เกอิชา...ที่มาพร้อมโชค

เมื่อครั้งที่สหายทางกาแฟคนหนึ่งถามถึงกาแฟตัวที่ชอบมากที่สุด จำได้ว่าครั้งนั้นอ้อมแอ้มตอบเพราะไม่รู้จะเลือกอะไร... “เอธิโอเปีย” ตำนานกาแฟโลกก็ดี “เคนย่า” ราชาแห่งความเปรี้ยวก็หอมจัดจ้าน “เยเมน มอคค่า” หรือก็แพง แถมหายาก “กัวเตมาลา” ก็สดชื่นคลาสสิก ส่วน “บุรุนดี” กับ “รวันดา” ก็หวานดอกไม้ได้กลิ่นฟรุตตี้... พอดีไม่มีคำตอบแบบถูกทุกข้อ สุดท้ายเลยขอเลี่ยงไม่ตอบไปซะ จะได้ไม่ต้องถกเถียงกันให้เสียเกียรติชาติกาแฟจากแต่ละทวีป

โลกของกาแฟคงลึกลับและซับซ้อนเกินกว่าจะเปรียบเทียบด้วยความรู้สึก “ชอบ” หรือ “ไม่ชอบ” ความเด่นดีจากคาแรกเตอร์ที่หลากหลาย สุดท้ายคงไม่ได้สำคัญเท่าประสบการณ์กาแฟที่ต่างคนล้วนมีแตกต่างกันไป

เกือบครบปีตั้งแต่มีร้านกาแฟเป็นที่ทำงาน ทุกวันนี้ยังไม่มีคำตอบกาแฟที่ชอบมากที่สุด แต่ก็นั่นแหละ ลึกๆ แล้วในใจยังไม่เคยลืมกาแฟที่ประทับใจมากที่สุด

“ปานามา เอสเมอรัลดา เกอิชา” คือ กาแฟตัวนั้น!

ย้อนกลับไปในวันที่ยังไม่ประสีประสาในโลกของกาแฟ วันที่ลิ้นรับรสรู้และบอกได้แค่ “ชอบ” กับ “ไม่ชอบ” ลูกค้าขาประจำชาวออสซีที่อยู่ทำงานในเมืองไทยยื่นกาแฟซองดำให้ถุงหนึ่ง ไม่มีโลโก้ใดๆ นอกจากตัวพิมพ์เขียนบนซอง Panama Esmeralda Gesha เขาเล่าเขินๆ ว่า กาแฟถุงนี้เป็นของฝากจากแฟนสาวที่เพิ่งเดินทางมาเยี่ยมจากออสเตรเลีย ปริมาณของมัน 250 กรัม ก็มากเกินที่เขาจะเก็บไว้กินคนเดียว

“เฮ้ย! นี่มันเอสเมอรัลดา เกอิชา... กาแฟในตำนานนี่หว่า” ว่าแล้วสมาชิกในร้านกาแฟเล็กๆ ก็เกิดอาการลิงโลดอย่างเก็บไม่อยู่ ไม่มีอะไรปิดบังความปลื้มปริ่มที่กำลังวิบวับอยู่ในแววตา ก็จะไม่ให้ตื่นเต้นยังไงไหวในเมื่อทางร้านเพิ่งลองสั่งกาแฟราคาแพงลิบที่ชื่อเดียวกันนี้เปี๊ยบจากคลังกาแฟสวีทมาเรีย จากอเมริกากว่าจะเดินทางมาถึงสี่แยกปทุมวันก็ตั้งอีกสองเดือนข้างหน้าโน่น แล้วนี่อะไร จู่ๆ แม่สาวงามจากปานามากลับเดินทางมาหาเองถึงที่

คงเป็นโชค... เป็นเกอิชาที่มาพร้อมกับโชคแน่ๆ

“ปานามา เอสเมอรัลดา เกอิชา” ถูกกรอกลงเครื่องบดมือหมุนอย่างเบามือ บาริสต้าผู้ถือกาปากยาวค่อยๆ บรรจงพรมน้ำร้อนลงบนผงกาแฟที่ไปนอนรออยู่แล้วบนเครื่องชงเคมเมก ทุกหยดน้ำร้อนที่รดลงไปกระทบถูกผงกาแฟคั่วบด กลิ่นหอมส้มสดชื่นฟุ้งพุ่งขึ้นมาราวกับกลิ่นหอมบริสุทธิ์ของหญิงสาวไร้เดียงสา เพียง 3 นาทีครึ่ง กาแฟในตำนานถูกรินแจกจ่ายให้กับทุกคนในร้าน ทั้งสมาชิกและลูกค้าที่เพิ่งเดินเข้าร้านมาก็พลอยได้รับโชคจากปานามาไปพร้อมกันด้วย

เป็นครั้งแรกที่พบว่า กาแฟมีมากกว่ารสชอบกับรสไม่ชอบ มันเป็นรสนุ่มๆ ที่ทั้งหอมและหวาน ส่วนกลิ่นส้มหอมในสัมผัสของจมูกกลับไม่แผลงรสเปรี้ยว เป็นรสหวานนุ่มที่ลิ้นจดจำได้ดีแม้จะกลืนลงคอไปนานหลายนาทีแล้ว หากความวิเศษของมันเป็นแค่อุปาทาน ก็ต้องบอกว่าเป็นอุปาทานหมู่ที่สหายกาแฟทุกคนในที่นั้นยอมรับว่าได้สัมผัสกันถ้วนทั่ว

เกอิชาในความทรงจำมันถึงได้เป็นกาแฟวิเศษ จากรสชาติกาแฟที่แสนวิเศษ กับเรื่องราวของมิตรภาพที่ถูกแบ่งปันจากแก้วสู่แก้ว

ราวสองเดือนหลังจากนั้น กาแฟสกุลเกอิชากลับมาอีกครั้ง คราวนี้มาพร้อมกันทั้ง “ปานามา เอสเมอรัลดา” และ “ปานามา ลา เบอรินา” คู่แฝดจากปานามานี้ แตกต่างกันนิดเดียวตรงที่ ลา เบอรินา ให้กลิ่นหอมเลมอนแทนกลิ่นส้ม ทั้งสองจัดเป็นกาแฟแพงที่สุดในประวัติศาสตร์ร้านกาแฟเล็กๆ กลางแยกปทุมวัน ที่เคยบ้าขายกาแฟดำปริมาณ 200 มิลลิลิตร ในราคา 300 บาทต่อแก้ว

แฮ่ม! มีคนบ้าขายก็ย่อมมีคนบ้าซื้อ

คนบ้ากาแฟคอเดียวกันที่อยากลิ้มลองความวิเศษของมันดูสักครั้ง