เผชิญวิกฤตแห่งปัญหา...ด้วยหัวใจที่มีธรรม ธรรมะเนื่องในวารดิถีขึ้นปีใหม่ พ.ศ. ๒๕๕๕ (ตอน ๒)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

ปุจฉา : แต่ก็ยังดีกว่าไม่รู้จักคิดแก้ไขอะไรๆ เลย จึงเป็นเบื้องต้นแห่งการคิดทำเพื่อแก้ไขปัญหาชีวิต แม้จะต้องแก้ด้วยอำนาจแห่งความอยาก หากดำรงความอยากให้อยู่ในกรอบศีลธรรม ...ความอยากนี้ก็สามารถปรับรูปเป็นอำนาจแห่งความพึงใจ (ฉันทะ) ที่ถูกต้องชอบโดยธรรมได้ ซึ่งจะนำไปสู่พลังสร้างสรรค์แห่งการดำเนินชีวิตต่อไป ...แท้จริงแห่งการดำเนินชีวิตเพื่อนำไปสู่ความสงบสุขนั้น จึงจะต้องรู้จักการบรรเทาเบาบางในความอยาก จนสามารถทำให้ความอยากสิ้นสุดลงไปได้ จึงจะพบความสงบสุขได้...ซึ่งต้องใช้ความเข้าใจ...เข้าถึง เหตุปัจจัยแห่งเรื่องราวปัญหาความทุกข์เหล่านั้น...ว่า ทำไมเป็นอย่างนั้น..! ทำไมเป็นอย่างนี้ หรือปัญหานั้น ปัญหานี้ เกิดขึ้นด้วยเพราะอะไร... อะไรทำให้เกิดปัญหาอย่างนั้นอย่างนี้ขึ้นมาได้... ความเข้าใจที่เข้าถึงชั้นความจริง รู้แจ้งถึงเหตุปัจจัยแห่งปัญหานั้นๆ จึงเป็นอำนาจธรรมที่ยิ่งใหญ่ ที่สามารถนำไปสู่การแก้ปัญหาให้สิ้นไปได้อย่างแท้จริง...

ดังนั้น ปัจจัยสำคัญที่จะนำชีวิตไปสู่ความสุขสงบได้อย่างแท้จริง คือ ความเข้าใจ อันหมายถึง การมี สติปัญญา ตามความหมายแห่งธรรมนั่นเอง ...จึงไม่แปลกที่มีคำพูดว่า จงใช้ปัญญา ในการแก้ปัญหา เพราะปัญหาดับสิ้นได้ด้วยปัญญา เท่านั้นเอง อย่างอื่นไม่มี...

การที่จะสร้างปัญญาให้เกิดขึ้นได้ ก็ต้องรู้จักพัฒนาจิตจนเข้มแข็ง ตั้งมั่น (หมายถึง การมีสมาธิอยู่ในระดับใช้งานได้ อุปจารสมาธิ) เพื่อใช้จิต พินิจพิจารณาด้วยอำนาจแห่งสติ คือ ความระลึกรู้ของจิต จนเกิดปัญญาตามการระลึกรู้นั้น ซึ่งอำนาจแห่งสติจะระลึกรู้ในเรื่องราวต่างๆ แม้ที่ผ่านไปแล้ว เพื่อประโยชน์จากการพิจารณาให้เกิดความเข้าใจ จนกลายเป็นปัญญา เพื่อจะได้นำความรู้ความเข้าใจ มาจัดระบบ ระเบียบ วางแผนการดำเนินชีวิต เพื่อป้องกันและเตรียมพร้อมในการแก้ไขทุกปัญหาที่จะเกิดขึ้นในเบื้องหน้า

หมายเหตุ : ขออภัยท่านผู้อ่านธรรมส่องโลกฉบับวันที่ 2 ม.ค. ที่ตีพิมพ์ผิดพลาดในหัวข้อเรื่อง : เผชิญวิกฤตแห่งปัญหา...ไม่ใช่เผชิญวิกฤตแห่งปัญญา...

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้