เมื่อโค้ชถูกโค้ช

“คุณเกรียงศักดิ์ ปีที่แล้วเป็นอย่างไรบ้างคะ” คุณอารีถาม

“ดีครับ งานเข้าเยอะ แต่ว่าผมไม่ค่อยพอใจกับคุณภาพงานของตัวเองเท่าไร”

“เกิดอะไรขึ้นคะ”

“งานที่เพิ่มขึ้นส่วนหนึ่งมาจากความผันผวนของเศรษฐกิจ ผู้บริหารที่ผมโค้ชหลายคนไม่สามารถปรับตัวรับการเปลี่ยนแปลงได้ จึงต้องการความช่วยเหลือ ผมเองก็ติดกับดักนั้นเช่นกัน เพราะว่าผมก็ยังคงใช้วิธีเดิมๆ ที่เคยเวิร์กในภาวะเศรษฐกิจดีๆ กับลูกค้าที่อยู่ในภาวะไม่ปกติ ผมเองกำลังจะหาโค้ชมาโค้ชผมหน่อย คุณอารี ผมได้ยินว่าบริษัทคุณก็ใช้โค้ชหลายแห่ง ใครที่เก่งๆ บ้างครับ”

“มีคนหนึ่งค่ะชื่อ ดร.เดวิด ที. บินเนียน จากบริษัท อินดิโก คอนซัลติ้ง กรุ๊ป เขาโค้ชซีอีโอและผู้บริหารระดับสูงอีกสองคนของเรา ผู้บริหารเราชอบมาก แต่ว่าเดวิดเขาวินัยเข้ม เอาจริงเอาจังมาก และก็แพงด้วยค่ะ”

“ดีเลยครับ ผมมักจะอ่อนวินัยกับคนที่ผมโค้ช ช่วยแนะนำเขาให้ผมด้วยครับ”

เมื่อเราคุยกันได้พักใหญ่ เดวิดเอ่ยขึ้นว่า “คุณเกรียงศักดิ์ คุณคุ้นเคยกับแนวคิดที่ว่า เราแต่ละคนมีส่วนรับผิดชอบอย่างเต็มที่กับปัญหาที่เกิดขึ้นในชีวิตเราหรือไม่ครับ สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตเรามาจากการกระทำทางใดทางหนึ่งของเรา หากเราตระหนักเราก็รู้ว่าเราสามารถที่จะแก้ไขปัญหาต่างๆ ในชีวิตของเราได้”

“ผมเข้าใจและเห็นด้วยอย่างยิ่งครับ”

“ดีครับ ถ้าอย่างนั้นกลับมาที่ประเด็นที่คุณอยากให้ผมช่วยโค้ชคุณ คุณคิดว่าต้องการให้ผมช่วยในเรื่องอะไรครับ”

“เดวิด อย่างที่เราคุยกันเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ผมไม่มีปัญหาเรื่องการหาลูกค้าใหม่ แต่ผมไม่พอใจผลงานของผม โดยเฉลี่ยแล้ว 25% ของลูกค้าที่ผมโค้ชเปลี่ยนแปลงไปมากเลย 60% เปลี่ยนไปบ้าง แต่ไม่ถึงระดับที่ผมคาดหวัง และ 15% แทบไม่เปลี่ยนเลย โดยภาพรวมแล้วผมน่าจะทำได้ดีกว่านี้”

“คุณคิดว่าอะไรเป็นสาเหตุ”

“ผมคิดว่าผมเกรงใจมากไป เมื่อผมมอบหมายงานอะไรไป หากคนที่ผมโค้ชไม่ทำ ผมก็ไม่ติดตาม แต่ว่าที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นสาเหตุหลักเลยนั้น ผมคิดว่าผมไม่สามารถทำให้คนที่ผมโค้ชนั้นตระหนักว่าปัญหาของพวกเขามีต้นเหตุมาจากตัวของพวกเขาเอง

หากผมทำให้เขาตระหนักได้แบบเดียวกับที่คุณทำกับผม ผมเชื่อว่าพวกเขาจะรับผิดชอบในการแก้ไขปัญหาของเขาได้มากกว่าเดิม”