แด่ทุกคน...ที่หลงตะวัน
เรื่อง / พู่ชมพู
เคยสงสัยบ้างไหมว่า ทำไมหนอฝรั่งตาน้ำข้าวถึงรักแสงแดดในเมืองไทยกันเสียจัง และคงไม่ใช่เฉพาะสยามเมืองยิ้มเท่านั้นที่หนุ่มสาวเหล่านี้พากันนอนนุ่งน้อยห่มน้อยให้แดดร้อนแรงอาบไล้ไปทั่วร่างเหมือนกำลังอาบน้ำอยู่ก็ไม่ปาน แต่ในประเทศบ้านเกิดของพวกเขา แสงตะวันเป็นอะไรที่คนเหล่านี้คลั่งไคล้ใหลหลงกันนักหนา จะด้วยเหตุผลกลใดก็ตาม มันคงเป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจสำหรับคนไทย เพราะเราเองกลัวแดดกันเสียจริง ความรู้สึกนี้คงเหมือนกับ พิมพิดา กาญจนเวทางค์ ที่เธอตั้งคำถามไว้ว่า ทำไมหนอคนฝรั่งเศสถึงได้หลงใหลแสงตะวันกันถึงเพียงนั้น...จากพ็อกเกตบุ๊กบันทึกประสบการณ์เดินทางของเธอเอง
“หลงตะวันฝรั่งเศสใต้” จากแพรวสำนักพิมพ์ ซึ่งเพราะแสงแดดอุ่นนี่แหละที่ทำให้ชีวิตระหว่างทางของหญิงสาวมีชีวิตชีวา และมากมายไปด้วยสีสันแม้การเดินทางคนเดียวของหญิงสาวร่ายตัวหนังสือดูเหงาๆ พิกลในบางอารมณ์ แต่เมืองต่างๆ ในฝรั่งเศสตอนใต้ที่เธอตะลอนไปสัมผัสนั้นกลับเพียบพร้อมด้วยความงามที่น่าสนใจ และเย้ายวนให้ไปเกี่ยวเก็บประสบการณ์เช่นเธอดูบ้าง ไม่ว่าจะเป็นแอกซองโปรวองซ์, อาร์ล และเมืองคานส์ช่วงนอกเทศกาลหนัง ที่เธอค้นพบว่าก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบ รวมทั้งยังมีกิจกรรมที่เติมเสน่ห์ให้การเดินทางครั้งนี้ได้อรรถรสมากขึ้น ทั้งการได้เข้าชมโรงงานผลิตภัณฑ์ก้องโลก ล็อกซิตานน์ แถมยังได้ลองเวิร์กช็อปสร้างสรรค์น้ำหอมขึ้นเองเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่เมืองกราส ที่อบอวลด้วยความหอมทั้งเมือง ไม่เว้นแม้แต่เมนูอาหารที่เธอลองสั่งมาชิมจากร้านอาหารร้านหนึ่งในเมืองนี้
เสน่ห์อย่างหนึ่งของการเดินทางคนเดียวที่หนังสือเล่มนี้นำเสนอก็คือ การได้พบปะเพื่อนใหม่ที่พูดภาษาเดียวกันไม่ได้ แต่ต่างถ้อยทีถ้อยอาศัยซึ่งกันและกัน จนแทบละลายความคิดที่ว่าคนฝรั่งเศสไม่เป็นมิตรนั้นมลายหายไปในพริบตา เมื่อเธอได้เพื่อนใหม่เข้ามาช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลาในยามคับขัน ซึ่งแน่นอนว่าย่อมเป็นปัญหาแน่ๆ สำหรับคนที่พูดและอ่านภาษาฝรั่งเศสไม่ได้ แต่ต้องเดินทางตะลอนไกลในประเทศนี้เพียงผู้เดียว ...สัมผัสการเดินทางครั้งนี้ได้ที่ร้านหนังสือชั้นนำทั่วไป และร้านนายอินทร์ทุกสาขา หรือที่ www.naiin.com@@@
