สิ่งมีชีวิตผู้น่าสงสาร...

โดย...นโรจน์

Never Let Me Go

ปี 2010

ประเทศ สหรัฐอเมริกา/อังกฤษ

ภาษา อังกฤษ

ประเภท ชีวิต/โรแมนติก

ความยาว 103 นาที

กำกับ มาร์ก โรมาเนด

แสดงนำ แครีย์ มัลลิแกน/เคียรา ไนต์ลีย์/แอนดรูว์ การ์ฟิลด์

หนังดัดแปลงมาจากนิยายเรื่องดังของ คาซุโอะ อิชิโกโร ซึ่งเป็น 1 ใน 100 นิยายที่ดีที่สุดในโลก จัดอันดับโดยนิตยสารไทมส์ กำกับโดย มาร์ก โรมาเนด ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่ากำกับมิวสิกวิดีโอฝีมือดีคนหนึ่งของวงการ

ไม่น่าแปลกใจที่จะออกมาสวยงามและน่าสนใจตั้งแต่โปสเตอร์ และแน่นอนด้านภาพของหนังนั้นช่างโดดเด่น งดงาม แสนน่าประทับใจเสียเหลือเกิน

 

หนังเล่าเรื่องราวรักสามเส้าระหว่าง เคที (แครีย์ มัลลิแกน) ทอมมี (แอนดรูว์ การ์ฟิลด์) และ รูท (เคียรา ไนต์ลีย์) ที่สะท้อนความทรงจำตั้งแต่ชีวิตในวัยเด็กร่วมกันในโรงเรียนประจำแห่งหนึ่งที่ตัดขาดจากโลกภายนอก

จนกระทั่งวันหนึ่งพวกเขาต้องเผชิญความจริงอันโหดร้าย เมื่อรู้ว่าพวกเขาเป็นเพียงแค่มนุษย์โคลนนิงที่มีไว้สำหรับเป็นอะไหล่อวัยวะให้คนอื่นๆ เท่านั้นเอง

หนังใช้วิธีการเล่าเรื่องโดย เคที ที่นึกย้อนไปถึงวัยเด็กที่เธอแอบหลงรัก ทอมมี หนุ่มซุ่มเซ่อซึ่งมีใจให้เธอเช่นกัน แต่แล้วก็ถูก รูท เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดแย่งคนรักไปหน้าตาเฉย

ในวัยหนุ่มสาว รูท พยายามทำทุกวิถีทางที่จะทำให้ เคที เห็นว่า ทอมมี กับเธอนั้นรักกันมากแค่ไหน แม้กระทั่งโชว์ออฟเรื่องบนเตียงและเสียงครวญครางอันปวดใจ

รูท อาจจะดูเป็นหญิงใจร้ายในสายตา แต่เมื่อเธอมาเฉลยความรู้สึกภายหลังให้ทั้งสองฟังว่า แท้จริงแล้วเธอนั้นไม่ได้รัก ทอมมี และรู้อยู่แก่ใจว่า ทอมมี ไม่มีวันมีใจให้เธอ แต่ที่แย่งมาก็เพราะกลัวความโดดเดี่ยว

ผมเชื่อว่าในชีวิตจริงหลายคู่ที่อยู่ด้วยกันอาจจะไม่ได้รักกัน แต่ที่ทนอยู่ก็คงเพียงแค่เหตุผลอะไรบางอย่าง หนึ่งในนั้นก็อาจจะเป็นเพราะกลัวที่ต้องทนอยู่บนโลกนี้เพียงลำพัง

แต่ที่น่าเศร้าใจกว่าเมื่อที่ต้องรู้ว่าตนเองถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นอะไหล่ หรืออวัยวะสำรองให้กับมนุษย์คนอื่นๆ เป้าหมายชีวิตก็คือการบริจาคอวัยวะที่ต้องบริจาค 34 ครั้งจนกระทั่งตาย โดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ

แม้ทุกคนจะหนีความตายไม่พ้น แต่ถ้าไม่มีแม้กระทั่งฝันหรือเป้าหมายของชีวิต ชีวิตก็ไม่ต่างกับมนุษย์โคลนนิง ผมว่าพวกเธอจึงเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสงสารที่สุดในโลก

นอกจากภาพที่งดงามและประทับใจ เพลง Never Let Me Go ที่ใช้คลอตลอดทั้งเรื่อง ก็ช่วยทำให้หนังมีคุณค่ามากยิ่งขึ้น

อีกประการ งานนี้ต้องยกเครดิตให้นักแสดงนำทั้ง 3 โดยเฉพาะ มัลลิแกน นั้นแสดงได้จับจิตจับใจ ทั้งสีหน้าและแววตาที่หม่นเศร้า ที่ต้องอารมณ์สะกดไม่ให้ฟูมฟาย ทั้งที่ใจแตกสลายไม่มีเหลือ

โดยรวมแล้วหนังไม่ได้อิ่มในอารมณ์สักเท่าไหร่ ไม่ถึงกับเศร้าจับใจ แต่ก็ทำให้เข้าใจความหมายของการมีชีวิตอยู่มากยิ่งขึ้น!!!