ผู้กำกับ

โดย...ปู โลกเบี้ยว

หนังหรือละครที่เราเห็นเราได้ชมกันน่ะ กว่าจะสร้างถ่ายทำตัดต่อมาออกอากาศทางทีวีหรือโรงภาพยนต์สู่สายตาประชาชนได้เนี่ย มันไม่ง่ายเลยนะจะบอกให้ ที่เราดูกันไม่ถึงชั่วโมงจบ หรือในหนังตอนหนึ่งวันเนี่ย รู้มั้ยว่าเขาต้องใช้เวลาในการถ่ายทำกันเป็นอาทิตย์ๆ เป็นเดือนๆ ถ่ายทำกันทั้งวันทั้งคืน ถ่ายทำเสร็จแล้วยังต้องไปตัดต่อใส่เสียงซาวด์เอฟเฟกต์ เสียงเพลงให้ทั้งดูทั้งฟังกันให้มีอรรถรสในการชมอีก กว่าจะสำเร็จเสร็จถึงสายตาคนดูเนี่ย เฮ้อ ...

ในส่วนของคนทำงาน ความเหนื่อยยากก็แตกต่างกันไป อย่างเป็นดารานักแสดงเนี่ยก็เหนื่อยแต่ไม่มากนัก อาจจะเหนื่อยเพราะต้องแสดงอารมณ์ให้ถึง ให้ผ่านการควบคุมของผู้กำกับ ให้สะใจคนดู คนรักคนชอบก็ดังไม่รู้เรื่องกันล่ะ แต่การเป็นนักแสดงก็ยังได้พักบ้างเวลาที่รอเข้าฉากหรือสลับกันเข้าฉาก แต่พวกทีมงานนี่สิ กรรมกรชัดๆ ต้องทำกันตลอดไม่มีเวลาพักกันเลยล่ะ ทีมกล้อง ทีมไฟ ทีมตัดต่อบนรถโอบี ทีมเสียง เสื้อผ้าหน้าผม ธุรกิจกอง ผู้ช่วยผู้กำกับ ฯลฯ และคนที่ไม่สามารถพักได้เลยแม้แต่วินาทีเดียวก็คือ ผู้กำกับนั่นเอง

ในกองถ่ายผู้กำกับจะใหญ่ที่สุด เปรียบเสมือนแม่ทัพที่มีอำนาจสั่งการเสียงดังฟังชัดเด็ดขาดก็อยู่ที่คนนี้เลย ถ้ามีฉากใดตอนใดออกมาไม่ดี คนโดนด่าก็คือผู้กำกับนั่นแหละที่เจอ เป็นผู้กำกับใครคิดว่าสบาย เห็นนั่งอยู่หน้ามอนิเตอร์ดูภาพแล้วสั่งคัตเหรอ ไม่ใช่เลยค่ะคู้นนน ต้องศึกษาบทละคร ตัวละครในเรื่องเรื่องนั้นเป็นอย่างดีอย่างละเอียดทุกตัวอักษร ต้องสามารถอธิบายรายละเอียดความเป็นมา อารมณ์ความต่อเนื่องของตัวละครให้นักแสดงได้เข้าใจว่า คนเขียนบทต้องการอย่างไร แล้วสื่อให้ถึงคนดูและตีบทให้แตกละเอียดไปเลยได้อย่างไร ต้องควบคุมเกือบทุกอย่าง เสียงและภาพที่ออกมาต้องสวยชัดเป๊ะ นั่นไง... ปูถึงเข้าใจและเห็นถึงความกดดันของการเป็นผู้กำกับ

ผู้กำกับหลายคนได้รับฉายากันแปลกๆ แตกต่างกันไป บางคนก็ดูเหวี่ยงวีนอาละวาดด่าตลอดจนใครๆ เกรงและกลัว ตอนเด็กๆ ปูเห็น พี่โญ-ภิญโญ รู้ธรรม เขากำกับรายการละครและหนัง เหวี่ยงวีนอาละวาดเสียงดัง ขี้โมโหตลอดเวลา ก็ไม่เข้าใจเขาหรอกนะ ยังคิดเลยว่า “อีตานี่เป็นบ้าอะไรนักหนาฟระ” บางทีกะแค่ฉากไม่เสร็จ ไม่ได้อย่างที่ใจอยากได้ นักแสดงเล่นไม่ได้ แต่ ... เอ ก็ได้แล้วนี่หว่า แต่ทำไมต้องให้พวกเขาเทก (เล่นใหม่) อยู่นั่นแหละ รอไม่เป็นรึไงฟระ ปูจึงชินและซึมซับบางเรื่องมาอย่างอัตโนมัติ และเข้าใจแล้วว่ามันกดดันมากแค่ไหน จะมาโอ้เอ้ร่ำไรอยู่ไม่ได้ ต้องเป๊ะ หนังหรือละครออกมาสมบูรณ์ เด่นดังเป็นที่ชื่นชอบของคนดู พวกนักแสดงก็จะพลอยได้รับการยกย่อง ได้คำชม มีแฟนคลับมากมาย แถมยังหากินด้วยการโชว์ตัวจากความดังได้อีกเป็นกอบเป็นกำ ในขณะที่ชื่อผู้กำกับคนนั้นอาจถูกกล่าวขานเพียงชั่วแป๊บเดียวเท่านั้น แล้วคนก็ลืม หรืออาจจะไม่รู้จักเลยก็ได้ว่า คนคนนั้นอยู่เบื้องหลังความสำเร็จเหล่านี้

ไม่นานมานี้ปูได้รับเชิญให้ร่วมแสดงละครเรื่องมารยาริษยา ซึ่งเพื่อนรักปู คุณบุ๋ม รัญญา เป็นผู้กำกับ ขณะกำลังรอถ่ายทำละครอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงหวีดร้องด้วยความโมโหของเพื่อนดังมาก คิดว่ามีเรื่องอะไร เห็นเพื่อนกำลังเหวี่ยงวีนเด็กในกอง โดยเฉพาะผู้ช่วยผู้กำกับที่ไม่ได้ดั่งใจเธอ ทำให้เธอรอนานจัดการกับฉากและนักแสดงไม่ได้สักที เวลาก็ล่วงเลยจนจะทำงานไม่เสร็จตามแผนที่วางไว้ ผู้ช่วยผู้กำกับนี่สำคัญพอๆ กับผู้กำกับเลยนะคะ เพราะบุคคลนี้จำเป็นต้องรู้ทุกอย่างเหมือนผู้กำกับเป๊ะ ต้องรู้รอยต่อของซีนต่อซีน ฉากต่อฉากว่าเป็นมายังไง และสามารถอธิบายให้นักแสดงได้รับรู้เฉกเช่นเดียวกับผู้กำกับ เพื่อต่อบทให้นักแสดงได้ด้วย ปูก็ได้แต่ปลอบเพื่อนว่าใจเย็น เพื่อนบอกเย็นไม่ได้ ปูเธอไม่เข้าใจว่าทุกอย่างที่ฉันต้องรับผิดชอบผิดพลาดไม่ได้ นี่ไงแรงกดดันของความเป็นผู้กำกับ

อีกคนคือ น้องโอ๋ กฤษฎา ผู้กำกับคนเก่งของโพลีพลัส ที่มาเป็นผู้กำกับเรื่องบ่วงบาป ละครย้อนยุคที่ปูได้มีโอกาสร่วมเล่นด้วย น้องโอ๋ นี่ก็อีกคน เวลาที่ปูนั่งข้างๆ น้องเขาดูจอมอนิเตอร์ เห็นแรงกดดันและความตั้งใจเกินร้อยของน้องได้ชัดเลย แต่น้องโอ๋นี่ต้องยอมรับว่าละเอียดไปซะทุกเรื่อง น้องโอ๋ชอบคิดอะไรแปลกไม่เหมือนใคร ปูชอบเรียกน้องว่าเป็นคนอนาคต ฉลาด สมองเยอะ น้องบอกว่าที่ต้องเป๊ะเพราะสมัยนี้พลาดได้ซะที่ไหนล่ะ คู่แข่งก็เยอะ ทำอะไรออกมาไม่ดีโดนคนเขาวิจารณ์ก็เสียเครดิตหมดซิ โอ๋จึงต้องเป๊ะ โห! ปูฟังแล้วอยากร้องไห้เลยอ่ะ นี่ถ้าเล่นได้ไม่ดีจะโดนไล่ออกจากกองมั้ยเนี่ย???