การประชุมนานาชาติณ เมืองพาราณสี อินเดียกรณีพระธรรมวินัยกับกฎหมายรัฐธรรมนูญ (ตอน ๑๕)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

จากที่กล่าวมาเป็นตัวอย่างโดยย่อ พอจะได้นำสู่ความเข้าใจในการวางรากฐานสถาบันสงฆ์ ที่จะต้องรองรับพระพุทธศาสนาให้สืบเนื่องต่อไป ซึ่งชุมชนแห่งสงฆ์ต้องมีความรักสามัคคีต่อกัน ดังปรากฏในจุดมุ่งหมายของพระวินัยที่กล่าวมา

ดังนั้น พุทธบัญญัติในด้านวินัยจึงเป็นไปเพื่อความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลกับบุคคล บุคคลกับสังคม และ บุคคลกับสังคมและสิ่งแวดล้อมด้วย เพื่อความเรียบร้อยดีงามที่เป็นแบบแผนสู่ความมีประโยชน์ ทั้งต่อบุคคล สังคม และสิ่งแวดล้อม ดังที่ทรงพุทธบัญญัติ ปาราชิก ๔ หรือ สังฆาทิเสส ๑๓ แก่พระสงฆ์สาวก

เพื่อมิให้ล่วงละเมิดสิกขาบท ซึ่งมีโทษทางโลกและมีโทษทางธรรม (ทางบัญญัติ) ดังกรณี ทรงบัญญัติในสังฆาทิเสส สิกขาบทที่ ๑ ว่า ปล่อยสุกกะไปด้วยความจงใจ เป็นสังฆาทิเสส... ซึ่งแม้ว่าจะเป็นการกระทำส่วนตน ไม่เบียดเบียนใคร แต่เป็นเรื่องน่ารังเกียจของผู้เปล่งวาจาเป็นสมณะ หรือ ผู้เป็นบรรพชิต

เป็นการกระทำของปุถุชน ที่มีจิตกำหนัดยินดีในราคะ โดยแสดงถึงราคะและประโยค ๑๑ อย่าง ได้แก่ ความยินดีเพื่อจะให้เคลื่อน, ความยินดีในขณะเคลื่อน, ความยินดีเมื่ออสุจิเคลื่อนแล้ว, ความยินดีในเมถุน, ความยินดีในผัสสะ

ความยินดีในความคัน, ความยินดีในการดู, ความยินดีในกิริยานั่ง, ความยินดีในคำพูด, ความรักอาศัยเรือน, ความยินดีด้วยกิ่งไม้ที่พึงหักได้ ทั้งนี้ ได้วินิจฉัยราคะ ๑๑ อย่างไปตามลำดับอย่างละเอียด

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้