ซิตี้ฮันเตอร์

โดย...มิสเตอร์ร็อกแมน

เวลานี้คงไม่มีซีรีส์เกาหลีเรื่องไหนน่าชมไปกว่า ซิตี้ฮันเตอร์ อีกแล้ว ซึ่งซีรีส์เรื่องนี้ได้เค้าโครงเรื่องมาจากการ์ตูนญี่ปุ่นในชื่อเดียวกันคือ ซิตี้ฮันเตอร์ เพียงแต่ในเวอร์ชันที่คนแสดงจริงนั้นจำเป็นต้องมีการดัดแปลงโครงเรื่องอยู่บ้างเพื่อความเหมาะสมกับผู้แสดงที่เป็นมนุษย์จริง รวมทั้งเค้าโครงเรื่องต้องถูกขยายออกมาให้มีมิติการเดินเรื่องมากกว่าเวอร์ชันการ์ตูน

ซิตี้ฮันเตอร์แต่งโดยนักเขียนชาวญี่ปุ่น ซึกาสะ โฮโจ เดินเรื่องโดยพระเอก ซาเอบะ เรียว มือปืนไร้สังกัดไม่ทราบสัญชาติตัวเอง ไม่รู้ชื่อจริง และวัน เดือน ปีที่เกิด เป็นเด็กที่รอดจากอุบัติเหตุเครื่องบินตก จากนั้นก็ถูกเก็บมาเลี้ยงและเข้าสู่การฝึกเป็นทหารในกองกำลังกบฏ โดยการฝึกสอนของโจรฝ่ายกบฏที่ชื่อว่า ไคบาระ ชิน แต่ภายหลังกองกำลังพ่ายแพ้จึงกระจายกันไปคนละทิศละทาง ซาเอบะจึงเดินทางเข้าประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานเป็นมือปืนและบอดีการ์ด นิสัยของซาเอบะในการ์ตูนนั้น เป็นผู้ชายทะเล้น เจ้าชู้ แต่เรื่องการทำงานนั้นเขามีเซนส์การล่าตัวมือปืนด้วยกันเป็นอย่างดี

มีศัตรูอยู่คนเดียวที่เขาไม่สามารถทำอะไรได้มาก ก็คือ คุณพ่อบุญธรรม ไคบาระ ของเขาเอง ซึ่งเป็นคนที่ฝึกเขามาตั้งแต่เหตุการณ์เครื่องบินตกและฝึกสอนทุกอย่างให้แก่เขา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อนข้างซับซ้อน เพราะในภารกิจสุดท้ายในสงครามกบฏ พ่อบุญธรรมของเขาเป็นผู้ส่ง ซาเอบะ เข้าไปสู่กับดักฝ่ายตรงข้าม แต่ตัวเขาเองกลับเข้าฝ่ากระสุนช่วย ซาเอบะ ออกมาจากดงศัตรู ทำให้เขากลายเป็นคนขาพิการในที่สุด (ซึ่งในเวอร์ชันซีรีส์เกาหลีก็คือคนที่เดินถือไม้เท้าพ่อของซาเอบะนั่นเอง) จากนั้นทั้งคู่จึงกลายเป็นศัตรูจนกระทั่งดวลปืนกันในตอนสุดท้าย

ซิตี้ฮันเตอร์ยังมีอีกด้านที่ทำให้ผู้อ่านนิยมติดตามก็คือ คาโอริ คู่รัก คู่หู และคู่ปรับ ซึ่งคอยเป็นห่วงเป็นใยเขาตลอดเวลา และในตอนท้ายนั้นทั้งคู่ก็ครองรักกันอย่างมีความสุขและคาโอริจบชีวิตลงในภาค แองเจิล ฮาร์ต ซึ่งเป็นภาคของเด็กสาวที่ได้รับหัวใจของคาโอริไป ในภาคนี้น่าจะเป็นภาคจบของซิตี้ฮันเตอร์กับภารกิจของ ซาเอบะ ในวัยชรา ซึ่งยังคงคิดถึงคนรักของเขาอยู่เสมอ ในขณะที่เวอร์ชันซีรีส์เกาหลีนั้น ได้ปรับเปลี่ยนบทและบุคลิกของเรียวและคาโอริไปค่อนข้างมาก เพราะหากเอาคนมาแสดงเป็นซาเอบะตอนทะเล้น ก็จะกลายเป็นซีรีส์ตลกที่ไม่ค่อยน่าดูสักเท่าไหร่นัก

ดังนั้น หากเราชมภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากการ์ตูนแล้วละก็ ต้องรู้อย่างหนึ่งว่าการเล่าเรื่องในแบบภาพการ์ตูนกับคนแสดงจริงๆ นั้น ไม่สามารถนำมาทำภาพให้เหมือนและเล่าเรื่องในแบบเดียวกันได้แน่นอน แต่เค้าโครงเรื่อง ชื่อตัวละคร รวมทั้งบทบาทที่สำคัญในการเดินเรื่องจะต้องไม่ถูกบิดเบือนมากจนเกินไป ที่สำคัญที่สุดไม่ว่าเราจะชมเรื่องอะไรก็ตาม ต้องเปิดใจให้กว้างอย่างไม่มีอคติ และเราจะเข้าถึงความสนุกที่การ์ตูนหรือละครเรื่องนั้นสื่อออกมาได้อย่างเต็มที่