มีความรัก (เถอะ) ไม่เหงาใจ

โดย...โจลิฟวิ่ง

เข้าฉายแบบเงียบๆ แถมยังจำกัดโรงซะด้วย (เฉพาะที่ลิโด 1) ใครชอบนางเอก “โซฟี มาร์โซ” ต้องอย่าพลาด เรื่องนี้เธอสวยมากๆ ขณะที่แฟนๆ ของพระเอกหน้าเป็น “กาด เอลมาเลห์” ก็ต้องไปดูเขาโชว์ความไม่หล่อแต่เร้าใจโคตร

หนังนำเสนอชีวิต “ซาชา” นักเปียโนผู้รักอิสระ ชอบปาร์ตี้ ชอบหว่านเสน่ห์ใส่สาวๆ ทว่าก็ไม่คิดจริงจังกับใคร ด้วยเพราะไม่ชอบการผูกมัด แต่แล้ววันหนึ่งเขาต้องโคจรมาเจอกับม่ายสาวลูก 3 “ชาร์ลอตต์” ผู้เคยผ่านความล้มเหลวชีวิตคู่ จนคิดจะหันหลังให้กับหนุ่มๆ

ทั้งคู่เจอกันในความต่างอย่างสุดขั้ว พรหมลิขิต หรือความบังเอิญ อะไร ยังไง ไม่รู้ แต่จู่ๆ กามเทพก็เล่นตลกกับทั้งคู่ นำพาไปสู่ความรักที่น่าอิจฉา กว่าจะหากันเจอ กว่าจะรู้ว่ารัก แหม!!! มันช่างยากเย็น

ชื่อหนังน่าจะบอกนัยสำคัญได้ไม่มากก็น้อย หนังดูง่ายตามชื่อนั่นแหละ ความน่ารักของหนังอยู่ที่มุขที่หยอดใส่เข้ามา แม้จะเลยวัยเกรียนไปแล้ว แต่ตัวละครอย่างซาชากับชาร์ลอตต์ก็มีมุมโดนๆ ทำให้คนดูได้อมยิ้มทุกฉาก

ยิ่งเฉพาะคนที่ไม่อยากจริงจังกับความรัก หรือคนที่เคยเจ็บช้ำกับความรัก หนังเรื่องนี้มีคำตอบว่า ความรักไม่ได้ร้ายกาจ ความรักไม่ใช่ยาพิษ ความรักไม่ใช่ยาขม ทว่าความรักก็ไม่ใช่ขนมหวานชวนให้ลิ้มลองทุกเวลา

ข้อดีของความรักมีมากกว่าข้อเสีย อย่างน้อยๆ ความรักที่ตัวละครในหนังร่วมกันตามหา ค้นและเค้นมันออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ มันล้วนสื่อถึงดอกผลที่งดงามของคนสองคนที่ผนึกกำลังทำลายกำแพงหนาที่เรียกว่า “ความกลัว” กับ “ความเหงา” ลงได้

นี่ไง เขาจึงเรียกว่า ความเหงาหายไปเพราะมีความรัก ความกลัวมลายไปเพราะความรักผลิบาน

จะอย่างไร หนังก็ท้าทายความรู้สึกคนดูในประเด็นที่ว่า ถ้าไม่มั่นใจกับคนที่อยู่ตรงหน้า ถ้าไม่มั่นคงกับความรักที่กำลังตามหา การอยู่เป็นโสด หรืออยู่คนเดียว ก็น่าจะมีความสุขที่สุด

“หนังเรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงคนที่กล้าและไม่กล้าจะเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่ๆ ในเวลาเดียวกัน เริ่มต้นมันอาจจะสนุก แต่ตอนท้ายมันกลับน่าเศร้าทีเดียว” กาด บอก

ขณะที่โซฟีก็เล่าว่า “ผู้หญิงบางคนผ่านความบอบช้ำ หัวใจสลายมา จนไม่อยากนึกถึงความสัมพันธ์ครั้งใหม่ แต่ลึกๆ เธอก็ยังอยากมี อย่างชาร์ลอตต์ก็พร้อมจะมีใหม่ เพราะที่ผ่านมามันคือการเลือกคนที่ผิด เธอยังไม่เจอคนที่ใช่ต่างหาก”

“เจมส์ ฮูธ” ขอพูด

เดินทางมาเมืองไทยในงานเปิดตัวหนังเรื่องนี้ ผลงานลำดับที่ 5 ของผู้กำกับชาวฝรั่งเศส ที่ยังคงความเป็นเจ้าพ่อหนังรักปนขำ เขามีเวลาเพียงไม่นานกับการนั่งคุย เราเจอเขาที่โรงแรมโซฟิเทล โซ กรุงเทพฯ และนี่คือบางเสี้ยวของคำพูดของเจมส์

*ตอนนี้ใครๆ ก็มาเมืองไทย โดยเฉพาะผู้กำกับและคนทำหนังหลายคน ก็โปรเจกต์ใช้เมืองไทยเป็นโลเกชั่น แล้วคุณละมีโปรเจกต์ถ่ายหนังในเมืองไทยบ้างมั้ย

“เมืองไทยเต็มไปด้วยแรงบันดาลใจ ผมฝันไว้เหมือนกันนะ อยากจะมาถ่ายหนังที่เมืองไทย ถ้ามีโอกาสผมอยากใช้ภาคเหนือของเมืองไทยเป็นโลเกชั่น เพราะผมเคยไปเที่ยว สามเหลี่ยมทองคำ เชียงราย สวยมากๆ และมันน่าจะเหมาะกับการเป็นโลเกชั่นในหนังของผม แต่คงไม่เร็วๆ นี้แน่นอน เพราะมันเป็นเรื่องใหญ่และใช้เวลา โดยเฉพาะการเขียนบท ผมเสียเวลากับมันนาน กว่าจะผ่านไปได้แต่ละเรื่อง”

*เรื่องการเขียนบท ส่วนใหญ่คุณเขียนบทเอง ทำไมไม่ให้คนอื่นเขียนบท

“ใช่ครับ ผมเป็นคนเขียนบทเองทุกเรื่อง ผมเชื่ออยู่อย่างนะ การจะเป็นผู้กำกับที่ดี ควรจะต้องเป็นนักเขียนบทที่ดีด้วย เพราะมันจะสามารถทำในสิ่งที่เราต้องการให้เป็นได้ ที่ฝรั่งเศสค่อนข้างเข้มงวดเรื่องบท คนเขียนบทก็มีหน้าที่เขียนบท แล้วบทนั้นใครก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงหรือแก้ไขได้ ฉะนั้น การที่ผมลงมือเขียนบทเอง ก็เท่ากับว่าผมสามารถจะเปลี่ยนแปลง หรือแก้ไขบทที่เขียนโดยผมเองได้เลย”

*ทำไมคุณเลือกที่จะทำหนังรัก หรือหนังตลกมากกว่าแนวอื่น

“อาจจะเพราะผมเปิดตัวด้วยหนังตลกมั่งครับ แล้วมันก็ดันทำเงินได้ เรื่องต่อๆ มาผมก็เลยต้องทำหนังตลก เพราะดูเหมือนว่านายทุนก็แฮปปี้ที่จะให้ผมทำหนังตลก ผมก็เลยมาในแนวตลก ซึ่งที่จริงผมก็ไม่ใช่ทำเป็นแค่หนังตลก ก็มีหนังรักด้วย แต่คนมักจะจำว่าผมคือผู้กำกับหนังตลก ถนัดแค่หนังตลก ผมเองก็พยายามจะแทรกความเป็นตลกปนรักเข้าไปในเรื่องหลังๆ ก็ดีใจนะที่คนชอบหนังตลกของผม และความตลกในหนังของผมสร้างรอยยิ้มสร้างความสุขให้คนดู”

*หนังโปรดของคุณมีเรื่องอะไรบ้าง

“ผมชอบหลายเรื่อง หลายเรื่องก็มีอิทธิพลต่อการทำงานของผม หลายเรื่องทำให้ผมมีวันนี้ เปลี่ยนชีวิตผมพอสมควรก็เยอะ อย่างเรื่อง Limelight (ชาร์ลี แชปลิน / ดนตรีประกอบ ออสการ์ ปี 1952) Spartacus (สแตนลีย์ คูบริก / นักแสดงสมทบชาย อาร์ตไดเรกชัน ถ่ายภาพ ออกแบบเครื่องแต่งกาย ออสการ์ ปี 1960) It’s a Wonderful Life (แฟรงก์ แคปรา / ชิง 5 ออสการ์ ปี 1946)”

*คุณเคยดูหนังตลก หรือหนังรักจากของไทยมั้ย

“ไม่ค่อยแน่ใจว่าผมเคยไปดูที่เมืองคานส์ จำไม่ได้แล้วละว่าเรื่องอะไร แต่หนังตลกเอเชียก็เคยดู ส่วนของไทยผมไม่ค่อยแน่ใจจริงๆ แต่ครั้งนี้ผมว่าจะไม่พลาดนะ ไม่ดูในโรงก็อาจจะหาซื้อแผ่นกลับไปดูที่ฝรั่งเศส”

Happiness Never Comes Alone

(Un Bonheur N’arrive Jamais Seul)

ปี 2012

ประเทศ ฝรั่งเศส

ประเภท ตลกรัก

ความยาว 110 นาที

เรตติ้ง น15+ (เหมาะสำหรับผู้ชมอายุ 15 ปีขึ้นไป)

ภาษา ฝรั่งเศส+อังกฤษ

กำกับ เจมส์ ฮูธ

แสดงนำ กาด เอลมาเลห์ / โซฟี มาร์โซ / เมอริช บาร์โธโลมี / ฟรองซัวส์ แบร์ลีออนด์