‘บ้านสุดล้ำ’ใน10ปี

“ทันทีที่เดินเข้ามาในบ้าน ไฟก็จะเปิดขึ้น ก่อนที่จะปิดลงอัตโนมัติ หากเราออกจากห้อง”

“หลังจากที่กลับมาจากทำงานในตอนเย็นอันแสนเหนื่อย ตู้เย็นสุดล้ำก็จะเทน้ำเย็นชื่นใจออกมาให้ทานในทันที”

“เมื่อเราไม่อยู่บ้าน ระบบการรดน้ำต้นไม้และการให้อาหารสัตว์เลี้ยงตัวโปรดแบบอัตโนมัติก็จะทำงานทันทีตามช่วงเวลาที่เรากำหนดไว้”

ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่ว่านี้ จะไม่ถูกจำกัดเป็นเพียงฉากหนึ่งใน “ภาพยนตร์แห่งอนาคต” อีกต่อไป หลังนักวิทยาศาสตร์ออกมาคอนเฟิร์มแล้วว่า “บ้านอัจฉริยะ” ที่ถูกควบคุมด้วยระบบคอมพิวเตอร์สุดทันสมัยหมดทั้งหลัง เพื่ออำนวยความสะดวกสบายให้กับเจ้าบ้านจนถึงที่สุดจะเป็นจริงได้ภายใน 10 ปีเท่านั้น!

ดร.ไดแอน คุก อาจารย์สาขาวิศวกรรมไฟฟ้าและวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยวอชิงตันสเตตของสหรัฐ ซึ่งกำลังศึกษาและทดลองสร้าง “บ้านอัจฉริยะ” กล่าวว่า ถ้าบ้านไหนมีเครื่องควบคุมสิ่งต่างๆ ภายในบ้านที่เราสามารถตั้งระบบเองได้ ก็เท่ากับว่า บ้านนั้นเริ่มเข้าสู่ความเป็นบ้านแห่งอนาคตเรียบร้อยแล้ว

ดร.คุก กล่าวอีกว่า แม้ว่าโครงการวิจัย “บ้านอัจฉริยะ” ที่เจ้าตัวทำการทดลองอยู่นี้ มุ่งเป้าหมายให้ผู้สูงอายุและกลุ่มผู้ทุพพลภาพ สามารถอาศัยอยู่ในบ้านได้สะดวกสบายยิ่งขึ้น แต่เชื่อว่า ภายในระยะเวลาเพียง 10 ปีต่อจากนี้ เทคโนโลยีสุดล้ำสมัยใหม่อย่าง โปรแกรมการจดจำใบหน้าเจ้าของบ้านจะถูกนำมาใช้ในบ้านอย่างกว้างขวาง

ระบบต่างๆ ในบ้านอัจฉริยะที่ว่านี้ จะทำงานตามคำสั่งที่เราตั้งไว้ โดยมีความสามารถไล่กันไปตั้งแต่การเปิดปิด หรือล็อกประตูบ้านโดยไม่ต้องใช้กุญแจ แต่ใช้การทดสอบเอกลักษณ์เฉพาะบนใบหน้า การจดจำความชื่นชอบและความต้องการของสมาชิกภายในบ้าน ก่อนที่จะตรวจสอบและสั่งซื้อทั้งของกินและของใช้ต่างๆ เมื่อหมด ไปจนถึงการเก็บรายละเอียดยิบย่อยอย่างการปรับอุณหภูมิน้ำในอ่างตามความชื่นชอบของแต่ละคน และการตรวจสอบความปลอดภัยภายในบ้าน เช่น การเช็กการรั่วไหลของแก๊สหุงต้ม กรณีเจ้าของบ้านเผลอเปิดเตาแก๊สทิ้งไว้ โดยหากตรวจพบ ระบบจะสั่งการปิดเตาให้ทันที

นอกจากนี้ ยังมีระบบที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ที่จะช่วยตรวจสอบว่า ภายในบ้านมีการใช้พลังงานที่ไม่จำเป็นอยู่หรือไม่ ก่อนที่จะปิดให้ในทันทีอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม ดร.คุก ระบุว่าแม้ว่าบ้านอัจฉริยะนี้จะสามารถอำนวยความสะดวกให้กับผู้อยู่อาศัยได้มาก ทว่า หากมนุษย์ได้เข้าไปอยู่อาศัยจริง อาจทำให้รู้สึกว่ากำลังถูกบ้านครอบงำอยู่ก็เป็นได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่นักวิทยาศาสตร์ยังคงวิตกกังวลและต้องตีโจทย์ให้แตกต่อไป