เกียรติที่ไม่ได้มีไว้ขาย

โดย...วิชช์ญะ ยุติ

จาก 3 เมือง ใน 3 ประเทศ เริ่มต้นหัวขบวนที่กรุงเทพฯ ไทยแลนด์ สู่ฟาริดปูร์ บังกลาเทศ แล้วปิดท้าย ณ เรย์โนสซา เม็กซิโก

ภาพจากกล้องค่อยๆ เคลื่อนตัวไปตามจังหวะการย่างก้าวของเหล่า “คุณตัว” ที่กำลังตระเตรียมเสื้อผ้าหน้าผมเพื่อให้ตัวเองพร้อมเข้าสู่โหมด “การรับแขก”

ไม่นานกล้องตัวเดิมก็พาเราไปทำความรู้จักกับพวกเธอมากขึ้น มากขึ้น แล้วก็มากขึ้น ในฐานะ “โสเภณี” ประจำถิ่น ที่แลกเงินด้วยการพลีกายให้กับผู้ชายไม่ซ้ำหน้า

 

Whore’s Glory สารคดีเข้มข้นโดยผู้กำกับชาวออสเตรีย “ไมเคิล กลาวอกเกอร์” ที่ลงทุนดั้นด้นไปสำรวจชีวิตของผู้หญิงหากินแบบประชิดตัว จาก 3 เมืองหลัก ซึ่งถือเป็นจุดศูนย์กลางด้านนี้

หนังแบ่งเป็น 3 ตอน ความยาวก็ประมาณตอนละครึ่งชั่วโมง Der Fishtank จากไทย Die Stadt Der Freude จากบังกลาเทศ ส่วนเม็กซิโกใช้ชื่อว่า Die Zone

หัวใจของหนังทั้งสามตอนนั้น หลักๆ คือ เกียรติของผู้หญิงกลุ่มนี้ โดยเล่าผ่านชีวิตประจำวัน ก่อนทำงาน ระหว่างทำงาน และหลังทำงาน

แม้พวกเธอจะถูกมองด้วยสายตาหยามเหยียดจากคนรอบข้าง แต่หนังเรื่องนี้ทำให้พวกเธอทรงคุณค่าด้วยภารกิจที่ทำ หนังไม่ได้บอกว่าพวกเธอคือเชื้อโรคที่ควรล้างด้วยแอลกอฮอล์ แล้วหนังก็ไม่ได้ส่งเสริมให้สาวๆ ก้าวเข้าสู่วงการค้าเนื้อหนัง หนังไม่มีบทสรุปว่าใครผิดใครถูก ทว่าหนังกลับปล่อยให้ถ้อยความในใจของพวกเธอ คำสารภาพของนักเที่ยว คำให้การของมาม่าซัง เป็นคำตอบสุดท้าย

ทำไมพวกเธอยัง (ต้อง) ทำงานนี้ เป็นคุณตัว ทำไมผู้ชายยัง (ต้อง) มาเที่ยวคุณตัว ทำไมมาม่าซังยัง (ต้อง) ทำหน้าที่ดูแลเด็กๆ ในคอนโทรล คุณตัว ทุกๆ คำถาม ล้วนมีคำตอบจากภาพที่ปรากฏ

สิ่งที่ดีที่สุดของหนังอยู่ที่ “ความสด” แม้บางฉากอาจมีการเซตถ่าย (เพราะวัดจากแสงเงาค่อนข้างจะสวยเวอร์เกินเหตุ) แต่ก็ยังได้ความสด สดทั้งบทสนทนา สดทั้งรายละเอียด ขณะเดียวกันหนังก็สร้างเซอร์ไพรส์ด้วยการจับนักเที่ยวมาเปิดปาก เรียกว่าต้องยก “ความกล้า” ให้พวกเขาที่กล้าเปิดปากและเปิดหน้าอย่างแมนๆ แล้วความกล้านี้ก็ขอยกให้ผู้กำกับที่สามารถไปกล่อมให้คนเหล่านั้นมานั่งพูดต่อหน้ากล้องได้ ขอคารวะ!!?

 

คุณภาพโปรดักชันถือว่าไม่ขี้เหร่ ไม่ดิบหยาบเหมือนสารคดีแอบถ่ายทั่วไป มุมกล้องก็ให้อารมณ์ที่แตกต่างคละเคล้ากันไป สุข เศร้า เหงา ฮา หรือหัวเราะแบบขื่นๆ และร้องไห้ฟูมฟายก็ยังรู้สึกได้

ชอบสุดคือตอนจากเม็กซิโก การถ่ายภาพสวยงาม มีความเป็นอาร์ตสูง สื่อสะท้อนถึงความเป็นบ้านเมืองและผู้คน ตอนจากบังกลาเทศดูแล้วซึมเซาหดหู่ ขณะที่ตอนจากไทยดูมีระดับสุด เพราะถ่ายในอาบอบนวดชื่อดัง ที่อื่นๆ จะเป็นย่านคุณตัวแบบบ้านๆ ดูน่ากลัว

บทสนทนายาวเฟื้อยกลายเป็นข้อด้อยของหนัง บางฉากยาวจนน่าเบื่อและน่ารำคาญ แต่ดนตรีประกอบก็ทำให้หนังไม่กระด้างจนเกินไป ช่วยเพิ่มอรรถรสและเปลี่ยนอารมณ์จากหนักๆ ให้ดูรื่นรมย์ได้ดี โดยเฉพาะตอนจากบังกลาเทศนั้นเหงาจนน่าใจหาย

ภาพวาบหวามมีพอให้เห็นเป็นน้ำจิ้ม ที่หนักกว่าใครเพื่อนเห็นจะเป็นตอนจากเม็กซิโก มีฉากรักติดเรตเอ็กซ์ด้วย ตอนจากไทยนั้นทำให้ชวนเคลิ้มและสวยมาก เมื่อกล้องจับภาพช่องกระจก ขณะหนุ่มสาวกำลังจะฟีเจอริง (แต่ไม่มีอะไรมากไปกว่าการถอดเสื้อนะจ๊ะ)

ทั้งสามตอนแม้จะอยู่คนละที่ เล่าเรื่องคนละย่าน แต่สิ่งหนึ่งที่หลอมรวมให้หนังกลายเป็นก้อนเดียวกัน นั่นคือ การเป็นมนุษย์ที่คุณตัวแบบมีเกียรติ

 

คุณจะเป็นคุณตัวที่ไหน สมควรอย่างยิ่งที่คุณตัวเหล่านั้นต้องอยู่อย่างมีเกียรติ เกียรติในฐานะคนที่มอบความสุข เกียรติในฐานะเพศแม่ และเกียรติในฐานะสินค้า ที่เรียกว่าสตรีเหล่านี้ที่ยัง (ต้อง) ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างซื่อสัตย์ โดยไม่จมปลักกับวังวนเน่าเฟะแห่งกามา

 

 

&<2288;