วิถีใหม่บนถนนสายเก่า

โดย...โจ เกียรติอาจิณ

ทิ้งห่างภาคแรกถึง 7 ปี ขณะที่ภาค 2 ก็ประมาณ 5 ปี แต่เชื่อมั้ยว่า “บรรยากาศ” และ “อารมณ์” ก็แทบไม่ขาดห้วงไปไหนไกลเลย ทุกอย่างเหมือนยังคงอยู่ครบถ้วนครบครัน ที่สำคัญภาคนี้สะท้อนให้เห็นถึงการเติบใหญ่ของเหล่าตัวละคร ซึ่งต้องก้าวย่างบนถนนสาย 3 ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งได้

Always : Sunset on Third Street’64 ชัดเจนที่จะมุ่งมั่นในการนำเสนอฉากและชีวิตชาวชุมชนแบบมีจังหวะ ไม่ผลีผลามเร้าความรู้สึกผู้ชมจนเกินเหตุ แม้ว่านั่นจะเข้าอีหรอบหนังสูตรสำเร็จ คลี่คลายปมสงสัยอย่างละมุนละม่อม โดยเจือปนอารมณ์เมโลดรามาอยู่มากกกกกก็ตาม

ประเด็นหลักในภาคนี้ ว่าด้วยความเปลี่ยนแปลงแห่งยุคสมัย สังคมเก่ากำลังถูกรุกคืบด้วยความศิวิไลซ์ เพราะการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกปี 1964 ที่ญี่ปุ่นได้รับเลือกให้จัดขึ้นครั้งแรกในภูมิภาคเอเชีย ถึงอย่างนั้นก็เป็นเรื่องน่าเสียดายที่หนังไม่ได้ลงลึกอะไรมากมาย ทั้งๆ ที่ปูพรมด้วยการหยิบมาใส่ในชื่อเรื่องซะดิบดี

สิ่งหนึ่งที่ทำให้หนังดูมีทิศทางและทวีความข้นคลั่กจวบจนตอนจบบริบูรณ์ ก็น่าจะเป็นการที่หนังพยายามถ่ายทอดแง่มุมต่างๆ ผ่านตัวละครสองยุค กลุ่มคนรุ่นเก่ากับกลุ่มคนรุ่นใหม่ ซึ่งย่อมมองความเป็นไปของชีวิตที่แตกต่าง ทว่าคนสองกลุ่มก็พร้อมจะก้าวเดินไปคู่ขนานกันอย่างมีความสุข

ถ้าให้วัดกันตัวต่อตัว ทั้ง 3 ภาคของ Always : Sunset on Third Street ดีกรีมาตรฐานฐานะความบันเทิง ภาคนี้ก็ถือว่าคงที่เทียบตามรอยภาคก่อนได้สบาย นอกจากจะไม่ทะเยอทะยานด้วยการแฝงแนวคิดปรัชญาแล้ว หนังยังมีดีตรงที่สร้างแรงบันดาลใจต่อผู้ชมได้ล้นปรี่เสมอ

ยิ่งเฉพาะเมื่อหนังเน้นย้ำถึง “การเกิดใหม่” “สิ่งใหม่” “วิถีใหม่” ที่ก่อเกิดขึ้น ณ ชุมชนอันแสนอบอุ่น ก็ยิ่งช่วยตอกหมุดให้ “เรื่องราวเก่าๆ” “คนเก่าๆ” “สังคมเก่าๆ” ดูเข้มขลังและน่าค้นหาอย่างบอกไม่ถูก

ชีวิตผู้คนบนถนนสาย 3 ที่ดำรงอยู่ตั้งแต่ภาคแรก นำพาให้เกิดเรื่องราวและภาพน่าจดจำอันหลากหลาย และเราก็เชื่อว่า---แม้มันจะอำลาไปในภาคนี้ เสียงหัวเราะฮากลิ้ง คราบน้ำตาเปื้อนแก้ม ความโกรธกริ้วดั่งระเบิดเวลา ยังจะอยู่ในใจผู้ชมไปตราบนาน