แกะดำในไร่ไวน์ ชญาฎา ยุทธมานพ

โดย...วันพรรษา อภิรัฐนานนท์ / ภาพ กิจจา อภิชนรจเรข

“ถ้าหนูไม่ได้เป็นคนแรก หนูก็ต้องเป็นคนที่ดีที่สุด ถ้าไม่ได้เป็นคนที่ดีที่สุด หนูก็ต้องเป็นคนที่แตกต่าง หนูเลือกที่จะทำในสิ่งที่แตกต่าง” ถ้อยคำของสาวน้อยหน้าใสวัยเพียง 25 ปี น้ำฝน หรือ ชญาฎา ยุทธมานพ ประโยคนี้ของเธออธิบายได้หมดถึงตัวตนและสิ่งที่เลือกทำ และอาจจะเป็นประโยคนี้เองที่นำเธอไปสู่โลกของไวน์ โลกของไร่องุ่นที่ว่ากันว่าดีที่สุดแห่งหนึ่งของโลก โลกที่อยู่ไกลจากบ้านเกิดของเธอไปอีกเกือบจรดด้านหนึ่งของทวีป

น้ำฝนเกิดและเติบโตที่เมืองไทย จบปริญญาตรีสาขาศิลปกรรมที่มหาวิทยาลัยรังสิต ทันทีที่จบเธอบินไปเรียนการจัดการธุรกิจไวน์ ที่ T.A.F.E ประเทศออสเตรเลีย อยู่ที่โน่นน้ำฝนอาศัยในไร่ชื่อ บารอสซา (Barossa Valley Estate) ซึ่งเป็นไร่ที่มีชื่อเสียงมากในเรื่องการทำไวน์ ใกล้ๆ กันเป็นโรงไวน์ที่มีชื่อเสียงทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็น Penfolds, Jacob’s Creeks และอีกมาก

 

เมืองที่เธออยู่เป็นเมืองชนบท คนทั้งเมืองมีแค่หลักพัน ไม่มีห้าง ไม่มีโรงหนัง ไม่มีคลับ ไม่มีรถสาธารณะ ไปไหนมาไหนใช้ 2 วิธี คือ ขี่จักรยานกับเดิน แต่ที่นี่อากาศดี วิวสวย ซึ่งก็เป็นที่นี่ที่ทำให้ฝนกลายเป็นสาวบ้านไร่ตัวจริง ต้องเลี้ยงสัตว์ ปลูกผัก ช่วยเหลือตัวเองทุกอย่าง

ชีวิตที่ออสเตรเลียไม่ใช่ชีวิตที่สุขสบาย แต่ก็มีความสุขใจจากความที่เรียบง่าย ได้มีเวลามุ่งมั่นกับการเรียน ที่นี่มีคนเอเชียไม่ถึง 10 คน และเธอเป็นเพียงคนเดียวที่ทำงานอยู่ในไร่ไวน์ ช่วงแรกตื่นเช้าแล้วก็ต้องไปเก็บองุ่นในไร่ วันละ 5 ชั่วโมง แดดแรงเอาเรื่อง อุณหภูมิประมาณ 34 องศาเซลเซียส

ปัญหามา ปัญญามี ปัญหามาตอนอยากเรียนเพิ่มเติม แต่เนื่องจากคุณแม่ ระวิพรรณ ยุทธมานพ ไม่ค่อยชอบงานเกี่ยวกับไวน์นัก จึงไม่ยอมส่งเงินให้ ฝนก็เลยต้องหางานทำ เธอเริ่มหางานอย่างจริงจัง ตั้งแต่เก็บองุ่นในไร่อย่างที่เล่า ระหว่างนั้นก็ส่งใบสมัครให้กับโรงไวน์แทบทุกที่ ซึ่งกว่าจะได้งานก็ยากมาก

เรื่องของเรื่องคือครั้งหนึ่งที่มีโอกาส คนที่ไร่ส่งฝนมาช่วยล้างแก้วในร้านขายไวน์ของโรงไวน์ เธอจึงเริ่มเห็นลู่ทางในช่วงที่ลูกค้าเยอะ จะขอเจ้านายมาช่วยขายไวน์หน้าร้าน เจ้านายเห็นว่าหน้าตาพอดูได้ พูดภาษาอังกฤษดี ที่สำคัญเรียนเรื่องไวน์มาโดยตรง จึงยอมให้ทดลองขาย ต่อมาขายได้จึงไว้ใจเลื่อนขั้นจากเด็กล้างแก้วมาขายไวน์หน้าร้าน ซึ่งนับว่าโชคดีมาก

 

“ตอนนั้นก็เลยกลายเป็นคนเอเชียคนเดียว ที่ทำงานในไร่บารอสซา คนที่คุ้นเคยจะเรียก แบล็กแฮร์ๆ รู้กันว่าเรียกหนู เพราะหัวดำอยู่คนเดียว เงินที่ได้จากการทำงานตรงนี้ ไม่ใช่น้อยๆ เลย เก็บมาใช้เรียน Certificate ทางด้านชิมไวน์ต่อได้อีก 7 ใบ” น้ำฝนเล่า

ถึงตอนนี้ก็อยู่ออสเตรเลียมาได้ 3 ปีเศษ เป็นช่วงที่เริ่มมีไร่ไวน์ไร่อื่นๆ เสนองานให้ไปขายไวน์ของเขาอีกหลายเจ้า แต่ก็เป็นจังหวะของลมที่จะต้องพัดหวน สาวน้อยตัดสินใจบินกลับที่ประเทศไทย เพื่อมาดูแลมารดาและคุณยายผู้สูงวัย กลับมาได้ประมาณ 2 เดือน ได้งานเป็นแบรนด์แอมบาสซาเดอร์ ที่ไร่ไวน์พีบีวัลเลย์ ที่เขาใหญ่ จ.นครราชสีมา ซึ่งเธอบอกว่ามีความสุขมาก

มีความสุขเพราะได้ทำงานเกี่ยวกับไวน์สมใจ สาวน้อยเล่าให้ฟังว่า สนใจเรื่องไวน์ตั้งแต่อายุ 12 ปี โดยได้รับแรงบันดาลใจจากคุณพ่อ อนันต์ ยุทธมานพ อดีตรองเลขาธิการ สำนักงานพลังงานปรมาณูเพื่อสันติ ผู้ชื่นชอบไวน์เป็นชีวิตจิตใจ เดินทางไปประเทศไหนจะต้องซื้อไวน์กลับมาเป็นที่ระลึก และคุณพ่อนี้เองที่สอนน้ำฝนว่า ไวน์คือสุนทรียรสแห่งชีวิต

“หนูชอบไวน์เพราะไวน์คือศิลปะ การดื่มไวน์คือการเอ็นจอยไลฟ์ การอนุญาตให้เราใช้ชีวิตที่ครรลองไปกับศิลปะ” น้ำฝนเล่า

รู้ว่าตัวเองเป็นใคร รู้ว่าตัวเองทำอะไรได้ดี เคยคิดเหมือนกันว่าจะทำงานด้านอื่น แต่ถึงจะลองแล้ว เจ้าตัวว่าถึงทำไปก็ไม่สุด งานไม่ดีเท่าคนอื่น จึงตัดสินใจไม่ทำ เพราะถ้าไม่ใช่คนแรก ก็ต้องดีที่สุด ถ้าไม่ดีที่สุด ก็ต้องเป็นอะไรที่แตกต่าง คู่แข่งน้อยนี่เองที่ทำให้ตัดสินใจกระโดดเข้ามาในธุรกิจไวน์

ณ จุดนี้ของชีวิตจะไปยังไงต่อ สาวน้อยตอบว่าเธอคิดว่าชีวิตเธอตอนนี้กำลังอยู่ในจุดที่สามารถพักชมวิวได้บ้าง ภูเขาลูกนี้ที่ปีนขึ้นมา แม้จะปีนขึ้นมายังไม่ถึงจุดสูงสุด แต่ก็พอจะพักผ่อนได้บ้าง ชมวิวทิวทัศน์สองข้างทางและเริ่มสำรวจความเป็นไปได้ต่างๆ หาช่องทางให้กับตัวเอง

“หนูเป็นคนที่ไม่เหมือนคนอื่น รู้ตัวค่ะเป็นแกะดำที่ตามเลนคนอื่นไม่ได้ แต่หนูก็มีความสุขในสิ่งที่ได้ทำนะ จุดสูงสุดบนยอดเขาจริงๆ หนูไม่ได้ต้องการทรัพย์สินเงินทอง หนูแค่อยากมีความสุขกับสิ่งที่หนูอยากทำ”

 

สารพันความสุข

1.แจ๊ซ

ดนตรีที่เมื่อเริ่มต้นปุ๊บ ไม่ว่าน้ำฝนจะอยู่ในโหมดไหน ก็จะกลับมาอยู่ที่โหมดแจ๊ซได้ทันที อารมณ์ดีได้ทันที โดยเฉพาะแจ๊ซเก่าๆ ขลังๆ อย่าง ไมลส์ เดวิส พอล เดสมอนด์ ออสการ์ ปีเตอร์สัน และเคาท์ เบซี

2.หนังสือ

เล่มที่อยู่หัวเตียงตอนนี้ คือ The Alchemist ของ เปาโล โคเอลโย เรื่องของชายคนหนึ่งที่มุ่งไปตามหาสมบัติที่พีระมิด อียิปต์ ทั้งๆ ที่เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันมากนัก แต่เขาเลือกที่จะไปและไม่มีอะไรมาเปลี่ยนใจเขาได้

3.มวยไทย

ถึงขนาดมีกางเกงมวยเป็นของตัวเอง ชอบมวยไทยและเป็นแฟนคลับตัวจริงของบัวขาวนะเนี่ย ตอนอยู่ออสเตรเลียติดตามมวยไทย (ทางยูทูบ) ตลอด ภูมิใจที่เป็นคนไทย และภูมิใจในมวยไทย ในความคิดของเธอแล้ว หมัดเท้าเข่าศอก ศิลปะการต่อสู้มือเปล่าที่สวยที่สุดก็มวยไทยนี่แหละ

4.ถ่ายรูป

ชอบถ่ายรูปในฐานะที่มันเป็นแขนงหนึ่งของงานศิลปะ ไปไหนจะถ่ายรูปเก็บ ส่วนใหญ่เป็นรายละเอียดของชีวิตตามที่ต่างๆ ซึ่งได้ท่องเที่ยวไป ปัจจุบันไปมาแล้ว 25 ประเทศเท่าอายุของตัวเอง

5.งานศิลปะ

แรกเรียนมาทางด้านศิลปกรรม ใจหนึ่งก็รักมาก แต่เพราะลองไปทางนี้แล้ว ไปได้ไม่ถึงที่สุดอย่างที่ว่า จึงเลือกไปเรียนธุรกิจไวน์ที่คู่แข่งน้อยกว่า ที่เห็นในรูปเป็นงานแอบสแทรกต์ที่เจ้าตัวทำเอง ชอบ