อาณาจักรกีตาร์ของ ‘นพดล ธรรมวัฒนะ’

07 เมษายน 2556

เสียงบรรเลงกีตาร์คลาสสิกเพลงแสงเดือน (Magic Beam) บทเพลงพระราชนิพนธ์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ดังแว่วไพเราะจับใจ

เสียงบรรเลงกีตาร์คลาสสิกเพลงแสงเดือน (Magic Beam) บทเพลงพระราชนิพนธ์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ดังแว่วไพเราะจับใจ

โดย...อินทรชัย พาณิชกุล

ชายร่างเล็ก ใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลา นั่งกอดกีตาร์พลางเกาสายทั้งหกอย่างพลิ้วไหว

วันนี้ นพดล ธรรมวัฒนะ นักธุรกิจหนุ่มใหญ่ผู้เป็นที่รู้จักในวงสังคม เปิดคฤหาสน์ธรรมวัฒนะอันโอ่อ่าอลังการ ต้อนรับแขกเข้าเยี่ยมชมอาณาจักรส่วนตัว นั่นคือ คอลเลกชันกีตาร์ ของสะสมสุดหวงที่เก็บรักษามาทั้งชีวิต

“กีตาร์นี่มีเสน่ห์มากนะ เป็นงานศิลปะที่มีความอ่อนช้อย ส่วนโค้ง ส่วนเว้า ส่วนเหยียดตรง เสียงก็เพราะ งดงามจับใจ เป็นเครื่องดนตรีที่ไม่ว่าจะนั่งเล่น นอนเล่น เราก็ต้องกอดเค้าไว้ตลอดเวลา ยิ่งกอดเท่าไหร่ก็ยิ่งรักยิ่งผูกพัน ฝีมือก็พัฒนามากขึ้นไปด้วย”

น้ำเสียงสุภาพ ท่าทีสบาย เป็นกันเอง ก่อนเจ้าตัวจะวางกีตาร์ลงอย่างทะนุถนอม แล้วเล่าให้ฟังว่า ทุกวันนี้ไม่ได้ตั้งใจขวนขวายมาสะสมแบบจริงจังแล้ว แต่ความที่มีโอกาสเดินทางบ่อย หลายครั้งอดใจไม่ไหวเลยมีบ้างที่ต้องซื้อมาดับกิเลสตัวเองสักตัวสองตัว

“ตอนนี้มีกีตาร์ที่สะสมไว้ทั้งหมดน่าจะสักร้อยตัวได้ ทั้งกีตาร์โปร่งและไฟฟ้า ระดับผมนี่ยังธรรมดานะ เพื่อนผมบางคนมีตั้งสองสามร้อยตัว มูลค่าประเมินไม่ได้เลย

ผมซื้อมาเก็บไว้อย่างเดียว ไม่แลกเปลี่ยน ไม่ขายต่อ กีตาร์ผมทุกตัวผมรักหมด ดูแลอย่างดี จำได้แม่นว่าซื้อร้านไหน รัฐใด ประเทศอะไร ปีที่ซื้อปีไหน”

นพดลเริ่มสนใจเครื่องดนตรีชนิดนี้เมื่อสมัยเรียนมัธยมที่โรงเรียนเซนต์จอห์น เขาตั้งวงกับเพื่อนๆ โดยใช้ชื่อว่า โซล แอนด์ บลูส์ รับตำแหน่งมือเบส จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นหลังจากวงของเขาคว้ารางวัลชนะเลิศจากเวทีประกวดดนตรีสากลชิงแชมป์ประเทศไทย จัดโดยสมาคมดนตรีแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2512

“ได้ที่หนึ่งประเภทนักเรียน ส่วนประเภทอาชีพ ผู้ชนะคือวงดิ อิมพอสซิเบิ้ล ครั้งนั้นในหลวงทรงเสด็จพระราชดำเนินมาเป็นกรรมการตัดสินคะแนนด้วย ภาคภูมิใจมาก ทำให้เรารักและหลงใหลการเล่นดนตรีแบบจริงๆ จังๆ”

ทว่า โชคชะตามิอาจนำพาไปสู่ถนนสายดนตรีได้ดั่งใจฝัน เนื่องจากต้องไปเรียนต่อเมืองนอกเพื่อกลับมาดำเนินธุรกิจของครอบครัว ภาพมือกีตาร์เบสบนเวที แปรเปลี่ยนมาเป็นนักธุรกิจหนุ่มผู้มุ่งมั่นสร้างกิจการให้เจริญรุ่งเรือง

“ไปเรียนต่อที่อเมริกาก็ยังได้เล่นกับวงมหา’ลัยนะ แต่ส่วนมากจะว่างๆ อยู่คนเดียว เลยหันมาเล่นกีตาร์แทน เพราะกีตาร์เบสไม่สามารถให้เสียงประกอบได้ทั้งหมด กีตาร์มันครบเครื่องกว่า ยุคนั้นแกะเพลงก็ต้องเพลงของคลิฟฟ์ ริชาร์ด เดอะชาโดว์ส เอลวิส เพรสลีย์ ดิ แอนนิมอลส์ แล้วก็เดอะ บีเทิลส์”

จบประโยครื้อฟื้นความหลัง เจ้าของบ้านใจดีเดินพาเราออกจากห้องรับแขกไปยังห้องนอนส่วนตัว มุมหนึ่งโดดเด่นด้วยกีตาร์หลายสิบตัว รูปทรงสีสันสวยงาม ต้องตาโดนใจ แขวนเรียงรายอยู่บนผนังในตู้กระจกอย่างดี แสงไฟส่องกระทบเป็นเงาวับวาว

“กีตาร์ตัวแรกของผมจำได้ว่ายี่ห้อแฮกสตอม และกีตาร์เบสไฟฟ้ายี่ห้อฮอฟเนอร์ (Hofner) ที่ พอล แมคคาร์ตนีย์ ใช้เล่นบนเวที สมัยนั้นตัวละ 2,000-3,000 บาท เทียบกับก๋วยเตี๋ยวชามละบาทเอง แพงนะ ตัวนั้นพ่อแม่เพื่อนซื้อให้เป็นกองกลางไว้เล่นในวง

ซื้อเองจริงๆ ก็ตอนสมัยกลับมาจากอเมริกาใหม่ๆ เริ่มหาสตางค์เองได้ แรกๆ ขึ้นอยู่กับทุนทรัพย์ เอาตัวสวยๆ ที่ชอบใจไว้ก่อน ต่อมาก็เริ่มสะสมรุ่นที่มีชื่อเสียง ผลิตออกมาน้อย รุ่นหายากและเป็นตำนาน โดยส่วนตัวผมเน้นที่ชอบที่ใช่มากกว่าจะไปเสาะแสวงหา จะเรียกว่าซื้อติดมือกลับมาเวลาไปเที่ยวเมืองนอกก็ได้” เขาบอกอย่างถ่อมตัว

สุดยอดกีตาร์ที่สะสมไว้เป็นคอลเลกชันที่เจ้าตัวรักและหวงแหนสุดๆ หนีไม่พ้นกีตาร์รุ่นซานตานา ซิกเนเจอร์ ซึ่งทำออกมาเป็นพิเศษแค่ร้อยตัว โดย คาร์ลอส ซานตานา ดูแลไลน์ผลิตทุกกระบวนการด้วยตัวเอง กีตาร์สีแดงเพลิงผลิตในวาระครบรอบ 100 ปีกิ๊บสัน ส่วนหัวและลำตัวประดับด้วยเพชร กีตาร์โปร่งวัลเดซ ปี 1985 ผลิตเพียง 75 ตัวทั่วโลกที่เขาบอกว่ามีเงินอย่างเดียวก็หาซื้อไม่ได้

กีตาร์คลาสสิกของโคโนะ ทำจากไม้ชั้นยอด บราซิลเลียนโรสวูด กีตาร์รุ่นทอม แอนเดอร์สัน ปี 1994 กีตาร์รุ่นเชต แอตส์กิน ลิมิเต็ด เอดิชัน กีตาร์รุ่นบัสคาริโน หรือกีตาร์รุ่นเกร็ก สมอลแมน ล้วนเก่าแก่หายากและมีราคาแพงระยับทั้งสิ้น

“ผมสะสมมานาน 30 กว่าปี ซื้อมาเก็บ ดูแลรักษาอย่างเดียว เพิ่งได้มาเล่นจริงๆ จังๆ เมื่อปีสองปีนี้เอง เพราะลูกสาวผมเขาสนใจอยากเล่นกีตาร์ ก็ต้องมานั่งรื้อความรู้ใหม่หมดเลย นิ้วนี่เจ็บไปหมด” นพดลหัวเราะชอบใจ

พอดีกันกับที่น้องเทียรา ธรรมวัฒนะ ลูกสาวคนสวยวัย 9 ขวบ เดินมาโชว์ตัวพอดี คุณพ่อเลยถือโอกาสจับมานั่งร่วมวงเสียเลย เธอบอกว่าชอบแกะเพลงของนักร้องสาวชื่อดังแห่งยุคอย่างอเดล ริฮันนา เลดี้กากา และเทย์เลอร์ สวิฟต์ ทำเอาผู้เป็นพ่อยิ้มไม่หุบ

“น้องเทียราเพิ่ง 9 ขวบ เค้าอยากเล่น เราก็สอนเค้าเล่นง่ายๆ หนึ่งสเกล โด เร มี ฟา ซอล ลา ซี เค้าก็มาดีดให้ดู โอ้โห เก่งมาก เล่นได้ด้วย สมัยผมหัดเล่นเป็นเดือน นี่วันเดียวเล่นได้ (หันไปโอบไหล่ลูกสาวอย่างปลื้มอกปลื้มใจ) ผมต้องกลับมาฟื้นฟูฝีมือตัวเอง ก็ท้อนะ เจ็บนิ้ว เล่นไม่ได้เลย แต่ต้องมานั่งจูนสาย ทำให้กีตาร์ทุกตัวอยู่ในสภาพพร้อมเล่น เราสองพ่อลูกก็ต้องมานั่งเล่นนั่งฝึกกันใหม่”

มุมสะสมกีตาร์ที่กำลังชื่นชมกันอยู่นี้ รวมถึงห้องโถงใหญ่รับแขกที่เพิ่งจากมา นอกจากจะเป็นเวทีย่อมๆ ไว้สังสรรค์ในครอบครัว ยังเคยมีสมัครพรรคพวกนักดนตรีมาแจมกันเมามันสุดเหวี่ยงอยู่เป็นประจำ อย่างเช่น โอ้โอฬาร พรหมใจ แอ๊ด คาราบาว วินัย พันธุรักษ์

“ความสุขในมุมมองของนักสะสม ผมว่าเราดูแลอย่างดี ได้หยิบมาเล่นในโอกาสพิเศษก็มีความสุขแล้ว ดีใจที่สิ่งที่เราสะสมมาเป็นเวลานาน คนอื่นมาเห็น เค้าก็ชื่นชม เราก็พลอยภูมิใจไปด้วย บางตัวหาซื้อที่ไหนไม่ได้แล้ว หลายตัวก็หาดูยาก การได้แชร์กับคนอื่นๆ มันเป็นเรื่องที่น่ายินดี

ผมสร้างตู้กระจกไว้เก็บดูแลรักษาอย่างดีเยี่ยม อย่างน้อยเราไม่ได้เล่นก็ยังได้เห็นเขา กลับมาจากทำงานเหนื่อยๆ เห็นของที่เราชอบที่เรารัก ก็รู้สึกชื่นใจ... คุณลองสังเกตห้องเก็บกีตาร์เป็นห้องเดียวกับห้องนอน ห้องทำงาน ไม่ต่างจากโลกส่วนตัวที่ผมตั้งใจสร้างขึ้นมาเลย”

ทั้งหมดนี้เป็นโลกแห่งความสุขที่เปี่ยมด้วยเสียงดนตรี อาณาจักรกีตาร์ของนพดล ธรรมวัฒนะ

&<2288;