อ่านธรรมะมีรางวัลภัยจากก่อเวรสร้างกรรม (ตอน ๖)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

ครั้งหนึ่ง ณ ป่าหิมพานต์ มีต้นไม้อยู่ต้นหนึ่ง เรียกว่า ไม้สะคร้อ... มีกิ่งก้านแผ่ไพศาล เป็นที่อาศัยแห่งวิหกนกกา ควรเรียกได้ว่า เป็นไม้เจ้าป่า แม้แต่ปางรุกขเทวดาผู้มีศักดิ์อันยิ่งใหญ่ ก็สถิตอาศัยอยู่ที่ต้นไม้นี้ มีหมีใหญ่ตัวหนึ่ง ได้อาศัยต้นไม้สะคร้อนี้เป็นที่หลับนอนเหมือนกัน

อยู่มาวันหนึ่ง เกิดวาตภัย มีลมร้ายพัดมาอย่างแรง พัดกิ่งไม้สะคร้อตกลงมาถูกหมี ซึ่งกำลังนอนพักอยู่อย่างสบายในเวลากลางวัน อารามที่ตกใจ หมีได้ลุกวิ่งหนีออกไปอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง (...ขาดสติสัมปชัญญะ) วิ่งไปจนหมดแรง (...ขาดปัญญาญาณ ใช้แต่สัญชาตญาณที่เกิดจากความรักตัวกลัวตาย เป็นวิสัยสัตว์เดรัจฉาน...) เหนื่อยอ่อนจึงหยุดพัก และคิดรำพึงรำพันในใจว่า มนุษย์ผู้ใดหนอมากลั่นแกล้งถึงในป่าเขา จึงหวนกลับมายังต้นสะคร้ออีกครั้งหนึ่ง เมื่อสำรวจดูไม่เห็นมีมนุษย์ผู้ใด จึงได้คิดเวียนไปมาตามประสาหมีๆ และให้มาหยุดอยู่ที่เทวดาผู้สถิตอยู่ที่ต้นไม้นั้น (สงสัยคนเราเลียนนิสัยหมีมา เมื่อโทษใครไม่ได้ ก็โทษเทวดาพระเจ้า ไปตามเรื่องตามราวอันเป็นนิสัยของสัตว์โลก ที่ชอบมองไปภายนอก ไม่มองสอดส่องเข้าหาตัว จึงเพ่งโทษวิจารณ์แต่ผู้อื่น สงสัยหมีคงเป็นบรรพบุรุษของคนบางพวกจริงๆ... มองพิจารณาดู และจะเข้าใจว่า คนกับสัตว์ ไม่ต่างกันเลย โดยภาวะจิตสัตว์ทุกข์ หากขาดสติปัญญา...) นึกขึ้นในใจว่า เทวดานี่แหละแกล้งเรา เพราะในที่นี้ไม่มีใครเลย...

มาถึงตรงนี้ อาตมาให้นึกถึงคำโบราณที่กล่าวตำหนิคนเราผู้มีนิสัยพาลว่า ฝนตกก็แช่ง ฝนแล้งก็ด่า มนุษย์ขี้เหม็น เคี่ยวเข็ญเทวดา แต่ในเรื่องนี้ หาใช่มนุษย์ขี้เหม็นไม่ กลับเป็นสัตว์เดรัจฉาน (หมี) เพ่งโทษเทวดา นี่คือความเหมือนกันอย่างแยกกันไม่ออก ระหว่างสัตว์กับคนเรา เมื่อมีเหตุการณ์อย่างใดอย่างหนึ่งเกิดขึ้นกับตน แทนที่ค้นหาดูสมุฏฐานจากตน กลับไปค้นหาสมุฏฐานจากผู้อื่น และถ้าค้นสมุฏฐานจากผู้อื่นไม่พบ ก็มักจะยกโทษภัยนั้นให้เป็นของผีสางนางไม้ ผีบ้านผีเรือน เทวดา เทพบุตร ภูมิเจ้าที่ หนักนักก็พญามาราธิราช สถิตอยู่ในสวรรค์ชั้น ๖ รับไปเต็มๆ แม้ในหมีนี้ก็เช่นเดียวกัน เมื่อเล็งมองไม่เห็นใครเป็นจำเลย ก็โป้งเข้าเทวดาที่กำลังเสวยทิพยสุขอยู่บนเรือนทิพย์ในต้นไม้ว่า... หมอเทวดานี่แหละ แกล้งเรา ยิ่งคิดยิ่งแค้น ยิ่งแค้นก็ยิ่งคิด ความคิดจึงผสมความแค้น

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้