การประชุมนานาชาติณ เมืองพาราณสี อินเดียกรณีพระธรรมวินัยกับกฎหมายรัฐธรรมนูญ (ตอน ๕)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

หากพิจารณาความหมายธรรมตามที่กล่าวมา ที่ปรากฏในพระโอวาทปาฏิโมกข์ ก็ต้องยอมรับว่า พระพุทธศาสนาวางรากฐานคำสั่งสอนด้วยบทธรรมแห่งสันติ สู่ ความเป็นอิสรภาพโดยธรรม โดยการปลดปล่อยจากอำนาจแห่งอวิชชา เพื่อก้าวสู่การยุติปัญหา (ความทุกข์ทั้งปวง) โดยธรรม นั่นหมายถึง พระธรรมคำสั่งสอนในพระพุทธศาสนานั้น เป็นองค์ธรรมอุปการะโลก... เพื่อนำโลกไปสู่สันติสุข ดังปรากฏตามสารธรรมในพระโอวาทปาฏิโมกข์

ที่พระพุทธเจ้าทรงประทานแด่พระสงฆ์สาวก จำนวน ๑,๒๕๐ รูป ในวันมาฆบูชา (ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือนสาม) ก่อนเข้าสู่พรรษาที่ ๒ ของพระองค์ ณ วัดเวฬุวันมหาวิหาร แห่งพระนครราชคฤห์ แคว้นมคธ (ปัจจุบัน ตำบลราชกีร์ อำเภอนาลันทา ปัตนะ รัฐพิหาร อินเดีย) ดังนั้นจึงควรศึกษาลงไปในรายละเอียดว่า พระพุทธเจ้าทรงประกาศข้อบัญญัติอย่างไร ในอันที่ให้สอดคล้องกับพระโอวาทปาฏิโมกข์ เพื่อให้สังฆชุมชนหรือสังคมชาวพุทธดำรงความสืบเนื่องไปได้อย่างมีประโยชน์และความสุข... เข้มแข็งตั้งมั่นอยู่กับการประพฤติความดี... การปฏิบัติธรรม เพื่อความสิ้นทุกข์

จึงปรากฏมีหลักธรรมที่นำไปสู่การพัฒนากุศลความดีให้ถึงพร้อม ควบคู่กับ การปฏิบัติที่ถูกต้อง โดยมุ่งเน้นไม่ประกอบความชั่วทั้งปวง จึงเป็นที่มาของการวางศีลธรรมขั้นพื้นฐานไว้ให้ชาวพุทธใช้ประโยชน์ในการดำรงชีวิต เพื่อการพัฒนาความประพฤติให้ถูกต้องตรงธรรม (จริยธรรม) โดยความสำนึก รู้จักผิดชอบชั่วดี มีหิริและโอตตัปปะ อันเป็นสุขธรรม (ธรรมที่ทำให้โลกมีความสุข) ซึ่งแปลความหมายของ หิริ และ โอตตัปปะ ว่า ความสะดุ้งกลัว... เกรงกลัวต่อบาป

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้