สั้นๆ มาสเตอร์พีซ

26 สิงหาคม 2555

โดย...แหนงดู

ภาพยนตร์แอนิเมชันขนาดสั้นเจ้าของรางวัลออสการ์ประจำปี 2008 สร้างจาก Peter and the Wolf บทประพันธ์ของ เซอร์ไก โปรโคเฟียฟ นักแต่งเพลง นักเปียโน และคอนดักเตอร์ชาวรัสเซีย ซึ่งแต่งเพลงและเรื่องราวสำหรับเด็กไว้หลายชิ้น งานนี้ เซอร์ไก โปรโคเฟียฟ เขียนไว้ในปี 1936 หลังจากนั้นก็ถูกนำมาเสนอในรูปแอนิเมชันหลายครั้ง รวมถึงงานของค่ายดิสนีย์ด้วย

งานฝีมือของผู้กำกับหญิงชาวอังกฤษ ส่วนแอนิเมชันเป็นงานจากสตูดิโอในโปแลนด์ และดนตรีนั้นบรรเลงโดย ฟิลฮาร์โมเนีย ออร์เคสตรา ซึ่งควบคุมวงโดย มาร์ก สเตเฟนสัน แอนิเมชัน Peter and the Wolf ไม่มีบทพูด มีแต่ท่าทางการเคลื่อนไหวของตัวละครและดนตรีเป็นหลักในการเล่าเรื่อง

ณ ริมขอบเขตป่าอันกว้างใหญ่ของรัสเซีย ที่ซึ่งหมาป่าตระเวนไปทั่ว ยังมีกระท่อมน้อยล้อมรอบด้วยรั้วสูงใหญ่ ที่นั่น ปีเตอร์ อาศัยอยู่กับปู่หน้างอ ผู้ไม่ยอมให้ปีเตอร์เล็ดลอดเข้าไปในป่าได้ เวลาส่วนใหญ่ของปีเตอร์หมดไปกับการเล่นกับเพื่อนรักคือ เจ้าเป็ด

วันหนึ่งเมื่ออีกาปีกหักผ่านเข้ามาใกล้กระท่อมและบินหายเข้าไปในป่าพร้อมกับลูกโป่งของ ปีเตอร์ เจ้าหนูจึงขโมยกุญแจรั้วจากปู่แอบตามเข้าไป ขณะเพลิดเพลินสนุกสนานกับการเล่นบนลานน้ำแข็ง เจ้าแมวขนฟูสัตว์เลี้ยงแสนโปรดของปู่ก็เข้ามาทำให้เกิดเรื่องยุ่ง ปู่จึงตื่นขึ้นมา และพาปีเตอร์ออกไปจากเขตป่า

ระหว่างนั้นหมาป่าก็ปรากฏตัว มันบุกโจมตีและกลืนเป็ดน้อยเข้าไปในท้อง ปีเตอร์ ตกใจแต่ไม่กลัว เขาหาทางกลับเข้าไปในป่าและจับเจ้าสัตว์ดุร้ายตัวนั้นได้ด้วยมือตัวเอง

หลังจากนั้นปู่ก็จับหมาป่าใส่กรงและนำขึ้นรถไปในเมืองเพื่อขายให้คณะละครสัตว์ ระหว่างนั้น ปีเตอร์ ยืนอย่างผู้มีชัยอยู่เหนือกรงหมาป่า แต่เมื่อเขาได้เห็นดวงตาเศร้าสร้อยของหมาป่า ปีเตอร์ ก็เปิดประตูกรงแล้วปล่อยให้เจ้าตัวร้ายกลับเข้าป่าไป

แม้ว่าเรื่องราวของ Peter and the Wolf นั้นเป็นที่รู้จักกันดีอยู่แล้ว แต่แอนิเมชันเรื่องนี้ยังทำให้เรารู้สึกตื่นเต้นเหมือนเพิ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก

เป็นภาพยนตร์ที่มีความเคลื่อนไหวชวนติดตาม ตัวละครสร้างขึ้นอย่างมีสีสัน ดนตรียอดเยี่ยม แม้ไม่มีคำสนทนาเลย แต่คนดูสามารถที่จะรับทอดความรู้สึกและความคิดของตัวละครในเรื่องได้อย่างดี การแสดงออกและสีหน้าของปีเตอร์นั้นชวนอัศจรรย์ โดยเฉพาะสิ่งที่ผ่านออกมาทางดวงตากลมโตของเขา แม้เรื่องราวจะมีโทนหม่นหมอง (ทำไม ดัคกี้ ต้องโดนกินด้วย แง...) แต่ก็ไม่แล้งไร้อารมณ์ขันและฉากน่ารักน่าชัง ทั้งยังอ่อนไหวและเต็มไปด้วยจินตนาการ ฉากและบรรยากาศสร้างออกมาได้เนียนละเอียด

สั้นๆ มาสเตอร์พีซ