รอน & เคนจิ ระหว่างเรา....มันคงเป็นความรัก

โดย...จตุรภัทร หาญจริง วณัชวรรณ โชคดีวิพิชย์

วันนี้ผมมีนัดกับ รอน-ภัทรพล โตอุ่น และเคนจิ ซึ่งเขาไม่ใช่คนญี่ปุ่นแต่อย่างใด แต่เป็นสุนัขหน้าซื่อตาใสพันธุ์ปอมเมอเรเนียน ที่เขาพกใส่ตะกร้าสีชมพู (ซึ่งขัดกับความเป็นเพศผู้ของเจ้าเคนจิ) ที่ดูขัดแย้งแต่ก็น่ารักอยู่ในทีมาด้วย

“ตัวที่พามาในวันนี้ เขามีชื่อว่า เคนจิ ครับ พันธุ์ปอมเมอเรเนียนตัวผู้ อายุ 2 ขวบแล้วครับ หนุ่มเนื้อทองสุดๆ เวลาอยู่นอกบ้านแล้วลั้นลามาก เพราะเขาเป็นคนชอบเที่ยว เวลาพาไปออกงาน เขาออกงานได้สบายเลยนะ ผมก็เลยปล่อยให้มันวิ่งเล่นได้อย่างสบายใจ หรือถ้าผมเตรียมตัวจะออกไปวิ่ง แล้วถือเชือกที่มีปลอกคอ เค้าจะรู้เลยว่าได้ออกไปวิ่งกับผมแน่ๆ เค้าจะวิ่งถลามาหาด้วยความดีใจ”

รอน บอกกับผมว่า แฟนคลับซื้อเจ้าเคนจิมาให้ในวันเกิด ซึ่งเป็นอะไรที่เซอร์ไพรส์มาก ยิ่งเซอร์ไพรส์ใหญ่ คือ ยิ่งเลี้ยงมันยิ่งขี้อ้อน

“เคนจิขี้อ้อนมาก แต่ก็ชอบทำผิดบ่อย มีวีรกรรมเยอะครับเจ้าตัวนี้ (หัวเราะ) แม่ผมนี่เลี้ยงเค้าเหมือนลูกเลย เลี้ยงแบบตามใจมาก”

 

รอน พูดจบ ผมหันไปมองดวงตาซื่อใสของเคนจิแล้วอดเอ็นดูความขี้อ้อนของมันไม่ได้ รอน บอกว่า ยิ่งตอนนี้เป็นหน้าฝน เคนจิยิ่งชอบใจใหญ่

“เคนจิเป็นหมาที่ชอบเล่นน้ำมาก เวลาฝนตกเขาจะออกไปเล่นงับน้ำฝน เวลาเอาน้ำใส่ในโถที่กินน้ำ เค้าจะไปตบน้ำเล่น พอเรามองมันเล่น เออ มันก็น่ารักดี แต่เวลาที่เค้าอยากเล่นน้ำสุดๆ แม่ของผมก็จะดุ เค้าก็รับฟัง แล้วก็จะหยุด คงเพราะกลัวแม่ของผมทำโทษ”

ด้วยพื้นที่หลังบ้านของรอนเป็นลานกว้าง ทำให้เคนจิมีที่วิ่งเล่นได้อย่างสบายๆ รอน บอกผมว่า เขาไม่อยากกักบริเวณเคนจิมากนัก แต่ก็ไม่อยากเลี้ยงแบบปล่อยปละละเลยจนเกินไป เขาเลยต้องทำให้เคนจิรู้ว่าการออกไปวิ่งเล่นนอกบ้านก็ต้องมีลิมิตกันบ้าง

โดยส่วนตัว รอน ไม่ค่อยมีความรู้ในการเลี้ยงมากนัก แต่เขาก็รักและผูกพันกับเคนจิไม่น้อยไปกว่าใคร

“อย่างตัวผมเองไม่ค่อยมีความรู้ว่าต้องเลี้ยงยังไง แต่ผมก็สอนให้มันทำตาม เช่น ถ้าเขาอยากได้อะไรก็จะให้เขานั่งลง ถ้าเขาทำตามที่เราสอน ผมก็จะให้สติ๊กสำหรับหมา ส่วนคนที่เลี้ยงจริงๆ คือคุณแม่ แม่จะเลี้ยงเค้าแบบดีมากๆ อาหารการกินดูแลอย่างดี เลี้ยงเหมือนลูกเลย ผมยังถามเลยว่าแม่เลี้ยงดีไปมั้ย นี่เราเลี้ยงหมานะ ไม่ใช่คน (หัวเราะ)”

 

ถ้าพูดถึงความรักความผูกพัน รอน บอกผมว่า เวลาที่ไปทำงานต่างจังหวัดแล้วกลับมาเห็นอาการตื่นเต้นของเขาแล้วก็ชื่นใจ

“ผมรู้เลยว่าเค้าพร้อมที่จะเข้าหาเราตลอดเวลา”

ถ้าพูดเรื่องที่ชวนให้หงุดหงิดใจ รอน บอกผมว่า ส่วนใหญ่ไม่ค่อยหงุดหงิดกับเคนจิสักเท่าไหร่ เพราะเวลาพูดอะไรกับเค้าไป เหมือนเค้าจะรู้เรื่อง ซึ่งหน้าที่ในการพูดคุยนี้ก็ไม่ใช่ของใคร แม่ของรอนเอง

“แม่มักจะบอกผมว่าเค้าเป็นสัตว์ เราต้องสอนเค้า เราต้องทำทุกอย่างด้วยความใจเย็น แต่ถ้าจะให้หงุดหงิดใจจริงๆ ก็คงเป็นเรื่องปัสสาวะไม่เป็นที่ ยกขาฉี่ตลอด (หัวเราะ) ก็เป็นธรรมดาของสุนัขตัวผู้ แต่แม่จะบอกว่า เราต้องทำความเข้าใจกับเค้าก่อน แล้วเค้าจะปฏิบัติตาม ผมว่าเค้ารู้เรื่อง เวลามีอะไรผมก็จะคุยกับเค้าตลอด เวลามีสกู๊ปข่าวเรื่องสุนัขที่ลำบาก ก็จะคุยกับเค้าว่า ดูไว้นะ ดูซิ เค้าก็จะมอง เราก็คุยกับเค้าว่าแกโชคดีนะที่บ้านหลังนี้เลี้ยงแกดีมากกว่าหมาทั่วไป (หัวเราะ)”

ด้วยความอยากรู้ว่าหมาจะหวงเจ้าของหรือเปล่า รอน บอกผมว่า

“หวงครับ อย่างผมเพิ่งได้แมวมาเลี้ยง เค้ามีงอน มีทำปึงปังใส่ตลอด คือทุกทีจะไม่เป็นอย่างนี้ จนกระทั่งมีแมว พองอน เรียกเท่าไหร่ก็ไม่มา เป็นอย่างนี้อยู่ 3–4 วัน จนกระทั่งแม่บอกว่าถ้างอนอีกจะไม่คุย จะไม่ยุ่งด้วยนะ เค้าก็จะเดินออกมาแบบน่ารักๆ (หัวเราะ)”

หากจะให้ผมนึกถึงชื่อเพลงสักเพลงหนึ่งที่บอกเล่าถึงความรักความผูกพันที่มีต่อกันระหว่างรอนกับเคนจิ จู่ๆ เพลงที่มีชื่อว่า “มันคงเป็นความรัก” ของแสตมป์ อภิวัชร์ ก็ลอยเข้ามาในความนึกคิด อืม จริงด้วยแฮะ มันคงเป็นความรักจริงๆ ด้วย