พูด (ฟัง) กันมากขึ้น (ก็) รัก (เข้าใจ) กันมากขึ้น

โดย...โจ เกียรติอาจิณ / ภาพ ไม่มีเครดิต

ในที่สุดออสการ์ก็หักอก (แฟนคลับ) “จอร์จ คลูนีย์” อีกจนได้ (เซ็งอ่ะ!?!)

ออสการ์เมินใส่ จอร์จ คลูนีย์ (แล้วก็ผู้กำกับ อเล็กซานเดอร์ เพย์น ที่เคยไม่ไยดีจาก Sideways ปี 2004) จากบทคุณพ่อจอมเฟี้ยวที่ต้องรับภารกิจศึกหนัก 2 อย่าง อย่างแรกก็ปราบ 2 ลูกสาวจอมก๋ากั่นให้อยู่หมัด อีกอย่างก็ตามล่าหากิ๊กใหม่ของเมียรัก ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านั้นเวทีอื่นๆ ต่างก็เทใจให้ชนะรางวัลสาขานักแสดงนำชายแบบไม่ค้านสายตา

เรื่องที่คนเขาเมาท์มอยกันสนุกปาก จอร์จ คลูนีย์ เป็นลูกรักออสการ์ เห็นท่าจะไม่จริงซะแว้วววว เพราะปีนี้เข้าชิงตั้ง 2 สาขา นักแสดงนำชาย The Descendants บทภาพยนตร์ดัดแปลง The Ides of March แต่ก็ชวดหมด (เศร้าจัง!?!)

แม้จะชวดออสการ์ (จริงๆ ก็ไม่ได้ชวดทุกรางวัลหรอก เข้าชิง 5 สาขา ได้มา 1 สาขา บทดัดแปลง) นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าระดับความน่าดู The Descendants จะถูกลดทอนลง เพราะใครไปดูแล้วจะรู้เลยว่า จอร์จ คลูนีย์ (โคตร) น่าได้รางวัลมากกกกก (ไม่ได้เข้าข้างนะเนี่ย)

 

 

“แมตต์ คิง” เป็นบทของ จอร์จ คลูนีย์ ในเรื่อง บทนี้โดดเด่นตรงที่มาแบบนิ่งๆ มึนๆ ไม่หวือหวา ไม่ฟูมฟาย ไม่สะท้านใจ แต่กลับขยี้คนดูให้ตายคาเก้าอี้ด้วยอารมณ์การแสดงที่เปี่ยมพลัง

นี่อาจเรียกได้ว่า แมตต์ คิง คือภาพจำที่ควรจารึกไว้ในฐานะการเป็นนักแสดงตัวพ่อของพระเอกเจ้าเสน่ห์ ชนิดที่ใครๆ ก็คงลืมได้ยากเชียวแหละ

The Descendants ผูกเรื่องได้หลากอารมณ์ดี บางอารมณ์ก็น่ารักน่าหยิก ทั้งยังอบอวลไปด้วยความอบอุ่น แถมมีจังหวะซึ้งๆ ให้น้ำตาซึมกันพอประมาณ บางอารมณ์ก็เหงาจับจิต บางอารมณ์ก็แทรกมุขขบขันอย่างกลมกลืน แต่ว่าบางอารมณ์สิ ดูจะทะเยอทะยานไปหน่อย จนรู้สึกน่ารำคาญแกมหมั่นไส้ โดยเฉพาะคาแรกเตอร์สุดก๋ากั่นของ 2 ลูกสาว

ตัวละคร 2 ลูกสาวของ แมตต์ คิง ถือเป็นภาพสะท้อนความไร้เดียงสาที่มักปรากฏในหมู่เด็กยุคนี้ ตั้งแต่คำพูดหยาบกระด้าง พฤติกรรมแก่แดด กระทั่งเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีห่ามๆ

มองอีกด้านพวกเธอก็เปรียบเสมือนสีสันที่ทำให้หนังไม่จืดชืดเกินไป ยิ่งดูก็ยิ่งสนุก ยิ่งดูก็ยิ่งน่าค้นหาว่าพวกเธอนั้นหนาก็คือผลพวงของครอบครัวที่ล่มสลาย พ่อแม่มุ่งมั่นตั้งหน้าตั้งตาหาแต่เงิน โดยแทบไม่มีเวลาพูดคุยกับลูกๆ สุดท้ายจึงเกิดปมย้อนแย้งที่ส่งผ่านจากผู้ใหญ่มาถึงหัวใจเด็กๆ

 

เหตุการณ์เรือที่มีผู้หญิงประสบอุบัติเหตุ ซึ่งมารู้ทีหลังว่าเป็นเมียของ แมตต์ คิง ได้กลายเป็นจุดพลิกผันตัวละครทั้งหมดในเรื่อง แมตต์ คิง พ่อผู้บ้างาน “อเล็กซานดรา” พี่สาวหัวขบถ “สก็อตตี” น้องสาวแก่แดด พวกเขาพร้อมใจหันหน้ามาคุยกันมากขึ้น ดูแลกันมากขึ้น ทะนุถนอมกันมากกว่าเดิม โดยมีร่างที่นอนสลบไสลของ “อลิซาเบธ” ผู้เป็นแม่และเมีย ทำหน้าที่เชื่อมใจให้พวกเขาย่างก้าวไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ

แน่นอนหนึ่งในความเปลี่ยนแปลงก็คือการที่ 3 พ่อลูกกล้าจะเปิดเผยความในใจของตัวเอง พร้อมจะแสดงความรักอย่างไม่เคอะเขิน ที่สำคัญพวกเขายังสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจต่อกัน นั่นจึงเป็นที่มาความลับเรื่องแม่แอบมีกิ๊กใหม่ ซึ่งค่อยๆ หลุดออกจากปากลูกสาวคนโต จนผู้เป็นพ่อออกอาการปรี๊ดแตกหลังรู้ว่าถูกเมียรักสวมเขาให้ จึงปิ๊งไอเดียวางแผนตามล่าหากิ๊ก (เมีย)

เมื่อความตายของ อลิซาเบธ มาเยือน ดูเหมือนชีวิตทั้งสามคนจะกลมเกลียวกันมากขึ้น อาจเป็นสัจธรรมข้อหนึ่งที่ทำให้พวกเขาได้เรียนรู้ว่า ขณะยังมีลมหายใจ ควรค่ายิ่งนักที่จะทำดีต่อกัน

ความสนุกของ The Descendants มีให้เห็นเป็นระยะ ครบรสความเป็นบันเทิงเริงรมย์ที่ดูดีมีราคา ลำพังบารมีของ จอร์จ คลูนีย์ อย่างเดียวคงช่วยอะไรได้ไม่เยอะ ต่อให้เป็นแฟนคลับตัวยงก็ย่อมจะมียี้กันอยู่บ้าง

แก่นแท้ในหนังอาจไม่ใช่การเร้าอารมณ์ด้วยฉากสะเทือนขวัญ หรือบิลด์ความน่าสนใจด้วยชีวประวัติคนดังก้องโลก จากนั้นก็ฆ่าคนดูด้วยคารมแยบคายเหนือชั้นแบบจัดเต็ม

สั้นๆ ง่ายๆ ถ้าเราพูดกันมากขึ้นและรู้จักฟังอีกฝ่ายมากขึ้น เราก็จะรักและเข้าใจกันมากขึ้น นี่ละมุมดีๆ จากบทสนทนายาวเฟื้อย และการกระทำตัวละครที่หาเจอได้ในหนัง (วายป่วง) เรื่องนี้