ท่องไปในแอนตาร์กติก

โดย...โจ-ลิฟวิ่ง

ฟังแค่ชื่อก็หนาวเหน็บ “แอนตาร์กติกดินแดนแห่งน้ำแข็ง” แต่ถ้าอยากหนาวววและเหน็บบบกว่านั้นต้องรีบพลิกไปอ่านข้างในโดยพลัน

เรื่องราวการเดินทาง ณ ทวีปแอนตาร์กติกได้ถูกบันทึกผ่านสายตา “ดร.เปิ้ล” หรือ “รศ.ดร.สุชนา ชวนิชย์” อาจารย์ภาควิชาวิทยาศาสตร์ทางทะเล คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หญิงไทยคนเก่งรุ่นที่ 51 แห่งทีมคณะสำรวจสถาบันวิจัยขั้วโลกแห่งชาติ ประเทศญี่ปุ่น (National Institute of Polar Research Japan : NIPR)

ระยะทางนับหมื่นกิโลเมตรจากประเทศไทย อุณหภูมิเคยติดลบถึง 89.2 องศาเซลเซียส มีชั้นน้ำแข็งหนากว่า 2.5 กม. ที่นี่ละ...แอนตาร์กติก ที่ที่ ดร.เปิ้ล ไปเหยียบย่ำมา

ร่วม 2 เดือนที่ใช้ชีวิตอยู่ที่สถานีวิจัยโชวะ ทวีปแอนตาร์กติก (ใช้เวลาเดินทางจากเมืองไทยถึงที่นั่นประมาณ 2 เดือน) ดร.เปิ้ลไม่ได้นั่งๆ นอนๆ จิบกาแฟชิลชิล แกล้มวิวธารน้ำแข็งอย่างที่หลายคนคิดหรอก ภารกิจหลักและหนักของเธอคือ การทำหน้าที่นักวิทยาศาสตร์ทางทะเล เพื่อศึกษาผลกระทบจากภาวะโลกร้อนที่มีต่อสภาพแวดล้อมแอนตาร์กติก

มันเป็นงานท้าทายสุดๆ สำหรับผู้หญิง แต่เธอก็สนุกกับมัน

 

“จริงๆ ไม่มีข้อจำกัดเลยนะคะ เพราะทุกคนเท่าเทียมกัน ไม่ว่าจะผู้ชาย หรือผู้หญิง ผู้ชายทำอะไร เราในฐานะผู้หญิงก็ต้องทำได้เหมือนๆ กัน ไม่มีแบ่งเพศ หรือแบ่งข้าง ผู้ชายยกของ แบกของ ผู้หญิงก็ต้องยกของ แบกของค่ะ ลุยทุกอย่างเหมือนผู้ชายค่ะ” (หัวเราะร่วน)

สมาชิกที่ร่วมทริปกับ ดร.เปิ้ลมีสมาชิกทั้งหมด 85 คน และ 9 คน เป็นผู้หญิง ดร.เปิ้ล คือนักวิทยาศาสตร์หญิงไทยใจเกินร้อยคนแรกที่นำธงไตรรงค์ไปปักบนดินแดนแห่งน้ำแข็งได้สำเร็จ

“สมัยเด็กๆ ก็ใฝ่ฝันนะคะว่าอยากไปเหยียบแอนตาร์กติก อยากไปดูเพนกวินค่ะ เพราะรู้ว่ามันมีที่นี่ที่เดียว แล้วยิ่งเพื่อนๆ พี่ๆ ที่เคยไปมาเล่าให้ฟังก็ยิ่งอยากไป พอได้ไป โห!!! เกินฝันค่ะ มันเหมือนกับภาพวาดเลยค่ะ โดยเฉพาะความเป็นธรรมชาติสวยมากๆ ”

ความสวยงามของแอนตาร์กติก ธารน้ำแข็ง นกเพนกวิน แมวน้ำ ตลอดจนสรรพสิ่งที่อยู่ในขั้วโลกใต้ ดร.เปิ้ลไม่ได้เก็บไว้ดูคนเดียว เธอยังใจดีเอื้อเฟื้อแบ่งปันมาถึงผู้อ่าน แน่นอน---เธอไม่ใช่ช่างภาพมืออาชีพ ฉะนั้นอย่าคาดหวังว่ามุมกล้องที่เธอลั่นชัตเตอร์จะวิลิศตระการตา

 

ขณะเดียวกัน การใช้ภาษาและลีลาก็เป็นอะไรที่ง่ายๆ ด้วยความเป็นมือสมัครเล่น อาจไม่ได้หวือหวา หรือสวิงสวายเท่าไหร่นัก แต่ ดร.เปิ้ลก็ฉายภาพแอนตาร์กติกเด่นชัด มีบู๊ ลุย ผจญภัย (บ้าง) ตามคอนเซปต์สารคดีท่องเที่ยวเชิงวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ

ส่วนตัว ดร.เปิ้ลนั้นเคยเขียนแต่หนังสือวิชาการ วิทยาศาสตร์จ๋า พาไปท่องโลกวิทยาศาสตร์ทางทะเลอย่างเต็มอิ่มเลยละ นี่จึงถือเป็นครั้งแรกที่เธอหันมาจับปากกาเขียนแนววิทยาศาสตร์ผ่อนคลาย อ่านสบาย เข้าใจไม่ยาก แม้ว่าเรื่องอาจเป็นเรื่องที่ค่อนข้างซับซ้อนก็เถอะ

“ยากนะคะ ยากตรงที่ตัวเองไม่ใช่คนภาษาดี ก็พยายามจะใช้ภาษาที่ง่ายๆ เหมือนเล่าให้น้อง เพื่อน พี่ ฟังมากกว่าจะเน้นเรื่องวิทยาศาสตร์หนักๆ ความเป็นวิทยาศาสตร์มันจะถูกสอดแทรกเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ เห็นและเจอมาจริงๆ ก็เล่าให้ฟัง เช่น แสงออรา ก็จะอธิบายว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง ทำไมต้องศึกษา มันเหมือนเป็นการย่อยเรื่องยากเป็นเรื่องง่ายๆ เพื่อให้อ่านกันได้ทุกคนค่ะ”

สิ่งที่ ดร.เปิ้ลคาดหวังกับงานเขียนเล่มนี้ เธอว่าคงไม่ใช่ความดังระเบิดระเบ้อ หรือมียอดพิมพ์ซ้ำครั้งที่ 2 ครั้งที่ 3 อย่างเดียวที่เธออยากให้เกิดขึ้นนั่นคือ อยากให้วิทยาศาสตร์เข้าถึงผู้คนทั่วไป แตะได้ สัมผัสได้ เสพได้ เหนืออื่นใด วิทยาศาสตร์ต้องประยุกต์ใช้ได้จริงกับชีวิต ชุมชน สังคม และประเทศชาติ