หลงกลิ่น...ลืมกลืน พรพรรณี โตคูเวียง
ลืมกลืน ได้ยินชื่อแล้วก็นึกขำ แท้จริงเป็นขนมไทยโบราณชนิดหนึ่ง
โดย...ณัฐพล ช่วงประยูร / ภาพ ณัฏฐ์ฐิติ อำไพวรรณ
ลืมกลืน ได้ยินชื่อแล้วก็นึกขำ แท้จริงเป็นขนมไทยโบราณชนิดหนึ่ง ซึ่งสาวสวย วัยใส “แนน-พรพรรณี โตคูเวียง” อาสาพาเราไปชิม และเปิดสูตรลับตำรับคุณย่า
แนน พรพรรณี เติบโตในครอบครัวที่อบอุ่น พ่อแม่พี่ชาย ตัวเธอและน้องสาว ที่บ้านทำกิจการขนมไทยค้าส่งมาตั้งแต่รุ่นคุณย่า ถือเป็นงานอดิเรก และงานประจำของสมาชิกในบ้าน แม้ว่าเธอจะเลือกไม่ทำก็ได้ แต่ไม่เลย เธอเป็นสาวรุ่นใหม่ที่มีใจรักงานครัว
“เท่าที่ทราบมาวิชาการทำขนมในครอบครัวเรามีมาตั้งแต่คุณย่ายังสาว คุณพ่อยังไม่เกิด จนคุณพ่อมาแต่งงานกับคุณแม่ ย่าก็ให้กิจการเป็นมรดก และก็ทำต่อมาจนปัจจุบัน ส่วนแนนเริ่มทำได้ตั้งแต่อายุ 56 ขวบ จนปัจจุบัน
ขนมที่ทำให้ลองชิมกันวันนี้เป็นเมนูแรกที่ทำได้เลยค่ะ "ลืมกลืน"
ตอนนั้นยังเด็กค่ะ ไม่รู้ว่ายากหรือง่าย แต่คิดว่าสนุก ก็ลองขอให้คุณย่าสอนทำดู เลยรู้ว่าการบีบดอกไม้บนตัวขนมยากมากค่ะ เราต้องบรรจง บังคับมือ แล้วก็บีบให้เหมือนจริง มีเกสร มีลายกลีบที่คมชัด แต่ตอนนี้ชำนาญแล้วคะ หลับตาบีบยังได้เลย รวมเวลาก็ 14 ปีแล้วที่ทำขนมลืมกลืนเป็น
ถ้าเป็นเมนูอาหารคาวละก็ เมนูแรกที่ทำได้เลยคือ “ต้มยำปลาทู” เป็นเมนูประจำที่บ้านที่คุณพ่อสอน รับประทานกันบ่อยมาก แรกๆ ก็มีติค่ะ ว่าเค็มไป ขาดเปรี้ยวบ้าง แต่ตอนนี้พัฒนาฝีมือดีขึ้น และทำได้หลายเมนูแล้วค่ะ
ส่วนเมนูที่ทำง่ายๆ ทำได้บ่อย คือ ต้มจืดเต้าหู้หมูสับค่ะ เพราะคุณแม่รับประทานของรสจัดไม่ได้ เลยมีอันนี้เป็นรายการประจำ
ส่วนตัวแล้วแนนว่าเสน่ห์ของการทำอาหาร คือ เราสามารถออกแบบหน้าตาของอาหารและขนมได้ด้วยความคิดสร้างสรรค์ของเรา ไม่จำเป็นต้องเลียนแบบตามตำรา ที่สำคัญต้องสนุกกับสิ่งที่ทำมันคือการผ่อนคลาย ไม่ใช่ทำเพราะเป็นหน้าที่ค่ะ”
