รื่นรมย์เมื่อพบเพื่อนร่วมบุญอันถาวร
เรื่อง : แม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุต / ภาพ : ตุลย์
เมื่อต้นปีที่ผ่านมา เราท่านต่างพบว่าเสียงของคนที่อนุโมทนาต่อการบวชของ ด.ญ.พอฟ้า พรรณเชษฐ์ เด็กผู้หญิงอายุ 5 ขวบนั้น ทำให้เกิดแรงกระเพื่อมของสังคมไทย ทำให้ปิดเทอมภาคฤดูร้อนนี้ เด็กผู้ชายมีโอกาสไปบวชสามเณรที่วัด เด็กผู้หญิงก็มาบวชพุทธสาวิกาที่เสถียรธรรมสถาน ด้วยจำนวนเกือบ 100 คน ตามที่เราตั้งใจเอาไว้เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และเป็นการทำงานเพื่อพุทธชยันตี 2,600 ปี แห่งการตรัสรู้ธรรมขององค์พระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนับเป็นคานงัดที่สำคัญมากของโครงการ
“จิตประภัสสรตั้งแต่นอนอยู่ในครรภ์” ที่ได้ทำให้เกิดการเดินทางของเด็กผู้หญิงบนหนทางแห่งอริยมรรค ซึ่งเป็นหนทางที่มนุษย์ทุกคนสามารถเดินได้ อยู่ที่ว่าคุณจะเลือกเดินหรือไม่และเพื่องานอันเป็นมหากุศลนี้ เสถียรธรรมสถานก็ได้ดำเนินการซ่อมสร้างสังฆะของนักบวชผู้หญิงที่จะทำให้เกิดความสะอาด สว่าง สงบ เป็นอารามที่ร่มรื่นและสัปปายะอย่างเร่งด่วน
ทว่าเวลาสี่ทุ่มของวันหนึ่ง ข้าพเจ้าก็ถูกเชิญให้เข้าประชุมเพื่อรับทราบถึงปัญหาที่อาจทำให้อาคารพักของพุทธสาวิกาภาคฤดูร้อนนั้นเสร็จไม่ทันการณ์ และทันทีที่ได้รับการร้องขอให้ฟังเสียงสัญญาณขอความช่วยเหลือว่าจะทำอย่างไรให้ทัน หนึ่งในผู้เข้าร่วมประชุมก็เอ่ยถึงชื่อบุญถาวร ว่าที่นี่มีสิ่งที่เราขาดในวันนั้น คือถังแซ็กใบใหญ่ที่เราจะต้องใช้ทำห้องน้ำและห้องอาบน้ำรวมเกือบ 100 ห้อง
ชื่อ บุญถาวร ทำให้ข้าพเจ้านึกย้อนไปเมื่อครั้งที่ได้เดินทางไปพบกับกัลยาณธรรม คือ คุณสุเพ็ญ แฮร์ริสัน เจ้าของร้านอาหารไทยชื่อ Swatdee ที่รัฐมินนิโซตา ประเทศสหรัฐอเมริกา คุณสุเพ็ญเคยบอกว่าจะพาเพื่อน ซึ่งก็คือเจ้าของบุญถาวรมาเสถียรธรรมสถาน ข้าพเจ้าจึงให้ผู้ประสานงานโทร.ไปที่อเมริกา และจากการประสานความช่วยเหลือของคุณสุเพ็ญ และเพื่อน ในวันรุ่งขึ้น คุณวิวัฒน์ ทยานุวัฒน์ ประธานบริหารบริษัท บุญถาวรเซรามิค จำกัด ก็โทรศัพท์มาหาข้าพเจ้าแต่เช้าด้วยเสียงที่สุภาพยิ่ง เมื่อได้รับทราบในสิ่งที่ติดขัดอยู่ คุณวิวัฒน์ไม่ได้มีความลังเลใจเลยที่จะช่วยเหลือ และบอกว่าสิ่งที่ติดขัดอยู่นั้นสามารถแก้ไขได้ ข้าพเจ้าจึงขอบคุณด้วยความซาบซึ้งและอนุโมทนาต่อคุณวิวัฒน์ แต่คุณวิวัฒน์ตอบกลับสั้นๆ ก่อนวางสายไปว่า
“
ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ เพราะผมไม่มีความลังเลแม้แต่ขณะจิตเดียวในการทำสิ่งนี้ให้คุณแม่ ผมกลับรู้สึกขอบคุณที่คุณแม่นึกถึงผม”ในวันต่อมาคุณวิวัฒน์ก็มาเยี่ยมเยียนเราที่เสถียรธรรมสถาน และเมื่อพิจารณางานที่ยังไม่เสร็จนั้นด้วยความชำนาญแล้ว ก็โทรศัพท์เรียกผู้ช่วยมาปรึกษางาน รวมทั้งจัดวัสดุอุปกรณ์ที่ขาด และระดมมดงานกว่า 100 ชีวิต มาช่วยอย่างเต็มที่ พร้อมบอกสั้นๆ กับข้าพเจ้าด้วยความอ่อนน้อมว่า
“
คุณแม่ไปจัดการเรื่องอื่นได้เลยครับ ขอคุณแม่อย่าเป็นกังวล เพราะงานตรงนี้เสร็จทันเวลาแน่นอน”ก่อนจะเดินทางกลับในวันนั้น คุณวิวัฒน์ได้กล่าวแก่ผู้ช่วยที่มอบหมายหน้าที่ให้มาช่วยทำงานให้แล้วเสร็จว่า ให้ทำงานด้วยหลักของไตรสิกขา คือ ศีล สมาธิ และปัญญา และช่วงที่อยู่ต่างประเทศ คุณวิวัฒน์ก็โทรศัพท์กลับมาถามลูกน้องว่า
“เข้ามาช่วยคุณแม่ทำงานหรือเปล่า อย่าทิ้งคุณแม่นะ”และในวันที่ความสำเร็จของการสร้างอาคารรออยู่เบื้องหน้าเพียงไม่กี่ก้าว คุณวิวัฒน์ก็ได้กล่าวแก่ข้าพเจ้าด้วยความอ่อนน้อมเช่นเคยว่า
“
ผมตั้งใจไว้ว่ามีชีวิตอยู่ถึง 80 ก็น่าจะพอเพียงแล้ว และเวลาที่เหลืออยู่ประมาณ 15 ปีนี้ จะขอทำหน้าที่สืบทอดพระพุทธศาสนา การได้มาพบพุทธศาสนาทำให้เราได้หลุดพ้นจากอวิชชา คือความไม่รู้ แม้ว่าในครั้งหนึ่งจะได้ศึกษาในระดับหนึ่ง และนำมาใช้ในการประกอบอาชีพ ทำธุรกิจจนเจริญรุ่งเรือง แต่ก็ยังไม่รู้จักธรรมะดี ต่อมาเมื่อมีโอกาสทราบว่าอะไรเป็นหน้าที่ เป็นความกตัญญูต่อพระพุทธเจ้า ที่พระพุทธองค์ทรงช่วยให้เราหลุดพ้นจากอวิชชา ผมก็ยินดีทำ ตัวผมเอง ในช่วงหนึ่งก็เคยนิยมชมชอบ แต่พอมารู้ว่ามนุษย์เราเกิดมามีความโลภ ความโกรธ ความหลง ความอิจฉาริษยา ไม่อยากเห็นใครดีกว่า แม้แต่คนที่เราได้ติดต่อด้วย เราก็เกิดความรู้สึกไม่ดี รังเกียจความรู้สึกเหล่านั้น ก็มีเป็นพื้นฐานอยู่ฉะนั้น สิ่งต่างๆ ที่คุณแม่เห็นอยู่นี้ อย่างภาคแรงงาน ช่างต่างๆ ที่มา ผมก็พยายามทำหน้าที่ให้เขาหลุดพ้นจากวัฏฏะสงสารของชีวิตการขายแรงงาน ซึ่งในวัฏฏะของภาคแรงงานนี้ การที่เขาจะหลุดพ้นได้นั้นมันยากมากๆ ที่ผมทำได้ก็คือ จากการขายแรงงานเป็นรายวัน ก็ให้โอกาสที่จะเป็นผู้รับเหมา ให้มีโอกาสในหลายๆ ด้าน แม้แต่ที่จะให้เป็นเจ้าของรถ เป็นผู้รับเหมาช่างปูกระเบื้องโดยไม่เอารัดเอาเปรียบเขา สิ่งต่างๆ เหล่านี้ก็เป็นองค์ประกอบ ภาคแรงงานทั้งหมดนี้ ช่างทั้งหมดที่คุณแม่เห็น ผมก็ใช้หลักนี้ครับ ที่บริษัทไม่ใช่บริษัทรับเหมาก่อสร้าง แต่ด้วยความต้องการให้เขาหลุดพ้นจากวัฏฏะสงสารของการขายแรงงาน ที่พออายุสัก 40 ก็เริ่มทำงานใช้แรงงานกันไม่ได้แล้ว ต้องกลับบ้าน ยิ่งพวกอายุ 50 นี่ทำงานไม่ได้เลย ผมเห็นวัฏฏะสงสารที่เป็นอยู่ เลยใช้ฐานของธุรกิจที่มีอยู่ส่งเสริมให้มาทำงานด้านก่อสร้างต่างๆ
ผมจึงมีความยินดีที่ได้มีโอกาสได้ทำ ได้นำภาคแรงงานที่ผมสร้างเขาขึ้นมามารับใช้คุณแม่ เหมือนอย่างที่ผมได้นำช่างไปที่อินเดีย ผมมีการตกลงกับเขาว่าจะให้เขาไปพบพระพุทธเจ้า โดยที่ผมรับผิดชอบเรื่องค่าเดินทางให้ แล้วก็ไปถวายแรงงานช่างฝีมือเป็นพุทธบูชาให้พระพุทธเจ้า ไม่มีค่าแรง เขาก็เต็มใจ ผมได้ไปทำหน้าที่สร้างห้องน้ำให้ตรงบริเวณชายแดนที่จะข้ามไปเนปาล นับเป็นบุญกุศลครับ และนี่ก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ผมได้มีโอกาสนำพวกเขามารับใช้คุณแม่ ในครั้งนี้ก็ขอให้คุณแม่ได้แผ่บุญกุศลให้กับบริวาร ให้กับช่างทุกคนที่ได้มาช่วยในครั้งนี้ ทุกคนเต็มใจครับ เมื่อเต็มใจของผมบวกเต็มใจของเขา...มันเลยทวีคูณ
”ปัญหาไม่ใช่อุปสรรค แต่ปัญหาทำให้เราพบเพื่อนอีกมากมาย และเพื่อนมีค่าเมื่อปัญหาเกิดจริงๆ
ไม่ใช่เพราะงานที่มีอุปสรรคหรอกหรือ เราจึงได้เห็นคุณค่าของกันและกันมากขึ้น จะมัวจมปลักอยู่กับสิ่งที่เราไม่อยากให้มันเป็นเพื่ออะไร...
เพราะชีวิตนี้รื่นรมย์กว่านั้น...ชีวิตนี้รื่นรมย์...เพราะเราได้ทำบุญร่วมกัน
