ยักษ์ ขนาดไม่สำคัญเท่าความกล้า

เชื่อว่าทุกคนคงได้เคยอ่าน มหากาพย์รามายณะ รามเกียรติ์ ในบทเรียนมัธยมกันเป็นอย่างดี

โดย...พี่กันดั้ม

เชื่อว่าทุกคนคงได้เคยอ่าน มหากาพย์รามายณะ รามเกียรติ์ ในบทเรียนมัธยมกันเป็นอย่างดี เรื่องราวการทำสงครามระหว่างยักษ์ทศกัณฐ์ กับพระรามผู้เป็นฝ่ายมนุษย์ แต่ไม่มีครั้งใดเลยที่การเล่าเรื่องรามเกียรติ์จะถูกนำมาเล่าเรื่องในรูปแบบใหม่ได้น่าตื่นตาตื่นใจเท่ากับเรื่องยักษ์ ในแอนิเมชันจากค่ายกันตนา ภายใต้การกำกับของ ประภาสชลศรานนท์ และเชื่อว่าหลายคนคงได้อ่านรีวิวภาพยนตร์เรื่องนี้ทั้งในแง่มุมของความประทับใจและในมุมติดลบที่ค้างคาใจของใครอีกหลายคน

แต่สิ่งที่เรากำลังจะบอกนั้นไม่ใช่เรื่องของเนื้อหาภาพยนตร์ว่าดีหรือไม่ดี ภาพสวยหรือไม่สวย แต่เป็นเรื่องของความกล้าที่เล่าเรื่องในมุมมองที่แตกต่าง เช่น เรื่องไซอิ๋ว ที่ผู้กำกับชาวจีนต่างคนต่างก็เอามาเล่าในมุมมองใหม่ๆ ไม่ซ้ำกัน บ้างก็เดินเรื่องโดยการเอาตัวละครมาเป็นพระเอกในเรื่องใหม่ บ้างก็เอาโครงเดิมมาดัดแปลงให้เป็นไปในทิศทางที่ตัวเองต้องการ แต่สิ่งที่เราเห็นเป็นตัวอย่างก็คือความกล้าคิดในมุมมองที่แตกต่างแต่ไม่แปลกแยก

การเล่าเรื่องยักษ์ในมุมของประภาสเองก็เช่นกัน เป็นการเล่าอย่างแตกต่างแต่ไม่แปลกแยก อีกทั้งยังรู้สึกคุ้นเคยและลุ้นให้เรื่องราวนั้นจบลงด้วยดี ดังนั้นหากน้องๆ เป็นนักอ่านการ์ตูนหรือนักอ่านหนังสือนิยายเชื่อว่าเมื่ออ่านแล้วทุกคนคงมีภาพในการเดินเรื่องราวของตัวเอง แต่จะให้สุดลงแต่ความคิดที่ลอยแล้วดับไปก็คงอยู่เพียงเท่านั้น แต่จะดีแค่ไหนถ้าความคิดนั้นถูกถ่ายทอดออกมาเป็นตัวอักษร อย่าได้คิดว่าเรื่องที่เขียนหรือพิมพ์ไปนั้นจะดีเลิศ ให้หวังไว้เพียงแค่ว่าเป็นตัวบันทึกความฝันและเมื่อกลับมาอ่านอีกครั้งเราก็จะยิ้มได้กับความคิดในเรื่องราวความฝันของตัวเอง

เฉกเช่นเรื่องราวของยักษ์ ที่ใครจะคิดบ้างว่าจับทศกัณฐ์มาทำเป็นหุ่นยนต์ จากคันศรธนูรามจะกลายมาเป็นอาวุธดาวเทียมทรงอานุภาพรุนแรง เป็นความเพ้อฝันสุดจินตนาการ แต่เมื่อนำมาทำเป็นภาพยนตร์ กลับเป็นเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่อย่างน่าเกรงขาม ดังนั้นน้องๆ อย่าได้ดูถูกความคิดของตัวเอง เมื่อคิดได้ก็จงทำออกมาและจงภูมิใจที่ได้ขีดเขียนระบายความฝันและจินตนาการนั้น