เกมที่ทุกคนแพ้

โดย...หนูดี – วนิษา เรซ

หนูดีไม่ดูละคร ไม่ใช่เพราะไม่ชอบ แต่เพราะถูกฝึกมาตั้งแต่เด็กไม่ให้ดูโทรทัศน์ มันเลยกลายเป็นนิสัยที่ตอนเย็นๆ จะมีกิจกรรมอื่นๆ แทนการดูโทรทัศน์จนชิน เช่น อ่านหนังสือ ไปวิ่งออกกำลัง กินข้าวกับครอบครัว จัดห้องนอน คุยโทรศัพท์ นั่งเมาท์กับแม่ เตรียมเสื้อผ้าที่จะใส่ทำงานวันรุ่งขึ้น แต่หลักๆ ก็มักจะอ่านหนังสือคืนละเล่มสองเล่มเป็นประจำ ทำสิ่งเหล่านี้จนติดเป็นนิสัย จนรู้สึกว่าหากเราติดละครหลังข่าวแล้ว มันจะเป็นการรบกวนชีวิตที่สงบและเข้าระบบของตัวเองเสียมากกว่า

ส่วนละครไหน หรือซีรีส์ไหนที่น่าดูจริงๆ ก็อาจเข้าไปดูในยูทูบเป็นตอนๆ ทีหลังก็ไม่เสียหาย หากอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของจริงๆ จะซื้อแผ่นมาเก็บไว้เป็นของตัวเองก็เสียเงินไม่เท่าไร

แต่ขนาดคนนอกวงการแบบหนูดี ก็ยังไม่วายรับรู้เรื่องละครที่ดังๆ ได้เสมอ ซึ่งละครเรื่องไหนดังจริงหรือดังไม่จริง สามารถใช้คนประเภทหนูดีวัดได้เลยค่ะ เพราะนับว่าเป็นคนนอกวงการสุดๆ เช่น ปีที่ผ่านมา ดอกส้มสีทอง ดังจริงจัง หนูดีเองก็ยังรู้จักเรยาไปด้วย ขนาดไม่ได้เคยดูละครหลังข่าวเลยสักครั้ง ปีนี้มีเรื่องมาใหม่ เนื้อหาหลักไม่ต่างกัน เป็นเรื่องราวสองหญิง หนึ่งชาย แน่นอนว่า ฝ่ายหนึ่งคือ ภรรยา ที่ถูกสถาปนาเป็นภรรยาหลวงไปแล้วเรียบร้อย ตามมาด้วยสามีที่ไม่ซื่อสัตย์ และผู้หญิงหัวอ่อนที่กลายเป็นภรรยาน้อยโดยไม่เจตนาอีกคนหนึ่งใน “แรงเงา”

ในฐานะครู หนูดีมักจะโดนถามเสมอๆ ว่า เราสมควรให้เด็กดูละครหลังข่าวไหม โดยเฉพาะละครที่มีเนื้อหารุนแรง และเป็นเรื่องที่เหมือนดาบสองคมในประเภทนี้ กระทรวงหรือกลุ่มต่างๆ พากันออกมาเคลื่อนไหวให้ย้ายละครที่มีเนื้อหาเหล่านี้ไปไว้หลัง 4 ทุ่ม ซึ่งหนูดีก็เข้าใจ เพราะพ่อแม่หลายคนก็กลัวว่า หากตัวเองนั่งดูเล่นแล้วลูกมาดูด้วย จะไล่ไปได้อย่างไร แต่หากรอเป็นเวลาลูกหลับแล้ว ส่งลูกเข้านอนแล้ว เวลาสบายๆ 4 ทุ่ม ออกมานั่งเล่นดูก็น่าจะไม่ผิดกติกา เพราะเวลานี้เป็นเวลาที่ผู้ใหญ่ส่วนใหญ่ยังไม่หลับ แต่เด็กๆ เข้านอนไปแล้ว

ปฏิเสธไม่ได้ว่าเรื่องแบบในดอกส้มสีทอง และในแรงเงา เป็นเรื่องที่มีเกิดขึ้นจริงในสังคมของเรา หรือสังคมในประเทศอื่นๆ กรณีการนอกใจเป็นเรื่องที่มีพบได้ทั่วไป ไม่ใช่เฉพาะในประเทศไทยเท่านั้น ถ้าถามว่าสมควรไหมที่จะให้เด็กได้ดู จริงๆ แล้วก็ขึ้นอยู่กับอายุของเด็ก เพราะเด็ก 5 ขวบ กับเด็ก 15 ปี ก็มีวุฒิภาวะที่แตกต่างกัน และมีศักยภาพในการตีความสิ่งที่เห็นได้ไม่เหมือนกัน สำหรับเด็ก 5 ขวบ อาจแค่เป็นการเลียนแบบพฤติกรรมแบบตื้นๆ เช่น ท่าทาง เสียงตะโกน แต่เด็กอายุ 15 ปี ย่อมคิดซับซ้อนกว่านั้น

แต่ถ้าจะกังวลว่าเด็กเห็นแบบนี้แล้วจะอยากไปเป็น “น้อย” หรือเปล่า หนูดีว่าละครทั้งสองเรื่องนี้สร้างปมให้กับหญิงที่เป็น “น้อย” ได้ชัดเจน จนไม่น่าจะมีเด็กสาวๆ คนไหนบอกว่า “โตขึ้นหนูอยากเป็นภรรยาน้อย” แน่ๆ เพราะสำหรับเรยา ก็เห็นได้ชัดเจนว่าเธอไม่มีความสุขเลย มีแต่ความกดดันและความทุกข์ ส่วนมุตตาในเรื่องแรงเงา ก็จบชีวิตด้วยการกระทำอัตวินิบาตกรรม ซึ่งไม่มีสาวน้อยคนไหนหรอกค่ะ มีความฝันว่าจะจบชีวิตแบบนั้น ตรงนี้ผู้จัดทำละครก็พยายามสื่อออกมาให้เห็นแจ่มชัด

แต่สำหรับสาวๆ วัยรุ่นแล้ว สิ่งที่หนูดีกังวลมากกว่า หากน้องๆ ดูแล้วรับแนวคิดที่ว่า การเป็นภรรยาหลวงนั้นเป็นเรื่องที่ “โอเค” และการราวีผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่บังอาจก้าวเข้ามาทีหลังนั้นเป็นเรื่องที่ “ชอบธรรม” เพราะ “ฉันเป็นภรรยาที่แต่งงานถูกต้องตามกฎหมาย” นั้น จะทำอย่างไรก็ได้เพื่อการปกป้องสิทธิตัวเอง

ค่านิยมอันหนึ่งที่น่ากลัวมากๆ คือ การกระโดดเข้าสู่เกมการแย่งผู้ชายหนึ่งคน ซึ่งในเกมนี้ไม่ว่าจะมีการเล่นกี่ครั้ง โดยผู้เล่นกี่คู่ก็ตาม หนูดีไม่เคยเห็นว่าจะมีผู้ชนะอย่างแท้จริงเลยสักที เพราะในผู้เล่นหญิงทั้งสองคนนั้น การสู้กันสุดฤทธิ์เพื่อผู้ชายคนกลางหนึ่งคน ต่อให้ผู้หญิงคนไหนชนะก็ตาม ในที่สุดแล้วรางวัลที่จะได้มาก็คือ ผู้ชายที่ไม่จริงใจหนึ่งคนเท่านั้นเอง

ลองคิดดูสิคะ ถ้าเราจะเข้าแข่งขันในเกมสักเกมหนึ่ง รางวัลที่เราจะได้ในที่สุดแล้วเมื่อชนะ ควรจะเป็นรางวัลที่ล่อใจมากๆ แต่ถ้าเรารู้ล่วงหน้าว่าเข้าแข่งเกมนี้แล้วรางวัลสูงสุดคือ ผู้ชายเจ้าชู้ หลายใจ มีเราแล้วยังกล้าแทงข้างหลังมีอีกคนหนึ่งไปพร้อมๆ กัน โกหกเป็นไฟ จับไม่ได้ไล่ไม่ทันก็ไม่มีวันรับความจริง แถมจับได้ก็ไม่รับอีกต่างหาก หรือแม้กระทั่งแต่งงานแล้วก็ยังไปมีอีกคนหนึ่งได้ สมมติรางวัลเป็นแบบนี้ เราจะเข้าแข่งไหมคะ หนูดีว่ารู้ล่วงหน้าใครจะเล่น เพราะผู้หญิงร้อยทั้งร้อยถ้าเลือกได้ ใครจะไม่เลือกผู้ชายที่มีตาไว้มองเราคนเดียว

เกมแย่งผู้ชายนี้ หนูดีมองไปเห็นแต่คนแพ้ ไม่มีใครชนะอย่างแท้จริงสักคน แม้กระทั่งผู้ชายคนกลางที่ดูว่าน่าปรารถนามากมาย ถ้าดูให้ดีๆ ก็คนขี้แพ้หนึ่งคน เพราะผู้ชายที่มั่นคงในตัวเอง มั่นใจด้วยสุขภาพจิตที่ดี ย่อมพอใจกับความรักดีๆ กับผู้หญิงดีๆ หนึ่งคน มากกว่าจะไปแสวงหาการยอมรับและความรักจากผู้หญิงไปทั่ว

ผู้ฟังของรายการ MET 107 ท่านหนึ่ง โทรเข้ามาเล่าในรายการว่า ภรรยาติดแรงเงาอย่างหนัก และเอาลูกสาววัย 5 ขวบ นั่งดูด้วยทุกคืน หากคืนไหนพลาด แม่ลูกจะมาเปิดยูทูบดูด้วยกัน แถมถ้าคืนไหนดูทีวีไม่ได้ ภรรยาจะเอาโทรศัพท์มาเปิดดูบนเตียงนอน ทำความรำคาญให้สามีเป็นอย่างมาก เพราะภาษาผู้ชายบอกว่า “ผมทนไม่ได้ครับ มีแต่เสียงแว้ดๆๆๆๆ ผมต้องเดินหนีเลย” แต่ที่เขาทนไม่ได้มากกว่า คือ การที่ลูกสาวตัวเล็ก วันรุ่งขึ้นจะมีพฤติกรรมเลียนแบบที่เห็นชัดเจน จนเขาต้องเตือนถึงหยุดไปได้

หนูดีคิดว่าละครหนึ่งเรื่องไม่สามารถเปลี่ยนนิสัยของเด็กได้ทั้งหมด แต่สำหรับเด็กเล็กๆ แล้ว การเลียนแบบพฤติกรรมที่มีสีสันเป็นเรื่องปกติ หากพ่อแม่กังวลก็อย่าให้ลูกเล็กๆ ดูทีวีในช่วงนั้น ส่วนเด็กวัยรุ่นหากจะระวัง ก็คงเป็นการอธิบายให้ลูกฟังว่า ดูให้ดีๆ สิ เกมแย่งคนรักแบบนี้ มันไม่มีคนชนะหรอกลูก มีแต่ผู้แพ้ทั้งนั้นล่ะ n