ให้หลักธรรมเพื่อพิจารณารู้แจ้งในปัญหาของโลก!! (ตอน ๒)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงตรัสถึงการสนทนาในเรื่องดิรัจฉานกถาว่า “...ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก่อนสนทนาในเรื่องดังกล่าวอันเป็นดิรัจฉานกถา ไม่สมควรแก่เธอทั้งหลายผู้เป็นกุลบุตรออกบวชเป็นบรรพชิตด้วยศรัทธาเลย...” แล้วได้ทรงตรัสกถาวัตถุ คือ เรื่องที่ควรพูด ๑๐ ประการ อันเหมาะควรแก่สมณะ ผู้ปฏิญาณตนว่าเป็นสมณะ เพื่อการถือประพฤติปฏิบัติตามพระธรรมวินัยว่า...พวกเธอพึงกล่าวแต่ถ้อยคำที่

๑.ชักนำให้มีความปรารถนาน้อย

๒.ชักนำให้สันโดษ ยินดีด้วยปัจจัยตามมีตามได้

๓.ชักนำให้เกิดความสงบ

๔.ชักนำไม่ให้คลุกคลีกับหมู่คณะ

๕.ชักนำให้ปรารภความเพียร

๖.ชักนำให้ตั้งอยู่ในศีล

๗.ชักนำให้จิตตั้งมั่น

๘.ชักนำให้เกิดปัญญา

๙.ชักนำให้ยินดีในการหลุดพ้นจากกิเลส

๑๐.ชักนำให้เกิดความรู้ถึงผลดีของการละกิเลส

กถาวัตถุ ๑๐ ดังกล่าว เมื่อนำมาสนทนากัน ย่อมก่อให้เกิดกุศลธรรมมากขึ้น ทั้งกาย วาจา ใจ มุ่งไปเพื่อการประพฤติธรรม เพื่อการเข้าถึงประโยชน์แห่งธรรม

นอกจากพระพุทธองค์ทรงแสดงให้เห็นหัวข้อธรรมหรือเรื่องราวที่ควรสนทนา อันปรากฏอยู่ในรูปกถาวัตถุ ๑๐ ตามที่กล่าวมาแล้ว ยังทรงสั่งสอนให้ภิกษุได้เป็นผู้มีความรู้เชี่ยวชาญในเรื่องของจิต เป็นผู้ฉลาดในวาระจิต โดยอบรมสั่งสอนภิกษุให้รู้จักกำหนดวาระจิตของตนเอง ด้วยการหมั่นพิจารณาสำรวจว่า นิวรณ์ ๕ อันเป็นอกุศลธรรม ซึ่งเป็นอุปสรรคขัดขวางต่อการพัฒนาจิตสู่ความสงบพบความบริสุทธิ์ เพื่อเข้าสู่ความเป็นอิสรภาพโดยธรรม ปลดปล่อยพันธนาการจากโลกได้สิ้น มีอยู่ในตนหรือไม่...

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้