ในความทรงจำรางเลือน ความรักยังชัดเจนในใจ

โดย...แหนงดู

นอกจากซื้อน้ำดื่มติดมือมาหนึ่งขวด “แหนงดู” ก็ยังหยิบทิชชูมาด้วยหนึ่งห่อ เพื่อเตรียมความพร้อม ด้วย “หน้าหนัง” ที่มาแบบดรามาจ๋าจัดขนาดนั้น วันนี้คงไม่พ้นต้องหลั่งน้ำตา แต่เมื่อถึงเวลาจริงๆ ก็เสียทิชชูไปแค่หนึ่งแผ่น เพราะหนังญี่ปุ่นเรื่องนี้ไม่ได้ตั้งหน้าตั้งตาดูดรามาอย่างเอาเป็นเอาตาย

งานดรามาจากญี่ปุ่นผลงานของ มาซาโตะ ฮาราดะ เล่าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างนักเขียนวัยกลางคนผู้มีตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลกับแม่วัยไม้ใกล้ฝั่ง

 

โคซาขุ (โคจิ ยากุโช) ผู้ประสบความสำเร็จจากอาชีพนักเขียน เขาเป็นสามีและพ่อจอมเผด็จการ เมื่อแม่ของเขา (คิริน คิริ) เริ่มมีอาการหลงๆ ลืมๆ เขาจึงต้องเข้าไปดูแล เมื่อต้องย้ายจากบ้านชนบทมาอยู่กับลูกชายที่โตเกียว หญิงชราก็หลุดเลือนจากโลกปัจจุบันไปสู่อดีต โดยเฉพาะเหตุการณ์ที่เธอทอดทิ้งลูกชายไว้กับคนอื่นเมื่อหลายสิบปีก่อน ซึ่งยังเป็นเรื่องค้างคาในใจของทั้งแม่และลูกมาเนิ่นนาน ระหว่างที่ได้กลับมาใกล้ชิดกันอีกครั้ง ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตก็ย้อนกลับมาให้รำลึกและแก้ไข ครอบครัวก็ได้กลับมาชิดใกล้กัน ความรักความผูกพันของคนร่วมสายโลหิตก็ได้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้งว่า ลึกซึ้งและเหนียวแน่นเกินบรรยาย

นอกจากมีเรื่องของนักเขียนดังและแม่ของเขาเป็นหัวใจของเรื่องแล้ว ยังมีเรื่องของโคซาขุและลูก หลานสาวกับคุณย่า พี่น้อง และหนุ่มสาว มาสร้างสีสัน ในหนังเสนอภาพของคน 3 เจเนอเรชันที่ทั้งแตกต่างและคล้ายคลึง

อาจเพราะประสบการณ์ที่เขาผ่านพบในวัยเด็ก ทำให้โคซาขุเป็นพ่อที่เข้มงวดกับการเลี้ยงและดูแลลูกสาว เพราะไม่อยากให้ลูกๆ รู้สึกว่าถูกทอดทิ้ง เหมือนกับที่เขารู้สึกว่า (เคย) ถูกแม่ทอดทิ้ง แต่การประคบประหงมเข้มงวดเด็กๆ มากจนเกินไป ทำให้ลูกๆ รู้สึกอึดอัด โดยเฉพาะโคโตโกะ (อาโออิ มิยาซาวะ) ลูกสาวคนเล็กที่มักจะต่อต้านและสร้างปัญหาให้พ่อเสมอ ยิ่งเมื่อโคซาขุใช้เรื่องราวของคนในครอบครัวเป็นวัตถุดิบในงาน ก็ยิ่งทำให้คนในครอบครัวรู้สึกไม่พอใจ เพียงแต่ต่างคนก็แสดงออกไม่เหมือนกัน

เป็นหนังที่เปี่ยมด้วยอารมณ์ลึกซึ้ง แต่ผู้สร้างก็ไม่ได้บีบเค้นคนดูอย่างเอาเป็นเอาตาย เพียงทำให้น้ำตาซึมๆ ก่อนจะตัดสลับไปสู่เหตุการณ์และอารมณ์อื่น ในมุมของคนชอบอ่านชอบเขียน หนังเรื่องนี้ให้แรงบันดาลใจอย่างดี เพราะเต็มไปด้วยถ้อยคำบ่งบอกชั้นเชิงที่ไม่ธรรมดา โดยบทหนังนั้นเรื่องนี้ดัดแปลงมาจากอัตชีวประวัติของ ยาสุชิ อิโนะอูเอะ นักเขียนชื่อดังชาวญี่ปุ่น หนังเรื่องนี้นอกจากได้รับความนิยมในญี่ปุ่นแล้ว ยังคว้าหลายรางวัลจากเทศกาลต่างๆ อย่างเช่น สเปเชียล กรังด์ปรีซ์ จากเทศกาลหนังมอนทรีออลเวิร์ล เป็นต้น

นักแสดงของเรื่องล้วนเป็นระดับ “แนวหน้า” ของญี่ปุ่น โดยเฉพาะ โคจิ ยากุโช ที่โชว์ทักษะชั้นเชิงอันสุดยอดออกมาอย่างเก็บงำประกายไม่มิด (ทั้งยังเป็นผู้ใหญ่ที่ดูดีมากกก) ตัวละครในเรื่องค่อนข้างเยอะ แต่ผู้กำกับเก่งที่ไม่หลงลืมตัวละครของเขา ทั้งยังจ่ายบทให้ทุกคนมาอยู่ในฉากอย่างเหมาะสม เขายังสร้างสมดุลให้กับหนังได้อย่างอัศจรรย์ เมื่อเรื่องราวชีวิตของผู้คนในเรื่องเร่งรีบอลวนเกินไปแล้วก็จะมีภาพและเสียงจากธรรมชาติป่าเขาลำเนาไพรอันสงบเงียบเข้ามา

นี่คือหนังพีเรียดที่ทันสมัยและเรียบง่ายสไตล์ญี่ปุ่น น่าดูอย่างยิ่ง

Chronicle of My Mother (Waga haha no ki)

ปี 2011

ประเทศ ญี่ปุ่น

ประเภท ชีวิต

ภาษา ญี่ปุ่น

ความยาว 118 นาที

กำกับ มาซาโตะ ฮาราดะ

นำแสดง โคจิ ยากุโช / คิริน คิริ / อาโออิ มิยาซาวะ

นักแสดงชื่อดังชาวญี่ปุ่น โคจิ ยากุโช ปัจจุบันอายุ 58 ปี เขาประสบความสำเร็จในระดับโลกจากการแสดงเรื่อง The Eel กำกับโดย โชเฮอิ อิมามูระ ซึ่งคว้ารางวัลปาร์มทองคำจากเทศกาลหนังเมืองคานส์ในปี 1997 ตามมาด้วย Shall We Dance? ที่ทำให้คนญี่ปุ่นทั้งประเทศลุกขึ้นมาเต้นรำ และฮอลลีวูดก็ขอซื้อไปทำใหม่โดยมี เจนนิเฟอร์ โลเปซ และ ริชาร์ด เกียร์ นำแสดง เขายังมีบทในหนังเรื่อง Memoirs of a Geisha และ Babel ด้วย

มาซาโตะ ฮาราดะ วัย 63 ปี เป็นผู้กำกับ นักวิจารณ์ และนักแสดงชาวญี่ปุ่น เขาเป็นที่รู้จักดีในหมู่ชาวต่างชาติด้วยบท โอมูระ ใน The Last Samurai และมิสเตอร์มิตะ ใน Fearless

ยาสุชิ อิโนะอุเอะ มีชีวิตอยู่ระหว่างปี 19071991 เคยเป็นผู้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโนเบล แม้จะไม่ได้รับรางวัลนั้น แต่ผลงานของเขาก็ถูกนำไปแปลเป็นภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส ทำให้คนทั่วโลกรู้จักเขาเป็นอย่างดี