เสียงวิพากษ์จากดร.กรวิภาฯกรณีภิกษุณีในพระพุทธศาสนา (เถรวาท) อันควรรับฟัง (ตอน ๒)

ปุจฉา : จากกรณีศึกษาปัญหาการบวชเป็นภิกษุณีในพุทธศาสนาเถรวาท (ประเทศไทย)

โดย..พระอาจารย์อารยะวังโส 

นำไปสู่การแสดงความเห็นของ ดร.กรวิภา วิลลาส นักวิชาการประจำกรรมาธิการสตรี ฯลฯ

วิสัชนา : ความน่าเกลียดมีอีกมากมายกับพฤติกรรมของบุคคล ที่ทำมาหากินบนกระแสศรัทธาของสาธุชน ซึ่งยอมจ่ายยอมควักเพื่อความปีติสุขสักครั้งหนึ่งในชีวิตในการได้กระทำมหาสักการะในดินแดนพุทธภูมิ จึงไม่บ่นไม่ว่า (แต่อาจจะก่นด่าในใจบ้างก็เป็นไปได้) เมื่อบุคคลบางคณะบางกลุ่มที่ทำมาหารับประทานบนเส้นทางแสวงบุญแห่งนี้ จะจัดการอำนวยความสะดวกให้กับคณะลูกทัวร์ของตนอย่างเต็มรูปแบบเพื่อสุดยอดของการขายบริการ ไม่ว่าการจ่ายเบี้ยใบ้รายทางตั้งแต่เปิดประตูออกจากบ้านตนเองจนไปเข้าบ้านแขก จนกลายเป็นธรรมเนียมการจ่ายค่าอำนวยความสะดวกต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ โดยเฉพาะเมื่อถึงถิ่นเมืองอินเดีย จนกลายเป็นที่มาของ “แขกขี้ขอ” ให้วิจารณ์กันอย่างสนุกปากของนักแสวงบุญ ที่ต้องพบกับลีลาการขอหลากหลายรูปแบบ...

นอกจากเรื่องการเอารัดเอาเปรียบในสิทธิอันควรอย่างเสมอภาคของผู้บริโภคแล้ว การสร้างธรรมเนียมของการจ่ายเบี้ยใบ้รายทาง (ตามที่กล่าวมา) เพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่กลุ่มลูกค้าของตนในการเดินทางเข้าออกในแต่ละสถานที่จนสาธุชนผู้ตั้งอยู่ฐานะอันสุจริต ต้องเดือดร้อนไปตามกระแสคตินิยมในการจ่ายค่าน้ำชาโรตีด้วยแล้ว ยังมีสิ่งที่อยากจะเล่าให้ฟังเพื่อการรู้เท่าทันของบางกลุ่มบางคณะที่มีพฤติกรรมของการคบค้าทำมาหากิน ขายโปรเจกต์บุญ จัดหาที่พักในเขตที่อ้างว่าเป็นวัดวาอารามในพระพุทธศาสนาเฉพาะสนองคณะของตน ซึ่งกลุ่มผู้ขายบริการจัดแสวงบุญกับบุคคลที่มีอาชีพเกี่ยวเนื่องในเขตพระศาสนา

ผู้ประพฤติตนทุศีลทั้งหลาย ร่วมกันประกอบกิจการสร้างตัวขยายกิจการทำมาหากินกันอย่างเป็นล่ำเป็นสัน จนนักธุรกิจทางโลกต้องเขินอาย ด้วยความไร้ยางอายไม่เกรงกลัวต่อบาป ของการทุศีลกระเป๋าหนักชอบพักโรงแรม ชมร่ายรำพรรณนาเพื่อโน้มหาลาภปัจจัย ทำหน้าที่ขอทานในรูปแบบได้อย่างมีประสิทธิภาพ จนชาวอาชีพขอทานในชมพูทวีปเริ่มค่อนแคะ ในฐานะมีอาชีพเป็น “ผู้ขอ” เหมือนกัน... เรื่องเหล่านี้ก็มีให้น่านำมาบอกกล่าวเล่าขาน เพื่อประโยชน์แห่งการทำใจไว้ให้มั่นคง จะได้ไม่ทำศรัทธาให้ตกหล่นไปจากหัวใจ ที่มุ่งสู่ความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา... ซึ่งหากมีโอกาส ก็จะนำมาเล่าให้ฟังเป็นเรื่องๆ เพื่อจะได้เรียนรู้ร่วมกัน

สำหรับเรื่องที่สำคัญ ซึ่งน่าจะจัดลำดับไว้ขั้นสูงสุด ก็คงเป็นปัญหาการเรียนรู้สู่การปฏิบัติตามหลักพระธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธศาสนาของแต่ละหมู่คณะ...ทั้งจากชาติเดียวกันหรือจากชาติต่างๆ ที่มีการเรียนรู้ผิดแผกไปจากพระธรรมวินัยไม่ตรงกับวิถีธรรมในพระพุทธศาสนา จึงได้เห็นการประพฤติผิดๆ เพี้ยนๆ ไม่ตรงกับแก่นแท้แก่นธรรม ซึ่งเกิดขึ้นไปทั่วทั้งในผู้ที่อ้างว่าตนเองเป็นสมณะ และในผู้ที่อ้างว่าตนเองเป็นชาวพุทธ มีพฤติกรรมอันวิบัติคลาดเคลื่อนจากข้อวัตรหรือพระธรรมวินัยที่แผ่กว้างไปทั่วในทุกสถาน ดังที่ได้เห็นพิธีประหลาดๆ ของการไหว้บูชาของบางกลุ่มบางหมู่คณะ... จนนำไปสู่ความไม่ศรัทธาของผู้ที่ยังไม่ศรัทธา.. และทำให้เสื่อมศรัทธาของผู้ที่ยังไม่มั่นคงในศรัทธา...

จึงไม่แปลกที่จะมีการใช้วจีกรรมในเชิงตำหนิติเตียนถึงพฤติกรรมดังกล่าวของบางบุคคลที่ดูเหมือนว่าจะเป็นนักบวช หรือบางคณะที่ดูเหมือนจะอ้างว่าเป็นชาวพุทธ ซึ่งอาจจะก้าวล่วงมาสู่พระพุทธศาสนา ซึ่งว่าด้วยพระธรรมวินัยที่บริสุทธิ์ได้ เมื่อมาถึงตรงนี้ อาตมาขออนุญาตนำจดหมายของ ดร.กรวิภา วิลลาส ที่แสดงความเห็นเชิงวิพากษ์ต่อข้อเขียนของอาตมาใน “ธรรมส่องโลก” กรณีปัญหาการบวชเป็นภิกษุณีในพระพุทธศาสนาเถรวาทของประเทศไทย ซึ่งอาตมาตั้งใจศึกษาพิเคราะห์ เพื่อเป็นประโยชน์ต่อการนำไปสู่การแก้ไขปัญหาดังกล่าว... โดยคำนึงถึงการปกป้องรักษาพระธรรมวินัยไว้เป็นสำคัญ ในฐานะความเป็นพระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้