หญิงเหล็ก ณ ยามค่ำ

โดย...แหนง-ดู

อาหารมื้อค่ำที่อืดอิ่มอยู่ในกระเพาะ ณ ยามนั้น ทำให้เจ้าของพุงน้อยๆ คาดการณ์ว่าจะต้องหลับไม่ตอนใดก็ตอนหนึ่งระหว่างชม The Iron Lady (กรุณาอย่าสับสนกับหนัง สตรีเหล็ก ของไทย!!!)

แต่ผิดคาด แหนงดู กลับลืมตาตื่นอยู่ตลอดเวลา 2 ชั่วโมง พลังในการแสดงของ เมอรีล สตรีพ แผ่กระจายรังสีออกมาถึงนอกจออย่างแรงกล้า กระทั่งอยากลุกขึ้นยืนปรบมือให้เมื่อเอนด์ไตเติลปรากฏ รางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมสาขาดรามาที่ลูกโลกทองคำมอบให้เมื่อสัปดาห์ก่อน จึงไม่ใช่การจับสลากได้มาหรือให้เพราะเกรงใจ

ทว่า ณ จุดนี้คงมิบังอาจฟันธงว่า นางคู่ควรกับออสการ์ที่จะมอบกันในเดือน ก.พ.หรือไม่ เพราะยังไม่ได้ดูการแสดงของนักแสดงบางนางที่มีเสียงลือเล่าอ้างว่า สูสีคู่คี่หรือแม้กระทั่งดีกว่า ซึ่งก็มีไม่มากนักหรอก คนที่จะสามารถเทียบเคียง “เทพสตรี” แห่งฮอลลีวูด ผู้แสดงได้ทุกบทบาทอย่าง เมอรีล สตรีพ

 กับ The Iron Lady เจ้าป้ามารับบท มาร์กาเร็ต แทตเชอร์ นายกรัฐมนตรีหญิงคนแรกและคนเดียวของอังกฤษ หนึ่งในสตรีที่มีชื่อเสียงและทรงอิทธิพลของโลกในศตวรรษที่ 20

แรกคาดว่าหนังจะนำเสนอเรื่องการห้ำหั่นทางการเมืองอันดุเดือด แต่จริงๆ แล้วกลับไปเน้นที่ชีวิตยามชราและป่วยเป็นโรคสมองเสื่อมของ มาร์กาเร็ต แทตเชอร์ ซึ่งเป็นภาพต่างจากความเป็นหญิงเหล็กที่เราคุ้นเคยจากสื่อและประวัติศาสตร์ ในหนังเธอเป็นหญิงสูงวัยที่เชื่องช้า อ่อนแอ น่าสงสาร ผู้ซึ่งนำอดีตและปัจจุบันมาผสมกันและใช้ชีวิตส่วนหนึ่งอยู่ในจินตนาการของตัวเอง

ระหว่างนั้นหนังก็แฟลชแบ็กนำเสนอภาพชีวิตของเธอตั้งแต่เป็นลูกสาวเจ้าของร้านขายของชำ ซึ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำและมีความสนใจเรื่องการบ้านการเมือง ฝ่าฟันต่อสู้ข้อจำกัดทางเพศและชนชั้นจนไต่เต้ามาเป็นผู้นำรัฐบาล (ขออภัยถ้าหากข้อเขียนของข้าพเจ้าจะละเลยไม่กล่าวพาดพิงถึงผู้นำหญิงของบางประเทศ เพราะส่องดูทุกมุมแล้วยังไม่เห็นควรที่จะนำมาเปรียบเทียบกัน ...!)

ทั้ง เอบี มอร์แกน ผู้เขียนบท (สคริปต์ของเธอคล่องแคล่วว่องไวรวดเร็วดีมาก) และ ฟิลลิดา ลอยด์ ผู้กำกับหญิงรุ่นใหญ่ที่โด่งดังจากละครเวทีและหนัง Mamma Mia! ได้ช่วยกันทำให้ The Iron Lady เป็นหนังชีวประวัติที่มีรูปแบบแสนคุ้นเคย ด้วยการนำเรื่องที่เราๆ ท่านๆ รู้กันอยู่แล้วมาบอกเล่าผ่านจอ

 

หนังให้ข้อมูลทางด้านประวัติศาสตร์ได้ดี แต่ไม่มีเสน่ห์ชวนติดตามนักในฐานะของหนังเรื่องหนึ่ง มูดและโทนของเรื่องอาจทำให้คนดูรู้สึกเบื่อหน่ายได้ โชคดีที่ยังมีแม่เหล็กชั้นนำอย่าง เมอรีล สตรีพ นี่คือ ตัวอย่างของไบโอพีกแบบดั้งเดิมที่ให้ความบันเทิงได้ในระดับพอใช้

เว้นเสียแต่ว่า คุณรักนักแสดงนำ (ผู้แสนอัศจรรย์) รวมทั้งอยากสัมผัสกับ “ยามค่ำ” แห่งชีวิตของ บารอนเนส แทตเชอร์ ที่ว่ามาคือ เหตุผลซึ่งทำให้ แหนง-ดู ลืมตาตื่นตลอด 2 ชั่วโมง ทั้งยังหลั่งน้ำตาประสาคนอ่อนไหวไปกับภาพ “ปัจฉิมวัย” อันบอบบางอ่อนแอของคนคนหนึ่ง

ไม่ว่าคุณจะเคยเป็นใคร ทำอะไรมา สุดท้ายเวลาก็ชนะทุกสิ่งและทุกคน

ดูแล้วไม่อยากแก่และอยากดูแลคนใกล้ตัวให้ดีกว่านี้!

สิ่งที่ค้างคาในใจ คือ หนังซึ่งสร้างจากชีวิตของสตรีผู้ยิ่งใหญ่ ควรให้คนดูมากกว่านี้หรือเปล่า?