต่ผมไม่หลงคารมคุณหรอก เพราะรู้ตัวดีว่าท่าพวกนั้นผมต้องซักซ้อมซ้ำๆ อีกมากจึงจะทำได้สวยงาม

ชื่อเสียงและรางวัลที่คุณว่า ไม่มีผลให้ผมเล่นต่อหรือหยุดเล่น แน่ละมีเหมือนกันที่ผมวอกแวก แต่ส่วนใหญ่ผมก็ไม่ได้เจตนาจะเล่นโชว์ให้ใครดูอยู่แล้ว เว้นแต่ผู้บังเอิญผ่านมาพบเห็นซึ่งมีบ้างที่อาจติดตามดูลีลาหรือผลงานผม”

ความสุขในวันนี้ของคามินอยู่ตรงการได้อยู่บ้านกับครอบครัว เลี้ยงหมา จิบกาแฟ เตะตะกร้อ นอนแช่น้ำในลำห้วย และเขียนหนังสือที่บ้านสวนใน อ.บางขัน จ.นครศรีธรรมราช

“ความสุขหรือ ... ก็ได้ทำโน่นทำนี่ ไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหนให้แม่กับพ่อบ้างในแต่ละวัน ได้ดูแลได้เล่นกับหมาจนพวกมันเบื่อหน้าผมไปเลย ที่นี่ผมมีกระท่อมของตัวเองไว้นั่งทำงาน ไว้นอน ผมอาบน้ำในลำห้วย มีเวลาพอสำหรับออกกำลังกาย ทั้งวิ่ง เล่นชินลง และขี่จักรยาน

ผมจะทำทุกๆ อย่างก่อนและทำงานเขียนเป็นเรื่องสุดท้าย ไม่แปลกที่จะทำงานเขียนได้น้อยมาก ยอมรับโดยดีว่าแม้จะชอบงานเขียน แต่บางทีการไม่เขียนในบางช่วงบางขณะเป็นชีวิตที่ประเสริฐกว่า”

ก่อนจากกัน เขาฝากไปยังคนอ่านว่าโปรดอ่านช้าๆ ทีละเรื่อง ไม่ต้องอ่านเพื่อประเทืองปัญญา แต่อ่านเพื่อสำรวจตรวจตราหัวใจตัวเองดีที่สุด

“ใครอ่านได้สักส่วนเสี้ยวหรือครึ่งเล่มแล้วทิ้งหนังสือเล่มนี้ไปลงมือทำสิ่งที่ใฝ่ฝัน เพราะโดนแรงบันดาลใจกระแทกเข้าเต็มที่ ผมจะดีใจมากเลย”

เกิดที่ชายเขา อ.บางขัน จ.นครศรีธรรมราช ใฝ่ฝันอยากเป็นหมอ แต่ลงเอยด้วยการจบนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ก่อนดั้นด้นไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยคอร์แนล สหรัฐอเมริกา

ปัจจุบันเป็นนักเขียนอิสระ คาถาประจำตัวคือ เที่ยวเล่นอ่านเขียนไม่คิดชีวิต

ผลงานที่ผ่านมา เย็นวันเสาร์เช้าวันอาทิตย์ (2547) ได้รับรางวัลวรรณกรรมยอดเยี่ยมนายอินทร์อะวอร์ด ปี 2547 ใต้ฟ้าฟากกระโน้น (2548) ได้รับรางวัลชมเชยสารคดีสำหรับเยาวชน รางวัลแว่นแก้ว ปี 2547 ช่วยกันเตะ อย่าให้ตาย! (2550) คว้ารางวัลชนะเลิศ mBook Contest ปี 2547 ลอยนวล (2550)

ไปเป็นเจ้าชาย... ในแคว้นศัตรู (2553) ได้รับรางวัลวรรณกรรมยอดเยี่ยมนายอินทร์อะวอร์ด ปี 2553 ตามหาโจตัน (2554) นวนิยายสำหรับเยาวชนรางวัลชนะเลิศแว่นแก้ว ปี 2554 ตะลอนพม่าประสาเจ้าชาย (2555) สุ(ข)นัขคอนโด (2555) โลดเต้นบนเส้นด้าย (2555) ลูกยางกลางห้วย (2555) คว้ารางวัลดีเด่นหนังสือสำหรับเด็กวัยรุ่น (บันเทิงคดี) ในการประกวดหนังสือดีเด่น ปี 2556 และเหมือนเวลาไม่เคยเปลี่ยน (2556)

พอใจอยากจะรู้จัก คามิน คมนีย์ เชิญที่ kaminbooks.wordpress.com และ facebook.com/kamin.kamani