ดื่มกินแบบไร้เสียง

โดย...โจเกียรติอาจิณ

ทุกอย่างเงียบ!?!

เพราะนี่คือการดื่มกินแบบไม่มีเสียง

ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบย่ำบนบันไดทางขึ้นของเบด ซัพเพอร์คลับ (ซึ่งปกติก็มักอึกทึกด้วยจังหวะดนตรีล้ำๆ และเสียงจ๊อกแจ๊กของเหล่านักเที่ยว) ก็มีป้ายบอกว่า “โปรดอย่าใช้เสียง” (นะจ๊ะ) พลีส!!!

เมื่อเดินเข้าสู่ประตูหัวใจ ณ ห้อง (นั้น) สีขาว ภายในแคปซูล เราและคนอื่นๆ ก็อยู่ในความเงียบงัน หูซ้ายและขวาถูกกดทับด้วยอุปกรณ์หูฟังขนาดบิ๊ก ขณะที่คอสตูมก็ได้รับการคลุมด้วยชุดกาวน์สีขาว (ราวกับนักทดลองเลยอ่ะ)

ไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ ยกเว้นเสียงนาฬิกา ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก เราย้ำกับตัวเอง ความรู้สึกนี้ คนอื่นๆ ก็คงไม่ต่างกัน

ไม่มีการเกริ่นนำใดๆ ไม่มีพิธีตัดริบบิ้น แล้วก็ไม่เห็นเซเลบแต่งองค์แบบแซบเวอร์ ระยิบด้วยแอกเซสซอรีแบรนด์เนม ทุกคนอยู่ในชุดเสื้อกาวน์สีขาว ในห้องสีขาวห้องนั้น โดยมีหูฟังกดทับ

แอบลอบมองหลายๆ คน แม้จะอยู่ในปาร์ตี้เงียบแล้ว แต่หัวใจก็กลับหาได้เงียบตาม กระดาษ ดินสอ ปากกา ถูกรื้อค้นออกมาจากกระเป๋าเพื่อจดบางอย่าง แล้วส่งต่อให้เพื่อนที่นั่งข้างๆ

 

เห็นอาการพยักหน้าหงึกๆ ของอีกฝ่าย บางรายก็ส่ายหน้า บ้างก็ยิ้มเบาๆ ที่มุมปาก บ้างก็อ้าปากกว้างเหมือนจะหัวเราะลั่น แต่ก็หุบลงพลัน

แน่นอน เราเองก็เป็นและทำ

เครื่องดื่มแก้วเรียวยาวถูกนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะ ไม่มีใครบอกหรอกว่าคืออะไร แต่เดาไม่ยาก มันเป็นแชมเปญ อาหารตามมาติดๆ ทุกสิ่งอย่างมาแบบชิ้นเล็กชิ้นน้อย และพร้อมหม่ำหมดคำ ไล่เรียงก็มีอยู่ 5 เมนู อะไรบ้างนั้น ดูได้จากป้ายจิ๋วที่พนักงานวางไว้บนจาน

ชอบก็มีหลายจาน แต่ที่อร่อยสุดขอยกให้ Wok Seared Tuna Sashimi On Mango Salsa With Soy Mustard Sauce ซาชิมิทูน่าเสิร์ฟกับซัลซามะม่วง ราดซอสมัสตาร์ดเผ็ดร้อน

ไม่มีใครได้ยินเสียงเคี้ยวของเรา และเราก็ไม่ได้ยินเสียงคนอื่น (555) แต่ทุกคนรู้ตัวเองว่ารสอาหารเป็นยังไง อร่อย ไม่อร่อย ถูกใจ หรือเฉยๆ

 

เราจิบแชมเปญไปหลายแก้ว สังเกตได้ว่าก่อนที่มันจะค่อยๆ ไหลลงคอ เสียงซ่าของมันดังฟู่อยู่ในปาก ฟังดูเซ็กซี่มากๆ เวลาผ่านไปราว 1 ชั่วโมง การดื่มกินของเราและคนอื่นๆ ในงาน Silence is Golden ก็เสร็จสิ้น

บรรยากาศเข้าสู่โหมดการพูดคุย บทสนทนาเซ็งแซ่ เคล้าด้วยเสียงเพลงชิลชิล ประสบการณ์ใหม่เมื่อชั่วโมงที่แล้วก็ถูกนำมาแลกเปลี่ยนอย่างครื้นเครง

สำหรับเรานี่คือปาร์ตี้ที่สนุก ตื่นเต้น และอร่อย ระคนไปกับความอึดอัด มีแสดงอาการฮึดฮัดบ้างในช่วงแรก (เพราะไม่คุ้นชินกับการที่โดนหูฟังกดทับ)

“ความเงียบคือการแสดงความบริสุทธิ์ใจ ความเงียบคือรูปแบบหนึ่งของการประท้วง หรืออาจจะเป็นการเข้าถึงความคิดสร้างสรรค์ของผู้หนึ่งผู้ใดก็ได้” สัญญา สุวรรณภูมา ครีเอทีฟไดเรกเตอร์ของงานบอก ซึ่งเขาได้แรงบันดาลใจมาจากแนวคิด “ปาร์ตี้ไร้เสียง” ที่ศิลปินหญิงชาวเซิร์บ “มารีนา อับราโมวิก” เคยไปสร้างความฮือฮาในเทศกาลหนังซันแดนซ์ตอนต้นปี โดยเธอใช้ความเงียบเป็นศูนย์กลาง แล้วค่อยๆ เชื่อมผู้คนมาเจอกันด้วยอวัจนภาษา เพื่อให้เรียนรู้ว่าคนเราก็สุขได้ถ้าปราศจากเสียง

สีขาวแสดงถึงความเท่าเทียม ห้องสีขาว เสื้อกาวน์สีขาว ทุกคนเท่ากันหมด มาสนุกในที่เดียวกัน กินอาหารแบบเดียวกัน จิบเครื่องดื่มชนิดเดียวกัน ที่สำคัญ ทุกคนอยู่ในความเงียบเหมือนกัน” สัญญา ให้ความเห็น ก่อนจะส่งเราและคนอื่นๆ กลับบ้าน พร้อมกับร่องรอยของความเงียบงัน (ความสนุกและความอร่อย) ที่ยังก้องอยู่ในหู