โลกใบนิดของการ์ตูนนิสต์สายเลือดใหม่

มีโอกาสไปร่วมงาน พีทีที คอมมิค คอนเทสต์ ปี 2 ตอน พลาสติก สตอรี ไปแล้วก็ไม่ผิดหวัง เพราะได้เจอกับเด็กเก่งๆ มากมาย

โดย...โจ เกียรติอาจิณ

มีโอกาสไปร่วมงาน พีทีที คอมมิค คอนเทสต์ ปี 2 ตอน พลาสติก สตอรี ไปแล้วก็ไม่ผิดหวัง เพราะได้เจอกับเด็กเก่งๆ มากมาย

เด็กสมัยนี้ไม่ใช่เก่งแค่ปาก แต่ยังเก่งในเรื่องจับปากกาหยิบดินสอมาวาดลายเส้นซะด้วย ไม่มาเจอกับตาก็คงไม่รู้หรอกว่า นั่นคือฝีมือน้องๆ

หลังรู้ผลรางวัล (ชนะเลิศระดับอุดมศึกษาและบุคคลทั่วไป วีรภัทร ภิญโญวิทยาวงศ์ จากผลงาน Ruin of Rain รางวัลชนะเลิศ ระดับมัธยมศึกษา นฤปีติ หาเรือนทรง ผลินพันธ์ ตระการศาสตร์ สุขสรรค์ สุขประเสริฐ จากผลงาน Plastic Adventure) สายตาก็เหลือบไปเห็น 4 การ์ตูนนิสต์ไฟแรงที่ถือเป็นเลือดใหม่ของวงการ “วิศุทธิ์ พรนิมิตร” “ทรงศีล ทิวสมบุญ” “สุทธิชาติ ศราภัยวานิช” “เดอะดวง” ที่นั่งทอดอารมณ์สบายๆ อยู่ข้างเวที ก่อนจะมีคิวขึ้นโชว์ของให้น้องๆ ได้ประจักษ์

 

ด้วยมีเวลาจำกัด เราไม่รีรอที่จะพุ่งเข้าไปหาทั้ง 4 หน่อ เพื่อจับเข่าคุยกันถึงโลกการ์ตูนที่พวกเขาหลงใหลได้ปลื้ม จนถึงขั้นต่อยอดสู่การเป็นการ์ตูนนิสต์สายเลือดใหม่

“วิศุทธิ์ พรนิมิตร” หรือ “ตั้ม” การ์ตูนนิสต์ขวัญใจเด็กแนว ดังเปรี้ยงมาจากผลงาน Hesheit ที่โดดเด้งทั้งลายเส้นเฉพาะตัว ความคิดและองค์ประกอบต่างๆ อีกเล่ม Everybody Everything การ์ตูนไทยเล่มแรกที่ได้ตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่น ก็เป็นฝีมือไม้ของวิศุทธิ์

การวาดการ์ตูนจินตนาการสำคัญมากไหม : “สำคัญมากครับ ผมว่าถ้าไม่มีจินตนาการก็คงวาดไม่ได้หรอกครับ”

มีวิธีสร้างจินตนาการสำหรับการวาดการ์ตูนยังไง : “ก็ต้องงัดออกมาจากความจริง บวกกับใส่ไอเดียลงไป คราวนี้ละจินตนาการก็จะมาเอง”

การ์ตูนเป็นเรื่องของจินตนาการ ไม่ใช่ความจริง : “อืม ผมว่าการ์ตูนมันจริงหมดเลยนะ (หัวเราะร่วน) เพราะการ์ตูนก็คือบทสรุปของการนำความคิดกับจินตนาการมารวมกัน ถ้าใช้แค่ความคิดก็จะไม่มีจินตนาการ แล้วความคิดกับจินตนาการก็มีพื้นฐานมาจากความจริง”

การ์ตูนเปลี่ยนชีวิตยังไง : “มันทำให้ผมมีงานทำ คือ สามารถทำเป็นอาชีพได้ การ์ตูนทำให้ผมได้ทำงานเป็นส่วนตัว ไม่ต้องนัดดารา ไม่ต้องนัดช่างแต่งหน้า ชีวิตมันก็สบาย ไม่ต้องเจออะไรวุ่นวาย ผมก็เล่าสตอรีของผมได้”

“ทรงศีล ทิวสมบุญ” หรือ “อัพ” คนนี้ก็ไม่ธรรมดา เคยฝากผลงานมานับไม่ถ้วน ที่ดังระเบิดก็เช่น “ถั่วงอกกับหัวไฟ” “Improvise” นิยายภาพประกอบเรื่อง “Nine Lives”

การ์ตูนตัวแรกในชีวิตที่วาด : “โห!!! จำไม่ได้จริงๆ ครับ แต่จำได้ว่าชอบวาดรูปวาดการ์ตูนมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วล่ะ”

 

เริ่มสนใจวาดการ์ตูนจริงจังเมื่อไหร่ : “จบมหาวิทยาลัยแล้วครับ ซึ่งมันเริ่มมาจากผมรับจ๊อบวาดรูประกอบให้คนอื่นก่อน แล้ววันหนึ่งก็คิดว่า เออเราน่าจะวาดเองบ้างนะ ก็เลยหันมาวาดกับมันจริงจัง จนถึงวันนี้แหละครับ”

การวาดการ์ตูนกับงานดนตรีที่เคยทำมาต่างกันยังไง : “ต่างกันตรงที่วิธีนำเสนอ แต่วิธีคิดงานใกล้เคียงกัน เพลงคือการเล่าเรื่องด้วยทำนอง หรือเสียงร้อง การ์ตูนเล่าเรื่องด้วยลายเส้น หรือภาพ แต่รวมๆ คือ ก่อนจะเล่าต้องมีเรื่อง แล้วนำไปผ่านกระบวนการคิด จากนั้นก็เล่ามันออกมาในแต่ละวิธี”

เคยมั้ยที่หมดมุขจนเล่าไม่ออก : “ก็ยังไม่เคยนะครับ เพราะผมรู้ว่าเรื่องไหนจะวาด คือ เรื่องที่อยากเล่าที่สุดแล้ว มุขต่างๆ มันก็จะตามมา แต่ถ้าเรื่องไหนยังไม่พร้อม ก็เก็บไว้ได้ รอจนพร้อมนั่นแหละ ถึงจะลงมือวาด”

วิธีไหนที่จะทำให้การ์ตูนไทยมีความเสถียร : “ผมว่ามันต้องมาปรับทัศนคติกันใหม่ อยากให้คนในสังคมมองว่าศักยภาพของการ์ตูนเป็นได้มากกว่าแค่การ์ตูนนะ ทำอะไรได้อีกมากมาย ไม่ใช่อ่านเอามัน หรือเป็นแค่ความบันเทิงเท่านั้น ถ้าปรับทัศนคติตรงนี้ได้ ผมว่าความเสถียรจะเกิดขึ้นในวงการการ์ตูนไทย”

“สุทธิชาติ ศราภัยวานิช” หลายคนเรียกว่า “พี่ชาติ” บ้างก็เรียก “อาจารย์ชาติ” ผู้ให้กำเนิดการ์ตูน “นักสืบโจ หัวปลาหมึก” และ “สูญ” การ์ตูนแอ็กชันผสมไซไฟ

การ์ตูนเปลี่ยนชีวิตยังไง : “ทำให้ผมได้ทำอะไรและได้เป็นอะไรตามที่วาดฝันในวัยเด็ก จากสิ่งที่คาดว่าไม่น่าจะได้เป็นแน่ๆ สุดท้ายผมก็ได้เป็นและได้ทำ”

ตัวการ์ตูนที่เป็นแรงบันดาลใจ : “ส่วนใหญ่ผมจะชอบคาแรกเตอร์การ์ตูนที่เป็นผู้ร้าย หรือไม่ก็เป็นพวกสัตว์ประหลาด”

 

วงการการ์ตูนไทยเสถียรหรือยัง : “ยังหรอกครับ แต่ดีใจที่เริ่มมีหน้าใหม่เกิดขึ้น บางคนยืนระยะได้นาน แต่ก่อนมาแบบปุ๊บปั๊บก็หายไป อนาคตคงเสถียรมากกว่านี้”

“เดอะดวง” หรือชื่อเต็มๆ “วีระชัย ดวงพลา” การ์ตูนนิสต์น้องสุด ที่สร้างชื่อจาก “เรื่องมีอยู่ว่า” ตามมาด้วย “Remember The Duang” “Black and White”

เริ่มวาดการ์ตูนตั้งแต่เมื่อไหร่ : “น่าจะอยู่ช่วง ม.ต้น แล้วก็วาดเรื่อยๆ มา”

ตัวการ์ตูนที่มีอิทธิพลต่อชีวิตและการทำงาน : “ดรากอนบอล อ่านง่าย สนุก และเหมาะกับผมที่สุดแล้วละตอนนั้นนะครับ ก็เลยอยากวาดการ์ตูนแบบนี้บ้าง ผมถือว่ามันเป็นแรงบันดาลใจในช่วงแรกๆ ของการทำงานนะ เพราะหลังๆ ผมก็สร้างแรงบันดาลใจใหม่ๆ จากเรื่องที่ผมสนใจและอยากวาดเท่านั้น แต่ดรากอนบอลก็ยังเก็บไว้ในความทรงจำอยู่ครับ”

การ์ตูนเปลี่ยนชีวิตยังไง : “ผมรู้สึกว่าการวาดการ์ตูนมันคือความสุขที่ผมค้นหาเจอแล้ว ผมว่าผมโชคดีที่เจอความสุขนั้นไว ผมถือว่ามันเป็นงานที่ผมทำแล้วมีความสุข ไม่ใช่งานที่ถูกบังคับให้ทำ ชีวิตก็เลยมีความสุขเวลาที่ได้ลงมือวาดการ์ตูน”

บทสนทนาระหว่างกับ 4 การ์ตูนนิสต์เลือดใหม่จบลง แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ และรวดเร็ว แต่มันก็ทำให้เรารู้ว่าโลกใบนิด (ซึ่งไม่จำเป็นมีขนาดใหญ่ก็ได้) ของพวกเขาเต็มไปด้วยลายเส้นแห่งจินตนาการโดยแท้