สุวรรณภูมิที่รัก

โดย...ปู โลกเบี้ยว

“หลงทางเสียเวลา หลงติดยาเสียอนาคต”

ปูเนี้ยตัวหลงเลยล่ะ คือชอบหลงทางอยู่เรื่อย เรื่องติดยาอ่ะคงบาย เพราะไม่เอาสักอย่างไม่ว่าจะเป็นเหล้าหรือบุหรี่ ทำให้โชคดีที่ไม่ใช่คนขี้ยา ไม่เสียเงินไปกับพวกเยี่ยงนี้ แต่หลงทางนี่สิประจำเลย

ก็แหม...นะ ถนนหนทางสมัยนี้มันเยอะเส้นเสียเหลือเกิน ทั้งทางหลักและทางลัดอ่ะ แล้วถ้าเป็นกรุงเทพฯ นะ หลงปั๊ปเสียเลย เสียเวลา เพราะมิอาจถอยกลับได้แล้ว รถมันติดหนึบเลยอ่ะดิ ป้ายบอกเส้นทางก็นะ บอกตรงๆ ว่าสำหรับปูแล้วค่อนข้างงงๆ หรือว่าเราโง่ว่ะ

มีอยู่วันถ่ายละครเรื่อง “บ่วงบาป” อยู่ที่หนองแขม เสร็จจากกองถ่ายประมาณห้าโมงเย็น ถ้ากลับบ้านแถวปากเกร็ดเลยก็แค่หาทางเข้าเส้นพุทธมณฑลไหลไปให้ถึงถนนราชพฤกษ์ แล้วข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาด้วยสะพานพระรามสี่ ลงถนนแจ้งวัฒนะก็ถึงบ้านแล้ว แต่ด้วยความที่เห็นว่ายังไม่ค่ำ ลองสำรวจเส้นทางหน่อยดีกว่า เพราะถ้าเผื่อวันไหนถ่ายละครที่หนองแขมเสร็จแล้วต้องไปจัดรายการวิทยุ FM107FM95 ต่อที่ อสมท. จะได้ไม่เสียเวลางมหาทางไปทำงานต่อไง หลังจากการสอบถามทางอย่างดีจากคนในกองถ่าย มั่นใจ 100% ออกจากช่องสามหนองแขมก็ตรงไปบนถนนเพชรเกษม ถนนนี้ก็ดันมีก่อสร้างรถไฟฟ้าอยู่ รถโคตะระ ติดมากกกด้วย วนรถขึ้นไปทางพระรามสองต่อ เป้าหมายคือมุ่งไปให้ถึงทางด่วน ถึงทางด่วนเมื่อไรล่ะก็สบายล่ะ เพราะปูน่ะถนัด เอะอะอะไรก็ขึ้นทางด่วนไว้ก่อนล่ะ ป้ายบอกทางมีเดี๋ยวก็ถึง อีกอย่างถามเพื่อนมาแล้วสบายยย ไหลรถไปเรื่อยๆ มองป้ายพระรามสองไว้ตลอดจนถึงทางเข้าทางด่วน เย้...!รอดแล้ว พอผ่านด่านเก็บเงินได้ก็แล่นฉิวเลย สักพักเฮ้ย...ทำไมไม่ถึงไหนสักทีมันดูไกลๆ ยังไงไม่รู้ดิ อ้าว...! นั่นสะพานอะไรฟระ ทั้งใหญ่ทั้งยาวสวยเชียวไม่เคยผ่านมาก่อน เอ...! มันน่าจะต้องผ่านสะพานแขวนพระราม 9 ดิ แล้วนี่มันสะพานอะไรอะ??? เอาล่ะซิ รีบกดโทรศัพท์เลยหาใครดีล่ะ เพื่อนๆ ก็คงกำลังถ่ายละครกันอยู่ อ้อ...!พี่ตุ๊กตุง เพราะพี่เขาเคยบอกว่า เขามาถ่ายละครด้วยทางด่วน “ฮัลโล พี่ตุ๊ก ปูอยู่บนสะพานอะไรก็ไม่รู้อ่ะ หย่ายมากกก” ความหวังพังทลายทันที เพราะพี่ตุ๊กแกตอบกลับมาว่า “ปู พี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ เพราะพี่ก็ไม่รู้ว่าหนูอยู่ที่ไหน” อ้าววว เอาว่ะแล่นไปเรื่อยๆ ดูป้ายเอาล่ะกันเดี๋ยวก็ถึง เลยตั้งใจจับป้ายที่เขียนว่าสุขุมวิทเพื่อเข้าเมืองไปให้ถึงพระรามเก้า แต่สักพักเฮ้ย...! ทำไมมีช้างสามเศียรด้วยอ่ะ??? เราอยู่ไหนเนี่ย เอ๊า... ตัดสินใจใหม่มองป้ายบอกทางระหว่างบางนากะสมุทรปราการ บางนาดีกว่าถ้าสมุทรปราการก็เท่ากับต้องออกนอกเมืองไปอีกอ่ะดิ เลยเกาะบางนา แล่นไปเรื่อยๆ ทำไมมันยังไม่ถึงไหนเลยอ่ะ จอดก็ไม่ได้อยู่บนทางด่วนจะไปถามใครได้ล่ะ โทรถามเพื่อนในกองถ่ายเพื่อนก็ให้อ่านป้ายอยู่นั่นแหละ

จนถึงด่านเก็บเงินกลางทางมั้ง? ประมาณนั้น อีกแล้วล่ะซิครับท่าน ป้ายบอกทางมันบอกประมาณว่าซ้ายไปชลบุรีขวาไปบางปะอิน อ้าว...เฮ้ย! จะเข้าเมืองทำไมยิ่งขับยิ่งผลักไสไล่ส่งออกนอกเมืองซะขนาดนี้เนี่ย เลยตัดสินใจจอดมันตรงกลางถนนที่มีเส้นสีขาวๆ แล้วเดินไปที่ด่านเก็บเงินมีพวกคุณพี่แท็กซี่ที่กำลังจ่ายเงินเห็นปูคงรู้ว่าหลงแน่ แต่น่ารักมาก “ตามผมมาก็ได้ครับ ถ้าจะไปจัดรายการวิทยุอ่ะ” โอ้...! ปลื้มอ่ะ แต่ไม่ไหวแล้วไม่คิดสำรวจเส้นทางแล้วอารมณ์นี้ อยากกลับบ้านมากกว่าอ่ะ เจ้าหน้าที่ก็น่ารักบอกให้ไปทางบางปะอินถ้าจะกลับแจ้งวัฒนะ แล้วเดี๋ยวคุณปูก็เห็นป้ายบอกทางเองแหละครับ เอ้า...ไปต่อ จำได้ว่าเพื่อนคนหนึ่งเคยบอกว่าจำไว้นะถ้าหลงทางให้เกาะป้ายบอกทางไปสุวรรณภูมิรับรองถึงบ้านแน่ เพราะป้ายบอกทางสุวรรณภูมิอ่ะมันมีทุกที่แหละ ที่ จ.เชียงใหม่มันยังมีเลยคิดดูซิ เออ... เนอะ

อีกแล้วถึงทางแยกอีกแล้วคราวนี้เป็นสามแยกเลย เอาล่ะซิทำไงล่ะ เห็นป้ายไกลๆ เป็นเครื่องบินเลยจอดรถตรงทางแยกตรงกลางแล้วเดินไปดูใกล้ๆ ว่ามันจะบอกซ้ายหรือขวา โอ้แม่เจ้า...! แต่มันดันไม่บอกว่าไปซ้ายหรือขวาอ่ะ มันแค่เขียนว่า AIRPORT ตัวเล็กๆ ใต้รูปเครื่องบินอ่ะ ชิบบบ ไงล่ะเนี่ย ข้างทางเป็นรั้วลวดหนามกั้นไว้ ไม่มีบ้านคนด้วย คุณพระช่วยดันมีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาจากไหนไม่รู้ โอ๊ย...! หรือว่าฟ้ามาโปรด “คุณพี่ค่ะจะไปสุวรรณภูมิค่ะ” อ้อ! ขวาสุดเลยครับจะเขียนว่าลาดกระบังแล้วคุณก็คงเห็นเองแหละว่าสุวรรณภูมิไปทางไหน โอเคเลยพอลงจากเนินทางเลี้ยวเห็นป้ายสุวรรณภูมิเท่านั้นแหละน้ำตาไหลพราก ฉันกลับบ้านได้แล้ว โห...! จากหนองแขมห้าโมงเย็นถึงบ้านปากเกร็ดสองทุ่มครึ่งอ่ะ แล่นไป 131 กิโลเมตรอ่ะดูซิ

วันต่อมาคิดสำรวจเส้นทางเดิมอีกต้องอาศัยน้องปอทฤษฎีบอกทางไปตลอดจนถึงทางด่วน สรุปวันก่อนโง่เอง เพราะจริงๆ แล้วออกจากหนองแขมวนรถไปทางพระราม 2 อ่ะถูกแล้ว แต่ต้องเลี้ยวซ้ายก่อนเพื่อไปขึ้นทางด่วนที่ด่านดาวคะนองต่างหากล่ะ ฮึ่ม...! ต้องหลงก่อนไงถึงจะจำ แต่บทเรียนครั้งนี้ที่ได้คือ ถ้าหลงอีกให้เกาะป้ายบอกทางสุวรรณภูมิเอาไว้รับรองถึงจุดหมายปลายทางแน่นอน 555