วันแรงงาน

โดย...ปู โลกเบี้ยว

การทำมาหากินอะไรก็ต้องใช้แรงงานกันทั้งนั้นแหละ ถึงจะเป็นคนเก่งสมองเป็นเลิศ คิดอะไรเป็นเงินเป็นทองก็ตาม ก็ได้แต่คิดอ่ะนะ แต่ถ้าจะให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาก็ต้องอาศัยแรงงานคนร่วมกัน งานนั้นจึงจะประสบความสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี เพราะอย่างนั้นจึงไม่ควรไปดูถูกหรือมองข้ามผู้ใช้แรงงานเลยล่ะ

ปูว่านะ ใครที่ทำงานน่ะก็คือ ผู้ใช้แรงงานกันทั้งนั้นแหละ ไม่เฉพาะเจาะจงพวกกรรมกรแบกหามเหงื่อโทรมกาย หรือบรรดาสาวโรงงานหรอก ยังมีหนุ่มสาวชาวต่างชาติที่เข้ามาทำงานหนักๆ อีกล่ะ ตอนนี้พวกเขามีความหวังกระดี๊กระด๊ากัน เพราะรัฐบาลนี้เพิ่มค่าจ้างให้เป็นอย่างต่ำ 300 บาท สาวใช้ต่างชาติข้างบ้านปูรีบแจ้งเพื่อนพ้องพี่น้องบ้านเขากันใหญ่กะว่าได้งานแน่ ถึงจะไม่ได้ค่าจ้างเท่าคนไทย แต่อย่างน้อยพวกเขาก็คาดหวังว่า อาจจะมีนายจ้างที่ไม่ยอมจ่ายแพงๆ สำหรับคนชาติเดียวกัน แล้วหันมามองทางเลือกอย่างพวกเขานั่นเอง

เมื่อก่อนบ้านปูก็ใช้บริการสาวๆ พวกนี้นะ แต่ตอนหลังกลัว บอกตรงๆ ก็คนรู้จักคือ เจ๊ร้านขายของหน้าปากซอย ไม่รู้ไปดุด่ากันท่าไหน โดนแทงตายน่าอนาถ ป่านนี้ยังตามจับตัวคนร้ายไม่ได้เลย สงสัยหนีกลับถิ่นเกิดไปแล้วก็ไม่รู้นะ เพราะสมัยก่อนยังไม่มีการบังคับจดทะเบียนค้ามนุษย์ เฮ้ย! จดทะเบียนแรงงานต่างด้าว ไม่ได้ล้อนะ ก็เจ๊เนี่ยแกใช้งานคนงานเยี่ยงทาสจริงๆ ก็คงสมควรโดนอยู่หรอก แต่เราก็พูดไม่ได้อ่ะนะ

ส่วนคนของปูนะ อุตส่าห์ตกทอดมาจากบ้านคนใหญ่คนโตเขาโละมาเพราะเป็นกองเกิน ชื่อ เจ้านิด พูดไทยได้นิดหน่อยพอคุยกันรู้เรื่อง ชอบกินมาม่ามาก เป็นผู้หญิงมีกล้ามเชียวแหละ บอกว่ามาจากมัณฑะเลย์ แล้วที่เข้ามาก็เพราะว่าบ้านเกิดเมืองนอนของเขารบกันตลอด อยู่ไม่ได้ เห็นคนฆ่ากันตายทุกวันจนชิน เลยเข้ากรุงเทพฯ ดีกว่า มาไงรู้มั้ยฮะ มารถผักคร้า เจ้านิดเล่าให้ฟังนะ นอนใต้รถผักกะหล่ำปลีมา เพื่อนโดนตำรวจเอาไม้เสียบตรวจเจ็บก็ต้องทน ไม่กล้าร้องกลัวโดนส่งกลับ แต่เจ้านิดโชคดีอยู่ตรงกลางแค่หายใจไม่ค่อยออกเท่านั้น ดูเขาเล่าดิ ปูบอกแม่และน้องไว้เลยว่า ใช้เขาให้ดูอารมณ์หน่อยนะ กลัวอ่ะ ดูจากชีวิตเขาแล้วสงสัยจะโดนกดดันมาเยอะ แต่ถ้าเราดีกับเขา เขาก็ต้องดีกับเราแหละ พอตอนเจ้านิดมาบอกว่า พี่ชายถูกเจ้ามือบอลฆ่าตายแถว จ.สมุทรปราการ ขอไปดูพี่ชายหน่อย ปูเลยรีบให้เงินเจ้านิดไปก้อนหนึ่งแล้วบอกว่า “เออ ไปจัดอะไรต่อมิอะไรให้เสร็จเลยนะ” แล้วไม่ติดต่อกันอีกเลย กลัวอ่ะ ตั้งแต่นั้นมาปูเลยกลายเป็นอีแจ๋วตลอดมาจนถึงทุกวันนี้

มีอย่างหนึ่งที่ปูอยากให้นึกถึงให้มากๆ คือ การไม่ดูถูกกัน ให้กำลังใจกัน ใจเขาใจเราคล้ายกัน เราอยากได้อะไร เขาก็คงเหมือนเรานั้นแหละ หากมีน้ำใจให้พวกเขาสักนิด ช่วยกันสักหน่อย ก็อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขได้ไม่ยากเนอะ ทุกคนก็ทำงานแลกเงินกันทั้งนั้นแหละ

มีน้อง รปภ.คนหนึ่งเป็น รปภ.เงินไม่พอใช้ ลูกกำลังโตต้องเรียนหนังสือ เลยรับจ้างล้างรถคนในองค์กร วันหนึ่งไปรับจ้างล้างรถใหญ่ต้องปีนขึ้นไปล้างบนหลังคา ปรากฏทำท่าไหนไม่รู้ดิ ลื่นพลาดตกลงมาหัวไปฟาดอะไรไม่รู้สลบไปเลย ไม่มีใครรับผิดชอบสิ ดีนะที่ยังใช้ประกันสังคมได้บ้าง ไม่งั้นคงแย่ แล้วเป็น รปภ.ส่วนใหญ่รับเป็นรายวัน ไม่สบายเจ็บก็ต้องหยุดทำงาน เงินก็หดหาย ค่าครองชีพในเมืองกรุงเนอะมันเบาๆ ซะที่ไหน

ชีวิต รปภ.อ่ะนะ ถ้าอยู่กะกลางคืนยังไม่เท่าไร อาจเสี่ยงเรื่องขโมยขโจรบ้าง ในหมู่บ้านปูนะเคยมี รปภ.มาระบายความน้อยอกน้อยใจให้ฟังว่า บางบ้านรองเท้าหายก็มาโวยวายเอากะ รปภ. ก็ถ้ารู้ว่ารองเท้าแบรนด์เนมราคาแพงๆ ทำไมไม่เก็บไว้ในบ้านล่ะ เอาไว้นอกบ้านทำไม ใครเอาไปก็ไม่รู้ โทษ รปภ.ไว้ก่อน เคยมีบ้านหนึ่งมีคนมาขนของหมดบ้านเลย รปภ.โดนอีก สัญญาณกันขโมยก็มี หมาก็มี แล้วถ้าไม่รู้จักหมามันจะให้เข้าไปขนของได้หมดบ้านขนาดนั้นเหรอ ปรากฏว่ากลายเป็นคดีเมียหลวงมาขนของบ้านเมียน้อยซะงั้น ฮามั้ยล่ะฮะ

เป็น รปภ.กะกลางวันร้อนโคตร ยิ่งถ้าต้องดูแลลานจอดรถด้วยนะ มีพวกเห็นแก่ตัวเยอะ จะเอารถเข้าออกงี้เรียก รปภ.ยันเลย เข็นรถทั้งวัน ถ้าอยู่กลางแดดมือพองน่าสงสารมาก ปูน่ะถ้ามีพลังและปัญญาจะลงไปช่วยเขาเข็นทุกครั้ง อย่างน้อยมันเป็นกำลังใจให้เขารู้สึกอยากทำให้เราไม่ใช่ใช้เขาเป็นขี้ข้า ใครมันจะอยากทำให้ฟระ

วันนี้เป็นวันแรงงานแห่งชาติ หลายที่จัดงานเอาใจผู้ใช้แรงงาน ทาง FM95 ลูกทุ่งมหานคร ที่ปูเป็นดีเจอยู่ก็จัดเหมือนกันที่ตลาดใหม่ปัฐวิกรณ์ เที่ยงวันยันเที่ยงคืนเลย กิจกรรมเพียบ ทั้งบริจาคโลหิต สภากาชาดไทย แจกทุนการศึกษาลูกพี่ๆ แท็กซี่ สอนอาชีพ ตัดผมฟรี มีตลาดนัดแรงงาน และสุดท้ายคอนเสิร์ตกับศิลปินกว่าร้อยชีวิต ปูก็ต้องไปเช่นกัน คุณหัวหน้า เจ้านาย ผู้บังคับบัญชา คุณผู้หญิง คุณผู้ชาย คุณนายทั้งหลาย ปล่อยลูกน้องไปเที่ยวกันเถอะนะจ๊ะ