ธรรมปฏิบัติบูชาเมื่อ ๑๗ มิ.ย. ๒๕๕๕ณ วัดพระแก้ว (จบ)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

“ธรรมหมวดอิทธิบาทอย่างเดียวยังไม่พอ จะต้องลำดับจิตสู่พละ ๕ อันมีศรัทธาพละ วิริยะพละ สติพละ สมาธิพละ ปัญญาพละ จนดวงจิตปรับเปลี่ยนพัฒนาเป็นดวงธรรมพละ แก่กล้าเข้มแข็งด้วยอำนาจองค์ธรรมที่สัมปยุตหรือรวมกับจิต จนเกิดมีอินทรีย์ที่แก่กล้ามีความเป็นใหญ่ในการทำงานมีสติปัญญาว่องไวมากสามารถกำหนดรู้ได้เท่าทันกับภาวะปรุงแต่งทางโลก มีศักยภาพในการกระทำความเพียรชอบสามารถรู้และละได้ทันทีไม่เนิ่นช้า และเมื่อกำลังสติแก่กล้าเป็นมหาสติ”

จากเอกัคคตาอุเบกขามาอยู่ระหว่างสุขกับอุเบกขาเพื่อจิตไม่ติดนิ่งเฉยอยู่ที่อุเบกขาและจะต้องไม่ตกลงไปบนฐานสุข ให้กำหนดควบคุมจิตอยู่ระหว่างฌานสุขกับฌานอุเบกขา หรือหากจะพูดในหลักสมาธิตามสายหลวงปู่มั่น ได้แก่ ลดกำลังสมาธิจากอัปปนาสมาธิลงมาสู่อุปจารสมาธิเพื่อให้จิตสามารถดำเนินไปตามคติมีอัตภาพที่ถูกต้องชอบธรรม โดยมีสติควบคุมดูแลประกอบความเพียรชอบอยู่ทุกขณะจิต ทั้งนี้ให้นำปีติมาใช้ให้เกิดประโยชน์โดยเปิดโอกาสให้ปีติเข้ามาเลี้ยงกายจิต เพื่อทรงสติสัมปชัญญะอย่างต่อเนื่องไม่ขาดตอน ซึ่งวิถีธรรมจะให้จิตควบคุมกายโยกไปทางซ้ายแล้วกลับมาทางขวา เดินหน้าเข้าสู่เส้นทางวิปัสสนา ทั้งนี้ตัวสติและความเพียรชอบจะทำงานอย่างต่อเนื่องและเข้มแข็งเมื่อเข้าสู่สถานีอิทธิบาท ๔ หมายถึงบาทวิถีธรรมอันเป็นไปเพื่อความสำเร็จซึ่งประกอบด้วยองค์ธรรม ๔ ประการ ได้แก่ ฉันทะ วิริยะ จิตตะ วิมังสา ซึ่งจิตจะต้องมีอำนาจธรรมอิทธิบาทเกิดขึ้น

หากไม่มีต้องทำให้มี ไม่เป็นต้องทำให้เป็น จนสติสามารถควบคุมจิตประกอบความเพียรชอบสัมปยุตกับฉันทะอิทธิบาท วิริยะอิทธิบาท จิตตะอิทธิบาท และวิมังสาอิทธิบาท ได้อย่างเต็มกำลังอิทธิบาท ๔ ซึ่งจะทำให้จิตมีกำลังธรรมกล้าแข็งขึ้น สติและปัญญาจะเริ่มก่อตัวขึ้น กล้าแข็ง มีความรู้เท่ารู้ทันมากขึ้นพร้อมที่จะเรียนรู้หลักธรรมอันเป็นไปเพื่อพระนิพพาน แต่ธรรมหมวดอิทธิบาทอย่างเดียวยังไม่พอ จะต้องลำดับจิตสู่พละ ๕ อันมีศรัทธาพละ วิริยะพละ สติพละ สมาธิพละ ปัญญาพละ จนดวงจิตปรับเปลี่ยนพัฒนาเป็นดวงธรรมพละ แก่กล้าเข้มแข็งด้วยอำนาจองค์ธรรมที่สัมปยุตหรือรวมกับจิตจนเกิดมีอินทรีย์ที่แก่กล้า มีความเป็นใหญ่ในการทำงาน มีสติปัญญาว่องไวมากสามารถกำหนดรู้ได้เท่าทันกับภาวะปรุงแต่งทางโลก มีศักยภาพในการกระทำความเพียรชอบสามารถรู้และละได้ทันทีไม่เนิ่นช้า และเมื่อกำลังสติแก่กล้าเป็นมหาสติสามารถพิจารณาธรรมได้อย่างแตกฉาน ก็สามารถดำเนินวิถีจิตเข้าสู่หลักสัตตโพชฌงค์ ซึ่งเป็นองค์ธรรมอันเป็นไปเพื่อการตรัสรู้ ประกอบด้วย ๗ องค์ธรรมได้

โดยมีสตินำหน้าเพื่อทำการวิจัยเลือกเฟ้นธรรมได้อย่างละเอียด ควบคู่กับการประกอบความเพียรชอบอย่างเต็มกำลัง จนจิตหยั่งลงสู่ความสงบ เมื่อเกิดปัญญานำสติให้รู้เท่ารู้ทัน และเมื่อควบคุมกาย-จิตให้สงบระงับได้ (ปัสสัทธิ) ก็จะเกิดสมาธิใหญ่ที่เป็นปัญญาด้วยตัวญาณเกิดขึ้น ให้สงบระงับและเพ่งกลับรู้เข้าไปในความสงบระงับ จนสามารถละวางอวิชชาและโทมนัสในโลกได้ตามลำดับ ละขาดการยึดเหนี่ยวในรูปนามหรือขันธ์ ๕ ได้อย่างแท้จริง เพื่อการหลุดพ้นจากเครื่องร้อยรัดมัดยึดจากโลก เพื่อที่สุดของการเข้าถึงวิมุตติธรรม และหากธรรมยังไม่สัมฤทธิ์ผลให้รู้จักดำเนินชีวิตไปตามแนวมัชฌิมาปฏิปทา หมายถึงการดำเนินจิตไปตามครรลองของอริยมรรคที่มีองค์ธรรม ๘ ประการ โดยรู้จักตรวจดูองค์ธรรมแต่ละองค์ๆ จนเกิดสมบูรณ์ในจิตเมื่อไหร่ ก็จะสัมปยุตธรรมเมื่อนั้นเพื่อมรรคสมังคี ทั้งนี้หากยังไม่สมบูรณ์ก็ให้ดำเนินสู่อเนญชธรรม...และเพื่อก้าวสู่โคตรภูญาณต่อไปตามลำดับแห่งธรรมอันเป็นไปเพื่อการข้ามห้วงโอฆะ เพื่อการถึงความสิ้นทุกข์...

นี่คือวิถีธรรมแห่งการนำปฏิบัติที่เป็นไปตามลำดับธรรม อันควรค่าแก่การปฏิบัติบูชา เมื่อ ๑๗ มิ.ย. ๒๕๕๕ ที่ผ่านมา ณ พระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดารามฯ ซึ่งสาธุชนจำนวนหลายพันคนพร้อมใจกันเจริญภาวนาอบรมจิตไปตามลำดับธรรม และได้สัมผัสกับกระแสธรรมกันจำนวนมาก ให้เกิดความรู้ความเข้าใจ (ปัญญา) มีปีติและความสุข สืบเนื่องจากการได้ถวายการสักการบูชาพระพุทธศาสนาที่มีอายุครบ ๒,๖๐๐ ปี และได้พร้อมใจกันถวายเป็นพระราชกุศล ตลอดจนอุทิศบุญกุศลให้แก่แผ่นดินไทยเพื่อความสงบสุขของแผ่นดิน...จึงควรแก่การอนุโมทนาเป็นอย่างยิ่งต่อการรู้จักประพฤติปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม เพื่อการสืบอายุพระพุทธศาสนาให้สืบเนื่องต่อไปอย่างแท้จริงด้วยการปฏิบัติบูชา...”

ขอเจริญพร