พ่อในความทรงจำ กฤตพล คงประสม

โดย...ร็อกนีย์ 3229

เจ้าของเนื้อย่างโคขุนชื่อดัง “โคขุน โพนยางคำ เกษตรนวมินทร์” ผู้ใช้เนื้อไทยเฟรนช์มาขึ้นเมนูเนื้อย่างรสนุ่ม เริ่มสาขาแรกที่เกษตรนวมินทร์ ใช้เวลาไม่นานก็ขยายสาขาทั่วกรุง จนปัจจุบันถือเป็นต้นตำรับของเนื้อโคขุน ที่มิตรรักนักชิมยกย่องในความเป็นเลิศ หนุ่มใต้มาดเท่ผู้มีสไตล์การแต่งตัวเป็นเอกลักษณ์ กฤตพล คงประสม กรรมการผู้จัดการ บริษัท โคขุน เรสโตรองต์ วันนี้ไม่ได้มาเล่าเรื่องโคขุนโพนยางคำ หากมาเล่าเรื่องราวที่ยังทรงพลังอยู่ในความทรงจำ...พ่อ

กฤตพล หรือ โด่ง เล่าถึงพ่อ ผศ.ดร.ประไพพงศ์ คงประสม ว่า เป็นคนจริง ผู้ยึดถือสัจจะความจริงเป็นสรณะแห่งชีวิต พ่อเป็นข้าราชการตงฉิน ผู้มีความจงรักภักดีเป็นที่ตั้ง เหลี่ยมมุมในชีวิตของพ่อถ้ามี ก็มีในมุมของความรักเพื่อนรักฝูง เป็นคนรักเพื่อนและเป็นคนที่รักเพื่อน พ่อทำงานหนัก และมุ่งมั่นในการงานที่รับผิดชอบอย่างมาก นั่นคือความเป็นครู

“พ่อเป็นครู พ่อเป็นคนดี พ่อเป็นครูที่ดี ในแวดวงของพ่อแล้ว ทุกคนให้ความเคารพท่านมาก” โด่ง เล่า

ก่อนเกษียณอายุ พ่อรับราชการเป็นอาจารย์ประจำอยู่ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี จากก่อนหน้านั้นที่เคยดำรงตำแหน่งสูงสุดเป็นรองคณบดี คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ หากตำแหน่งที่พ่อภาคภูมิใจที่สุดคือตำแหน่งผู้อำนวยการศูนย์การศึกษานอกสถานที่ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี ซึ่งพ่อทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจตั้งแต่ก่อนก่อตั้ง กระทั่งพัฒนาเป็นศูนย์การศึกษานอกสถานที่ที่สมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่ง

ปัจจุบัน ผศ.ดร.ประไพพงศ์ เสียชีวิตแล้วด้วยโรคมะเร็ง ท่ามกลางความเสียใจของญาติมิตรเพื่อนฝูง เนื่องจากพ่อเสียชีวิตด้วยวัยเพียง 6-7 ปีเศษ อย่างไรก็ตาม ต้นแบบความเป็นคนจริงยังทิ้งไว้ให้กับผู้ที่อยู่ข้างหลัง โดยเฉพาะเขา ซึ่งซึมซับจากพ่อมาเต็มที่

“พ่อเป็นคนดุและเอาจริงเอาจัง ไม่ได้ดุแรงๆ อะไรแบบนั้น แต่จะคุยด้วยเหตุผล ผมเองไม่ค่อยตั้งใจเรียน สมัยเป็นเด็กนะครับ ชอบเล่นดนตรีมากกว่า แต่ที่ผมไม่ยอมแพ้คือการสอบ ถึงตอนสอบจะมุ่งมั่นอย่างสุดความสามารถ นิสัยไม่ยอมแพ้นี้อาจได้มาจากพ่อ ผลการเรียนของผมอยู่ระดับกลางๆ แน่นอนที่จะไม่ได้ดั่งใจพ่อนัก แต่พ่อก็คงทำใจยอม (รับ) เพราะเห็นความพยายามของผม” โด่ง เล่า

เปรียบเทียบกับพี่สาว ดร.เอกอนงค์ คงประสม ซึ่งเรียนเก่งมาก คนนั้นโด่งบอกว่าพ่อไม่ห่วงเลย สมัยเรียนจบปริญญาตรีคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ขอไปต่อต่างประเทศ แต่พ่อไม่ยอม ขอให้ทำปริญญาโทและเอกในประเทศ เนื่องจากเป็นห่วงว่าจะไกลกัน (ฮา) ไม่ห่วงเรื่องเรียน แต่ห่วงเรื่องไกลใกล้บ้าน หัวอกพ่อ ขอลูกสาวอยู่ใกล้ๆ ดีกว่านะ ปัจจุบันพี่สาวแต่งงานมีครอบครัวแล้ว เขาบอกว่า มีกันสองคนพี่น้องก็รักกันดี ดูแลกัน ส่วนคุณแม่ปัจจุบันรับมาอยู่ด้วยที่บ้านของเขาเองย่านถนนชัยพฤกษ์

อีกอย่างที่โดดเด่นคือความจำที่แม่นยำเป็นเลิศ สมัยหนึ่งพ่อเป็นอาจารย์ที่วิทยาลัยครูยะลา พ่อจำทะเบียนรถยนต์ รถมอเตอร์ไซค์ของเพื่อนครูและเจ้าหน้าที่ทุกคนใน วค.ได้หมด บอกชื่อมาเถอะ พ่อจะบอกเลข (ทะเบียน) ให้ได้ถูกต้อง อำเภอกว่า 600 อำเภอในประเทศไทย พ่อจำได้ไม่ตกหล่น ความจำดีมากๆ ทุกคนที่รู้จักพ่อยกให้พ่อเรื่องนี้

สุดท้ายคือ ความจริง ที่พ่อยึดถือมาก พ่อเคยเล่าว่า สำคัญที่สุดคือการยอมรับความจริง คนมีเหตุผลย่อมมีใจหนักแน่นพอที่จะยอมรับ ทั้งผลดีและผลร้ายที่เกิดขึ้น การยอมรับนั่นเองจะเป็นกุญแจดอกสำคัญที่จะนำไปสู่การไขข้อขัดข้องและความคลี่คลายของปัญหาทุกอย่าง

“การแก้ปัญหาบางอย่างในสังคมทุกวันนี้ ที่แก้ได้ยาก ก็เพราะไม่ยอมรับความจริง”