เสียงวิพากษ์จาก ดร.กรวิภา กรณีภิกษุณี ในพระพุทธศาสนา (เถรวาท) อันควรรับฟัง (ตอน๑๑)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

ดังกล่าวว่า อวิชชา ที่คอยบังคับบัญชาให้เกิดความเข้าใจผิดในสิ่งที่ควร เพื่อยึดมั่นในสิ่งที่ไม่ควร... จนดำเนินวิถีชีวิตไปสู่ความทุกข์ ด้วยการปฏิเสธสัจธรรม หรือความเป็นจริง ซึ่งเกิดจากการไม่รู้ตามความเป็นจริงนั้น !!!

พระธรรมวินัยในพระพุทธศาสนา เป็นหลักการเพื่อการเรียนรู้ที่นำไปสู่การปฏิบัติ เพื่อเข้าให้ถึงความจริงขั้นสูงสุด ที่เรียกว่า อริยสัจ (Ultimate Truth) เป็นโลกุตตรธรรม หรือธรรมเหนือโลก สามารถเห็นได้ด้วยผู้ศึกษาปฏิบัติ... ไม่ข้องแวะกับกาลเวลา (อกาลิโก) แสดงความจริงประจักษ์ให้ผู้อื่นเห็นได้... เมื่อรู้จักน้อมเข้าสู่จิต พิจารณาโดยแยบคายตามหลักโยนิโสมนสิการ ย่อมนำไปสู่ความรู้แจ้ง ด้วยอำนาจปัญญาอันชอบ และเป็น ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหีติ หมายถึง วิญญูชน พึงรู้ได้ด้วยตนเอง

พระพุทธศาสนาจึงเป็นหลักธรรมที่ประณีตละเอียด ไม่ได้สำเร็จด้วยความนึกคิดแบบการเรียนรู้ทางโลก แต่สำเร็จด้วยการปฏิบัติอย่างถูกต้องตามธรรม สมควรแก่ธรรม จนบรรลุถึง “อริยสัจธรรม” อันเป็นความจริงสูงสุดที่ปรากฏมีอยู่แล้วเป็นปกติในโลกนี้ ที่เรียกว่า ธรรมธาตุ ธรรมฐิติ หรือ ธรรมนิยาม

เรื่อง “ธรรมนิยาม” จึงเป็นความรู้รวบยอดในพระพุทธศาสนา โดยมีข้อประพฤติปฏิบัติที่ต้องถือตามฐานะ เรียกว่า พระวินัย ที่ปรากฏอยู่ในรูปสิกขาบทน้อยใหญ่ที่เกิดขึ้น เพื่อเกื้อกูลให้ถึงประโยชน์โดยธรรมของผู้ปฏิบัติ

ด้วยความเป็น “โลกุตรธรรม” ที่ไม่อยู่ภายใต้อำนาจของโลก เป็นอกาลิโก หรือไม่อยู่ภายใต้อิทธิพลของกาลเวลา จึงเป็นสิ่งที่ ดร.กรวิภาฯ ควรกลับไปทำความเข้าใจ ให้เห็นแจ้งในความจริงของความหมายแห่งพระธรรมคำสั่งสอน ก่อนจะสำเร็จความคิดแบบปุถุชน กล้าหาญตัดสินใจว่า พระธรรมวินัยนี้เป็น Orthodox ซึ่งเป็นความคิดเชิงอัตตสัญญา... สัตตสัญญา หรือคิดแบบโลกียธรรม

อาตมาขอแนะนำเพียงแค่นี้ เพื่อแสดงให้เห็นว่า แนวคิดของ ดร.กรวิภาฯ ไม่ถูกต้องกับความเป็นจริงที่ปรากฏอยู่ในรูปของพระธรรมวินัย... ซึ่งศาสนานี้มิได้สำเร็จที่ความคิดนึก หรือเพียงแค่ความเข้าใจด้วยความเห็นจากรูปแบบภายนอก แต่หากสำเร็จด้วยการพัฒนาจิตจนเข้าสู่ “ญาณทัศนวิสุทธิ” ซึ่งหากจะอธิบายต่อไปก็คงจะลำบากต่อการทำความเข้าใจของ ดร.กรวิภาฯ... จึงขอแนะนำให้ศึกษาปฏิบัติในบทเบื้องต้นเพื่อความเข้าถึงคุณค่าแท้ในพระพุทธศาสนา ซึ่งเราจะรู้คุณค่าปลอมที่เกลื่อนกล่น ด้วยพวกทุศีลกำเริบเข้าสู่พระศาสนา อาตมาไม่อยากวิจารณ์ เพราะสังเวชพวกทุมมังกุเหล่านั้น... ขอให้เป็นไปตามกรรมนิยามที่สรรพสัตว์ต้องเป็นไปตามกรรม... ไม่มีใครหลีกหนีพ้น ดังนั้น ดร.กรวิภาฯ ควรแยกแยะให้ออกว่า อะไรคือพระพุทธศาสนาที่แท้จริง !?... พุทธบริษัทในพระพุทธศาสนามีคุณสมบัติอย่างไร !? ซึ่งหากเมื่อสามารถพัฒนาความรู้เข้าถึงแก่นธรรม... และความแท้ของพระพุทธศาสนาได้แล้ว ก็คงจะป่วยการที่จะกล่าวถึงความไม่ใช่แก่น หรือความไม่แท้... พระพุทธศาสนาจึงชี้แนวให้พึ่งตน... พึ่งธรรม ทำตนให้ถึงประโยชน์สุขโดยธรรม เพื่อความสิ้นทุกข์... และพึงเกื้อกูลแก่พหุชน... เพื่อประโยชน์ของพหุชน และเพื่อการอนุเคราะห์โลก

จึงขอนำเข้าสู่อีกความเห็นหนึ่ง กรณีปัญหาภิกษุณี... จากผู้ใช้นามปากกาว่า “สุตาวุธ” ซึ่งขอตัดต่อเนื้อหาให้สั้นลง แต่ไม่สูญเสียสาระธรรมอันควรแก่การพิจารณา ... สาธุชนผู้มีศรัทธาในพระพุทธศาสนาพึงติดตามพิจารณาเพื่อเจริญปัญญาจากข้อเขียนดังกล่าว ณ บัดนี้เถิด... !!

อ่านต่อฉบับวันอังคาร