กรณีเทศกาลวันสารทเดือน ๑๐ ในวิถีพุทธ (ตอน ๗)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

เมื่อภิกษุสงฆ์ยังไม่ทันมา เจ้าหน้าที่ก็แจกสิ่งของเหล่านั้นบางส่วนให้แก่บุตรของตนก่อน ในเวลาที่ภิกษุสงฆ์ฉันภัตตาหารเสร็จแล้ว จึงไม่มีของสิ่งใดเหลือเลย ผลแห่งการเบียดบังอาหารที่จะถวายแด่สงฆ์ เมื่อเจ้าหน้าที่เหล่านั้นสิ้นชีพลง ได้ไปบังเกิดในเปตวิสัย ประสบแต่ความหิวกระหาย

พวกเปรตเหล่านั้น รอคอยเวลาที่จะได้อาหารมาเป็นเวลานานมาก เฝ้าทูลถามพระพุทธเจ้าที่ผ่านมาแล้วถึง ๓ พระองค์ จนถึงสมัยพระกัสสปพุทธเจ้า ตรัสว่า “...พวกเจ้าจักยังไม่ได้ในกาลของเรา แต่ภายหลังเมื่อมหาปฐพีงอกสูงขึ้นประมาณได้ ๑ โยชน์ พระพุทธเจ้าพระนามว่า ‘โคดม’ จักเสด็จอุบัติขึ้น ในกาลนั้นญาติของพวกเจ้าจักเป็นพระราชา พระนามว่า ‘พระเจ้าพิมพิสาร’ พระราชานั้นจักถวายทานแด่พระศาสดาแล้วจักให้ส่วนกุศลทานแก่พวกเจ้า พวกเจ้าจักได้อาหารในคราวนั้น...” เปรตเหล่านั้นจึงต้องรอคอยมาอีกพุทธันดรหนึ่ง

เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นี้เสด็จอุบัติแล้ว พระราชโอรสมาเกิดเป็นชฎิล ๓ พี่น้อง อัครเสนาบดีของพระราชโอรสทั้ง ๓ พระองค์นั้น ได้มาเกิดเป็นพระเจ้าพิมพิสาร เสนาบดีคลังเป็นวิสาขเศรษฐีผู้ที่พระเจ้าพิมพิสารโปรดปราน ได้เข้าไปเฝ้าพระพุทธองค์ครั้งแรกที่ลัฏฐิวันพร้อมกับพระเจ้าพิมพิสาร ฟังธรรมแล้วบรรลุโสดาปัตติผล ต่อมาได้กระทำให้แจ้งในอนาคามิผล...พระเจ้า พิมพิสารถวายทานในวันแรก...มิได้ทรงอุทิศให้เปรตเหล่านั้นจึงเปล่งเสียงร้องน่ากลัว แสดงตนแก่พระราชาเพื่อร้องขอส่วนบุญ...

จากเรื่องดังกล่าว แสดงให้เห็นสัจธรรมในรูปของ “กรรมนิยาม” หรือ กฎเกณฑ์กรรม ที่เป็นแก่นธรรมอันควรศึกษา มากกว่าข้อสงสัยที่มักจะถามกันว่า เปรตมีจริงไหม!? นรกภูมิมีจริงไหม!? ทำบาปบุญแล้วได้รับผลจริงหรือ!? ที่สำคัญอันสะท้อนให้เห็นความจริงอันควรแก่การศึกษาให้เข้าใจ

ได้แก่ เขตบุญพระพุทธศาสนา และผลแห่งทักษิณาอันมีคุณไม่มีประมาณต่อสัตว์ทั้งหลายที่ได้ประกอบการบุญกุศล อันให้ประโยชน์ทั้งต่อตนเองและผู้อื่น ซึ่งเป็นไปตามเหตุปัจจัย อันแสดงในรูปของ “กฎแห่งกรรม” ที่แสดงความเป็นกฎธรรมดา อันปรากฏมีอยู่ในธรรมชาติ

สำหรับเทศกาลการทำบุญใหญ่ในเทศกาลเดือนสิบ อันเป็นความเชื่อขั้นพื้นฐานของชาวชมพูทวีป หมายถึง ชาวเอเชียในปัจจุบัน

อ่านต่อฉบับวันจันทร์