การประชุมนานาชาติณ เมืองพาราณสี อินเดียกรณีพระธรรมวินัยกับกฎหมายรัฐธรรมนูญ (ตอน ๑๘)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

ดั่งตัวอย่างสิกขาบทที่ ๘ ในวรรคที่ ๒ โกสิยวรรค (๑๐ สิกขาบทซึ่งทรงมีพระบัญญัติว่า

“อนึ่ง ภิกษุใด รับก็ดี ให้รับก็ดี ซึ่งทอง เงิน หรือ

ยินดีทอง เงิน อันเขาเก็บไว้ให้ เป็นนิสสัคคียปาจิตตีย์”

ซึ่งผู้กระทำผิดหรืออาบัติจะต้องสละวัตถุอาบัติเหล่านั้น แล้วจึงแสดงอาบัติแก่เพื่อนภิกษุเพื่อชำระอาบัตินั้นให้ตกหรือสิ้นไปได้

สำหรับในหมวดอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นปาจิตตีย์ ซึ่งมี ๙๒ สิกขาบท หรือปฏิเทสนียะ ๔ สิกขาบท ล้วนแล้วแต่มุ่งเน้นให้เห็นความเป็นอริยวินัย ซึ่งเป็นระเบียบแบบแผนสู่พระนิพพาน โดยเฉพาะในเสขิยวัตรอีก ๗๕ ข้อ ซึ่งให้เห็นสภาพความเป็นผู้มีจริยาวัตรที่ดีงาม หรือคุณสมบัติความเป็นผู้ดี ซึ่งทำให้เกิดความเลื่อมใสแก่ผู้พบเห็น และให้เลื่อมใสยิ่งขึ้นแก่ผู้ที่เลื่อมใสอยู่แล้ว

ดังที่กล่าวไว้ในเบื้องต้นว่า พระวินัยเป็นรากแก้วของพระพุทธศาสนา... เพื่อประโยชน์แก่สงฆ์...เพื่อประโยชน์แห่งบุคคล...เพื่อประโยชน์แห่งความบริสุทธิ์แก่ชีวิต ทั้งทางกายและทางใจ...เพื่อประโยชน์แก่สังคม (ประชาชน) และสิ่งแวดล้อม...และเพื่อประโยชน์แก่พระศาสนาเป็นที่สุด...จึงมีหมวดธรรมที่ทรงบัญญัติไว้ เพื่อให้พระสงฆ์ใช้ระงับอธิกรณ์ หรือข้อประพฤติผิดของภิกษุบริษัทที่เกิดขึ้นแล้วนั้นๆ โดยมีอุบาย ๗ ประการ เรียกว่า อธิกรณสมถะ ๗ มี ๔ อย่าง ได้แก่

1.วิวาทาธิกรณ์ ภิกษุทั้งหลายในพระธรรมวินัยนี้ วิวาทกันว่า

นี้เป็นธรรม นี้ไม่เป็นธรรม, นี้เป็นวินัย นี้ไม่เป็นวินัย

นี้พระตถาคตตรัสภาษิตไว้, นี้พระตถาคตไม่ได้ตรัสภาษิตไว้

นี้พระตถาคตทรงประพฤติมา

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้