เสียงแห่งอนาคต กอริลลาซ
.....เพ็ญแข
ถึงวันนี้หลายคน (รวมผู้เขียนอีกหนึ่ง) ยังคงรักและคิดถึง เดมอน อัลบาร์น และเบลอร์ เสมอ โชคยังดีที่ระหว่างเฝ้ารอการกลับมาของพวกเขาก็ยังมี
“กอริลลาซ” มาเติมเต็มงานจากมันสมองและสองมือของกลุ่มนักร้องนักดนตรีและนักแต่งเพลงที่มีเลือดเนื้อตัวตน ประสานกับภาพจากการสร้างสรรค์ของแอนิเมเตอร์ฝีมือเยี่ยมกลายเป็นวงดนตรีชื่อ กอริลลาซ ศิลปินสุดล้ำในฐานะ
“เวอร์ชวล ฮิปฮอป กรุ๊ป”วงแรกและ (น่าจะ) วงเดียวของโลกกอริลลาซ ก่อตั้งขึ้นโดย เดมอน อัลบาร์น จาก เบลอร์ ร่วมด้วย แดน
“ดิ ออโตเมเตอร์” นากามูระมิโฮะ ฮาโตริ จาก ซิโบ แมทโต, ทินา เวย์เมาท์ จาก ทอม ทอม คลับ, คริส ฟรานซ์ ฯลฯ โดยมี เจมี ฮิวเลตต์ ดูแลเรื่องวิชวล พวกเขาดันตัวการ์ตูน ทูดี (นักร้องนำ/คีย์บอร์ด), เมอร์ดอค (เบส), รัสเซล (กลอง) และนู้ดเดิล (กีตาร์) มาเป็นตัวแทนนำเสนอผลงาน โดยแนะนำตัวกับชาวโลกครั้งแรกในปี 2000 ประเดิมด้วยอีพี Tomorrow Comes Todayไม่แค่วิธีการนำเสนอจะน่าสนใจแล้วกอริลลาซยังมีผลงานเพลงที่ติดหูคนฟังอย่างยิ่ง โดยเฉพาะซิงเกิลชื่อ Clint Eastwood ที่โด่งดังไปทั่วโลก ตามมาด้วยอัลบั้มชื่อเดียวกับชื่อวง ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างมากมาย กระทั่งขายได้กว่า 7 ล้านแผ่นทั่วโลก จากนั้นก็มีงานรวมเพลงบีไซด์ชื่อ GSides ดีวีดีชุด Phase One : Celebrity Takedown และอัลบั้มรีมิกซ์ Laika Come Home ในปี 2002
หลังจากนั้นเดมอนก็กลับไปทำงานกับวงเบลอร์ ทำให้โปรเจกต์ของกอริลลาซชะงักไปพักหนึ่ง ก่อนจะกลับมาอีกครั้งในปี 2005 โดยได้ชักชวนเพื่อนพ้องพี่น้อง อาทิ แดนเจอร์ เมาส์,เดอ ลา โซล, ชอน ไรเดอร์, เดบบี แฮร์รี, เดนนิส ฮอปเปอร์ และมาร์ทินา ท็อปลีย์เบิร์ด มาร่วมกันทำอัลบั้ม Demon Days ซึ่งได้รับความนิยมระดับท็อปเทน และมีชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี งานชุดต่อมาโดนโรคเลื่อนจนปี 2010 จึงปรากฏเป็น Plastic Beach อัลบั้มอันดับที่ 3 ของวง
เดมอน อัลบาร์น ในวัย 42 ปี เดินมาไกลในฐานะนักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์ เขาสร้างและดูแลทิศทางอัลบั้มที่เหนียวแน่น เข้มข้น น่าสนใจ และน่าติดตามอย่างยิ่ง
เสียงร้องแบบ
“มังกี โอเปรา” ของ เดมอน ปรากฏในเพลง White Flag แทร็กที่ 3 ของอัลบั้ม นักร้องรุ่นใหญ่ ลู รีด ใส่เสียงร้องเท่ๆ ของเขาให้กับเพลง Some Kind of Nature ศิลปินอื่นๆ ที่รับเชิญมาทำงานในอัลบั้มนี้ รวมถึง มอส เดฟ, สนูป ด็อกก์, เดอ ลา โซล, บ็อบบี โวแม็ก นักร้องอาร์แอนด์บีรุ่นเก๋า เป็นต้น แม้จะแตกต่างหนทาง แต่พวกเขาถูกเลือกมาอย่างเหมาะสมแนวทางดนตรีของกอริลลาซอาจจะไม่ได้ใหม่จนทำให้เซอร์ไพรส์นะจังงัง แต่ก็เป็นอีกก้าวที่แตกต่างจากงานชุดก่อนๆ อาจจะไม่มีเพลงคล้ายกับงานสุดฮิตในอดีตอย่าง Clint Eastwood, Feel Good Inc หรือ Dare แต่อัลบั้มนี้ก็เต็มไปด้วยเพลงสนุกและเร้าใจ จนทำให้คุณอดใจไม่ไหวต้องโยกตัวไปตามจังหวะ อารมณ์เพลงคล้ายกับซาวด์แทร็กที่เต็มไปด้วยรายละเอียด แต่ละแทร็คเป็นเอกเทศ แต่ก็สามารถอยู่ร่วมกันได้
และนี่คือบทพิสูจน์ว่า กอริลลาซ คือ ศิลปินแห่งสหัสวรรษใหม่อย่างแท้จริง
