เที่ยวธรรมชาติให้ยั่งยืนได้อย่างไร

เที่ยวธรรมชาติให้ยั่งยืนได้อย่างไร

ในขณะที่เราก้มหน้าก้มตาหาเงินกับสิ่งที่ธรรมชาติให้มากันชนิดหามรุ่งหามค่ำด้วยความยากลำบาก วันหนึ่งเมื่อเราเงยหน้าขึ้นมา เราก็พบว่า “ป่าธรรมชาติ” อันเป็นที่ “ทำมาหากิน” ของพวกเรา ถูกทั้งนายทุน เกษตรกร และผู้ประกอบการท่องเที่ยวของพวกเรากันเอง “ทำลายลง” แบบ “ขายหม้อข้าวตัวเอง” “กิน” “กินแบบงูกินหางตัวเอง” “กินวันนี้” เพื่อที่จะ “ไม่มีกินในวันหน้า”

แม้ประเทศเราจะ “ปิดป่า” ไม่ให้มีการสัมปทานทำไม้มานานนับตั้งแต่มีมหาอุทกภัยเกิดขึ้นที่บ้านกระทูน อ.พิปูน จ.นครศรีธรรมราช และจังหวัดใกล้เคียงเมื่อหลายสิบปีที่ผ่านมา

ผลของการปิดป่าอย่างฉับพลัน แม้จะทำให้ไม้ในป่าไม่ถูกนายทุนตัดลงก็จริง แต่กลับถูกคนงานของนายทุนทำไม้ที่ตกงานและชาวบ้านผู้ยากไร้เข้าไปตัดไม้ ถากถางและเผาป่าเพื่อให้ได้มาซึ่ง “ไร่นาที่ทำกิน” เพื่อทดแทนการตกงาน ตัดไม้ไปขายให้นายทุน ไปสร้างบ้านให้ “เจ้าใหญ่นายโต” ที่อยากมีบ้านหลังที่สอง สาม สี่ ทำบ้านแล้วก็ยังไม่พอ ยังทำโต๊ะอาหาร โต๊ะประชุมขนาดยักษ์เอาไว้เป็นเครื่องชูหน้าตาอีก ท้ายสุดการปิดป่าเพื่อไม่ให้นายทุนทำไม้ กลับกลายเป็นการปิดป่าเพื่อให้คนยากคนจนลักลอบตัดไม้เพื่อทำกิน ตัดไม้เพื่อขายมาทำรีสอร์ต ตัดไม้เพื่อขายให้เจ้าใหญ่นายโต และตัดไม้เพื่อตอบสนองต่อตามความต้องการของตลาดท่องเที่ยว

มรรควิธีเดียวที่จะรักษาป่าได้ก็คือ สร้างการปกครองแบบประชาธิปไตย เพื่อการเฉลี่ยรายได้แห่งชาติที่เป็นธรรมให้เกิดขึ้น เมื่อคนชนบทมีอยู่มีกินอย่างเสมอภาคกับคนกรุงเทพฯ แล้ว การบุกรุกป่าก็จะหายไป ท่องเที่ยวธรรมชาติก็จะกลับคืนมา โดยที่ผมหรือใครๆ ไม่ต้องมาพูดเรื่องนี้ซ้ำไปซ้ำมาอีก

&<2288;

&<2288;