อยู่อย่างเนิบช้า

โดย...พิเชษฐ์ ชูรักษ์

หลายคนอาจแอบคิดอยู่ในใจว่า อยากเดินทางไปยังสถานที่ใดสถานที่หนึ่งคนเดียวบ้างสักครั้ง ไปนอนอยู่เฉยๆ ไม่ต้องคิดอะไรให้รกสมอง เป็นการเดินทางหนีความวุ่นวายจากเมืองหลวง

ไม่ต้องวางโปรแกรมการเดินทาง ไม่ต้องกำหนดตารางกิน ดื่ม จะทำอะไรก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามที่ใจอยากจะทำ

หยุดพักการสื่อสารชั่วขณะ ไม่ต้องถ่ายรูปโพสต์ขึ้นเฟซบุ๊กบอกใคร ไม่ต้องหยิบโทรศัพท์มือถือมาทวีต หรือแชตผ่านไลน์กับคนรู้จัก

ขออ่านหนังสืออยู่เงียบๆ บ้าง เบื่อๆ ก็ออกจากที่พักไปหาอะไรกิน สนทนากับคนแปลกหน้าบ้างเล็กน้อยให้พอมีรอยยิ้มมุมปาก

หมดวัน กลับเข้าที่พัก...นอนคืนแรกให้เต็มอิ่ม ตื่นสายๆ หาอะไรรองท้อง กินกาแฟหอมกรุ่น มีสายลมเย็นๆ พัดผ่าน

ใกล้เวลาเที่ยงขอแต่งตัวชิลชิล ลากรองเท้าแตะออกไปเดินหาอะไรกินใกล้ๆ ที่พัก วันนั้นอากาศดี ไม่อบอ้าว ได้สูดอากาศเข้าปอดจนรู้สึกผ่อนคลาย

ที่นี่รถราไม่เยอะ แม้จะมีเสียงมอเตอร์ไซค์แผดเข้าหูบ้างนานๆ ครั้ง แต่ก็ไม่ถึงกับรำคาญใจจนทนไม่ไหว

วันนั้นผู้คนเดินผ่านไปมาดูเนิบช้า มีรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อยเสมือนการทักทาย การแต่งกายบ่งบอกว่า มาจากต่างถิ่น มากันโดยไม่ได้นัดหมาย มาเป็นคู่บ้าง มาคนเดียวบ้าง แต่ก็คงมีจุดมุ่งหมายเดียวกัน

...อยากเดินทางไปสถานที่ใดสถานที่หนึ่ง

อาหารมื้อเที่ยงรสชาติจัดจ้านแบบต้นตำรับท้องถิ่น สั่งมาแค่ 2 อย่างก็อิ่มแปล้

ย้ายไปนั่งร้านกาแฟยามบ่าย ร้านนี้โล่งโปร่ง ตั้งอยู่บนเนินสูงหัวถนน มองเห็นเมืองด้านล่างในมุมกว้าง นั่งอ่านหนังสือบทแล้วบทเล่า หลังจากคั่นค้างไว้เนิ่นนาน

...อ่านให้โลกหมุนอยู่ที่เดิมชั่วขณะ

ย่ำค่ำถนนที่ทอดยาวดูเงียบ...ก่อนสิ้นแสงของวันดูวังเวง เดินไปอีกไม่ไกลมีผับเล็กๆ ซุกซ่อนอยู่หัวมุมถนน ร้านนี้ไม่มีนักดนตรี ชายหนุ่มท่าทางกระตือรือร้น ทำหน้าที่เปิดแผ่น หลังเคาน์เตอร์เต็มไปด้วยเทปคาสเซตเก่าๆ เรียงรายเป็นแนวนอนสุดผนัง

ทุกเพลงรื่นหู คนในร้านคงฟังมาแล้วนับพันรอบ ฟังที่ไหน เมื่อไหร่ มันก็อมตะ ไม่เคยเบื่อ

ชายหนุ่มเดินทางไกลมาจากอีกฟากของประเทศ เพื่อมาทำหน้าที่เปิดเพลงให้คนคอเดียวกันฟัง ซึ่งเป็นเพลงที่ตัวเขาก็คงฟังมานับพันๆ ครั้งเช่นกัน

เขาบอกเหตุผลแค่ว่า “ผมทำในสิ่งที่ชอบและถนัดที่สุดก็แค่นั้น”

ละเลียดเบียร์เย็นๆ 2 ขวด ฟังเพลงเก่าในร้านไม่อึกทึก เหงาจนได้อารมณ์

ห้องพักเก็บความเงียบรอท่า งัดหนังที่ซื้อติดมาด้วยจากกระเป๋าเปิดดูจนจบเรื่อง

ตื่นสายๆ แดดยังอุ่นๆ คงยังไม่เที่ยงวัน สวมรองเท้าผ้าใบสำหรับวิ่งที่ซื้อมาเมื่อ 2 ปีก่อน ออกวิ่งเป็นครั้งแรก...จนเหงื่อท่วมตัว

แค่ 2 กิโล ลากขาเดินเท้ากลับที่พัก ก่อนแต่งตัวไปหามื้อเที่ยงใส่ท้อง นั่งแช่อ่านหนังสือเล่มเก่าที่ค้างไว้ให้จบ แต่ก็ช่างเถอะ อ่านไปจนรู้สึกว่าอยากทำอย่างอื่นดีกว่า

แสงของวันหรี่ลง เดินไปหาเบอร์เบิลผสมโค้กดื่มให้คลายอารมณ์ ขอแค่ครึ้มๆ พลิ้วๆ เนิบๆ ก่อนจะย้ายไปอีกร้าน

คืนนี้อยากมีคนคุยด้วย มองเธอสวยสง่าแต่ไกล เราทักทายกัน ถามไถ่สัพเพเหระ เธอจบ ปวช. ในท้องถิ่น มีรายได้ห้าพันต่อเดือนแลกอาชีพเชิญแขกไปนั่งโต๊ะ แวะไปคุยโต๊ะโน้นโต๊ะนี้ ก่อนจะแยกย้ายกันไปหลังวันใหม่คืบเข้ามาแทน

....สองปีผ่าน เธอยังไม่เปลี่ยนใจ เธอเดินวนอยู่ในร้านเดิม

วันสุดท้ายใกล้เข้ามาแล้ว...

เขานั่งรถข้ามไปอีกจังหวัด ตั้งใจไปดำน้ำ และขึ้นเครื่องบินกลับในอีกวัน

ว่ากันว่า การดำน้ำทะเลเป็นการอยู่กับตัวเองที่วิเศษสุด เงียบ สมาธิเยี่ยม มีแต่ฝูงปลาและปะการัง ณ เวลานั้นใต้ทะเลลึกสอนเราค้นหาบางอย่าง ซึ่งไม่จำเป็นต้องเชื่อตามนั้น

ในวันเดินทางที่ไม่มีนาฬิกาข้อมือ มันอาจดูแปลกๆ แต่ชีวิตที่ไม่มีโมงยามกำกับบ้าง เตือนใจตัวเราหลายอย่าง ได้ตั้งคำถามกับตัวเอง ตั้งคำถามกับโลกใบนี้ เราจะแย่งแข่งขันกันไปเพื่ออะไร

เขานับหนึ่งในวันใหม่กับวงจรชีวิตเดิมๆ

...ทุกห้วงเวลาหาเหมือนกันไม่ (จริงๆ)