กตัญญู

โดย...ปู โลกเบี้ยว

ความกตัญญูใครมีปูเชื่อว่าอยู่ที่ไหนก็ตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้ คนรักเอ็นดูเมตตา แล้วทุกคนก็คงอยากให้คนใกล้ตัวหรือคนที่เรารักนั้นมีความกตัญญูต่อตนเองกันทั้งนั้นแหละ โดยเฉพาะพ่อแม่ทุกคนชอบมาถามดวงชะตาของลูกๆ ว่า เขาจะกตัญญูมั๊ย อันนี้ต้องดูว่า คุณปฏิบัติตัวให้เป็นตัวอย่างที่ดีหรือเปล่า

คุณป้าขายหมูปิ้งคนหนึ่งแกกลุ้มใจเรื่องลูกๆ มากก็มาปรึกษาว่า ทำไงดี ลูกๆ พึ่งไม่ค่อยได้เลย มีแต่แกที่ต้องเป็นที่พึ่งให้คนอื่นซะล่ะมากกว่า ป้ามีลูกกี่คนแล้ว พวกเขาโตหรือยัง ทำมาหากินอะไรกันบ้างล่ะ “โอ๊ย!มีหลายคน มีครอบครัวกันหมดแล้ว” อ้าว...! ป้าเขาก็ต้องรับผิดชอบครอบครัวเขาดิ แล้วปูก็เลยถามแกกลับไปอีกว่า แล้วป้าอ่ะ เลี้ยงแม่ป้าหรือเปล่า ป้าแกสั่นหัวแล้วเงียบไป แกคงเข้าใจที่ปูพูดแหละ ก็คนเราน่ะทำอะไรไว้ก็มักจะได้อย่างนั้นแหละ ในเมื่อเราเป็นตัวอย่างที่ดีให้ลูกๆ ลูกเราก็จะดำเนินชีวิตแบบเดียวกับเราหรือคล้ายๆ เรานี่แหละ

เพื่อนปูคนหนึ่งมีแฟนดูจากภาพภายนอกเป็นคนดีมากกกก สุขุมสุภาพ พูดกะเพื่อนเราคะขาทุกคำ หวานกันซะจนคนรอบข้างต่างอิจฉากันทั้งนั้น แต่หารู้ไม่ พอเพื่อนคบกันไปสักพักหนึ่งนะ พอมีเรื่องอะไรไม่ถูกใจ ขัดใจเถียงกัน ข้าวของงี้กระจายเกลื่อนบ้าน มาทำงานตาเป็นหมีแพนด้าดำข้างเดียวเขียวมาเลย ต้องใส่แว่นตาดำทำงาน พอเพื่อนๆ ถามเอะอะมันก็บอกว่าหกล้มชนโต๊ะ โต๊ะมันจะไปกระแทกเบ้าตาได้พอดิบพอดีอะไรขนาดนั้น ที่ไหนได้ถูกแฟนมันซ้อมซะน่วมน่ะซิ สุดท้ายเลยเข้าใจว่าทำไมเขาคนนั้นคนที่ดูสุภาพมากๆ ขนาดนั้นถึงได้เป็นเช่นนี้ กล้าที่จะตบตีผู้หญิงได้อย่างหน้าตาเฉยเลย ก็เพราะตอนเด็ก ๆ เขาเห็นพ่อแม่ทะเลาะกัน แล้วพวกเขาก็ตบตีกันเป็นประจำ เลยไม่รู้สึกผิดอะไรที่จะตีแฟนของตัวเอง นี่ไงถูกซึมซับตั้งแต่เด็กโดยอัตโนมัติไง

เคยมีเด็กน้อยที่นั่งสมาธิเป็นหรือสวดมนต์เก่ง ก็เพราะตอนคุณแม่ท้องเข้าวัดนั่งสมาธิสวดมนต์บ่อยๆ มันก็ไม่ใช่กรรมพันธุ์หรอก แต่เพราะความคุ้นเคยมากกว่า ยิ่งพ่อแม่เข้าวัดแล้วพาลูกๆ ไปด้วยนะ เมื่อโตขึ้นเด็กคนนั้นก็จะไม่เคอะเขินเวลาที่เดินเข้าวัดพบพระเลยไง แต่เด็กสมัยนี้มักทำอะไรตามใจตัวเองเพราะพ่อแม่สั่งสมเอาไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ ก็ไม่ได้ว่าพ่อแม่รังแกฉันหรอกนะ แต่ด้วยความหวังดีจนเกินไปกลับกลายเป็นหวังร้าย พ่อแม่ชอบคิดว่าตอนเด็กตัวเองไม่มีอะไร พอถึงรุ่นลูก ลูกต้องได้ทุกอย่าง เมื่อลูกๆ ออกนอกกะลาสู่สังคมภายนอกพอไม่ได้อะไรอย่างที่เคยได้ก็เริ่มมีปัญหา พอมีปัญหาแทนที่จะกลับไปพึ่งพาพ่อแม่ “ไม่เอาอ่ะ ท่านคงช่วยอะไรไม่ได้หรอก ท่านไม่เข้าใจเราวัยรุ่น” ส่วนใหญ่เลือกเพื่อนซะมากกว่า เลือกถูกก็โอ แต่ถ้าเลือกผิดชีวิตก็แย่เลย ลืมพ่อแม่คนที่รักเราที่สุดไปเสียแล้ว

แท้ที่จริงแล้ว ไม่ว่าเราจะเลวหรือแย่แค่ไหน ทำผิดพลาดอะไรมา พ่อแม่นั้นแหละจะเป็นคนที่เข้าใจและพร้อมให้อภัยเราได้เสมอ แล้วมนุษย์เราก็อยู่ที่สิ่งแวดล้อมดีคนส่งเสริมดีประกอบกับตัวเราเองประพฤติดีด้วย ชีวิตก็จะดีตามไปด้วย ถึงอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ไม่ดีแต่ถ้ามีคนส่งเสริมดี คือ พ่อแม่พี่น้องเราช่วยส่ง ชีวิตเราก็ไม่อับจนแน่ล่ะ

วันหนึ่งเดินออกไปหน้าบ้านเจอลูกนกตัวน้อยบาดเจ็บที่ไหล่อย่างแรงตกลงมาจากต้นไม้ แหงนหน้าขึ้นไปเห็นรังนกอยู่ในตะกร้อสอยมะม่วงที่เสียบไว้ในพุ่มไม้ จึงถึงบางอ้อว่ามันคงพยายามจะบินแต่ดันไปติดใบมีดในตะกร้อเข้า มีดเลยเฉือนเอาเนื้อตรงไหล่มันออกไปเหวะเลย ด้วยความเป็นเด็กน้อยเลยไม่ไหวจะบิน ปูกะน้องชายเลยเอามันมาปฐมพยาบาลแบบตามมีตามเกิดนั้นแหละ เอาเบตาดีนใส่ให้มันแล้วคอยให้น้ำให้รำข้าว ดูแลมันจนเห็นว่ามันน่าจะหายแล้วก็เลยปล่อยมันไป ไม่อยากเชื่อว่านกธรรมชาติที่เราเก็บมันมาช่วยชีวิตมันเพียงไม่กี่วันจะมีความกัตญญู สองสามวันผ่านไป มันกลับมาหาคร้าาา ปูจะเห็นมันบินมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ บ่อยมาก มันมักจะมาเกาะที่ท้ายรถของปู ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจหรอก ก็คิดว่าคงเป็นนกทั่วไปนั้นแหละ แต่พอเดินไปใกล้ๆ มันไม่บินหนี ปูมองไปที่ไหล่ของมันมีรอยแหว่งอย่างเห็นได้ชัด จึงรู้ว่า “เฮ้ย! นั้นมันไอ้แหว่งที่เราช่วยมันไว้ตอนมันเป็นลูกนกนี่หว่า” ตัวเดียวกันแน่ๆ เพราะมันมีรอยแหว่งที่ไหล่อย่างชัดเจน ดูซิขนาดมันเป็นสัตว์แท้ๆ แต่มันก็กลับมาแสดงความขอบคุณเราอ่ะ โห! ซึ้ง คิดว่ามีแต่หมาเท่านั้นที่รู้ภาษามนุษย์และซื่อสัตย์