เพลงบ้านๆ ของ นอราห์ โจนส์ & เพื่อน

โดย...เพ็ญแข

ชีวิตเธอมีไว้ให้กับแจ๊ซ แต่หัวใจของ นอราห์ โจนส์ มีพื้นที่ให้กับคันทรีเสมอ

นั่นจึงกลายเป็นที่มาของ เดอะ ลิตเติล วิลลีส์ วงที่นำนักดนตรีจากต่างแบ็กกราวด์ คือ นอราห์ โจนส์ (เปียโน, ร้อง) ริชาร์ด จูเลียน (กีตาร์, ร้อง) จิม คัมปิลองโก (กีตาร์) ลี อเล็กซานเดอร์ (เบส) และแดน ไรเซอร์ (กลอง) มารวมตัวกันโดยมีดนตรีคันทรีเป็นศูนย์กลาง

เมื่อราว 10 ปีที่แล้ว ณ คลับแห่งหนึ่งในนิวยอร์ก---เมืองที่คนพูดถึงแต่แจ๊ซ (และอื่นๆ) พวกเขานำเพลงคันทรีไปบรรเลงสร้างความแปลกต่าง แต่เพราะโลกของดนตรีนั้นสามารถเชื่อมโยงถึงกันได้หมด ถ้าหากศิลปินอย่าง วิลลี เนลสัน เคยแต่งเพลงลูกทุ่งที่มีกลิ่นอายของแจ๊ซกรุ่น คนแจ๊ซอย่าง เดอะ ลิตเติล วิลลีส์ ก็น่าจะลองทำงานเพลงคันทรีดูบ้าง

ต่อมาคนทั่วโลกจึงได้รู้จักอัลบั้มชุดแรกของ เดอะ ลิตเติล วิลลีส์ ในปี 2006 งานนั้นได้รับการตอบรับที่ดีไม่น้อย ทั้งจากกลุ่มแฟนเพลงคันทรี รวมทั้งคนรัก นอราห์ โจนส์ หลังจากแยกย้ายไปตามหนทางของตนนานถึง 6 ปี ที่สุดพวกเขาก็กลับมาเพื่อแสดงความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะเดินทางไปผจญภัยในโลกดนตรีลูกทุ่งอีกครั้ง ด้วยการนำเสนออัลบั้มที่ 2 ชื่อว่า For the Good Times ออกมา

ครึ่งอัลบั้มเป็นเพลงที่พวกเขาบรรเลงด้วยกันมาตั้งแต่เริ่มตั้งวง ไม่ว่าจะ Jolene, Lovesick Blues, Remember Me หรือ For the Good Times บทเพลงที่เลือกล้วนมีความหมายกับชีวิตของพวกเขา บางคนเติบโตมาพร้อมกับเพลงเหล่านี้ เกือบทั้งหมดเป็นงานที่ศิลปินคันทรีชั้นแนวหน้าที่สมาชิกวงชื่นชมยกย่อง

ไตเติลแทร็ก For the Good Times เป็นงานของ คริส คริสทอฟเฟอร์สัน เพลงประทับใจคือ Diesel Smoke, Dangerous Curves ของ คัล มาร์ติน ที่ให้ภาพหนังคาวบอยแมนๆ Fist City งานของ ลอเรตตา ลีนน์ ที่ นอราห์ ยังคงรักษาอารมณ์เดิมๆ ในเพลงไว้ได้อย่างเหนียวแน่น Permanently Lonely ซึ่งร้องโดย จูเลียน ท่อนกีตาร์ถูกแทนที่ด้วยเปียโน แต่ยังมีความเป็น วิลลี เนลสัน อยู่ในนั้นเต็มเปี่ยมด้วยความเคารพ เพลงปิดท้าย Jolene ของ ดอลลี พาร์ตัน ที่วงนำมาทำให้ช้าลงและโหยหวนกว่าเก่า เสียงร้องของ นอราห์ โจนส์ อ่อนไหวจนชักชวนให้อยากฟังซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า (เธอยังคงเป็นนักร้องที่สามารถ “จับใจ” คนฟังได้เสมอ)

อารมณ์โดยรวมคล้ายกับงานชุดแรกมากมาย ทุกเพลงบอกว่า พวกเขาเล่นคันทรีด้วยใจ รวมทั้งไม่ได้อยากนำบทเพลงที่ชื่นชอบมาทำใหม่ให้แปลกต่างไปจากเวอร์ชันเก่าๆ แต่ถ้าฟังดีๆ จะพบว่าเพลงคันทรีของพวกเขามีกลิ่นแจ๊ซกระจายอยู่ในนั้นด้วย

บทเพลง เดอะ ลิตเติล วิลลีส์ ไม่ได้เป็นคันทรีแบบชนบทไกลปืนเที่ยงในยุคเก่า หากมีกลิ่นอายของเมืองอันทันสมัยเข้ามาผสมผสาน มีเสน่ห์ตรงที่ให้ความรู้สึกสบายๆ ผ่อนคลายและอบอุ่น นั่นก็มากเพียงพอที่จะทำให้คนฟังอยากเปิดฟังอีกครั้งและอีกครั้ง อาจจะไม่ใช่งานเพลงคันทรีแบบ “แมส โปรดักต์” แต่ย่อมมีกลุ่มเล็กๆ ที่ยินดีสนับสนุนทุกชิ้นงานของวง

นอราห์ โจนส์ เคยบอกว่า เธอชอบบรรเลงเพลงคันทรี ทุกๆ ครั้งทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้อยู่บ้าน เช่นกับเราก็ชอบฟังเธอและเพื่อนขับขานเพลงคันทรี ทุกๆ ครั้งที่ได้ฟังทำให้รู้สึกเหมือนกับว่ากลับมาถึงบ้านแล้ว