ปารีสแห่งความฟุ้งฝัน

เที่ยงคืนที่ไหนๆ ก็คงไม่เหมือนที่ปารีส ยิ่งในหนังเรื่องนี้มันเป็นเวลาเที่ยงคืนที่สุดประหลาดเอามากๆ

โดย..โจลิฟวิ่ง

เที่ยงคืนที่ไหนๆ ก็คงไม่เหมือนที่ปารีส ยิ่งในหนังเรื่องนี้มันเป็นเวลาเที่ยงคืนที่สุดประหลาดเอามากๆ เมื่อนักเขียนบทหนังคนหนึ่งที่คิดฝันผันอยากมาจับปากกาเขียนหนังสือ ไม่ยอมหลับยอมนอน เพราะมัวแต่พาหัวใจหลงใหลไปกับบางอย่างที่ตัวเขาค้นพบ

แล้วเรื่องราวมหัศจรรย์พันลึกก็ค่อยๆ เริ่มต้นช้าๆ โดยที่เขาก็หารู้ไม่ว่า นั่นเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา หรือมันคือเสน่ห์ร้ายแห่งปารีสที่มอบให้ในฐานะของขวัญชิ้นพิเศษ

 

งานกำกับของตาเฒ่า “วูดดี อัลเลน” ที่โดนใจใครหลายคนไปแบบเต็มๆ แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นก็ลูกโลกทองคำล่ะ (เพราะมีชื่อเข้าชิง 4 สาขาเรียบร้อย แล้วก็มีลุ้นสาขาผู้กำกับด้วยนะ) และน่าจะไปไกลถึงออสการ์รึเปล่า ต้องรอลุ้น!!! ขนาดเราไม่ใช่แฟนตัวยงของวูดดียังรู้สึกดีด้วย (จังเลย) กับหนังเรื่องนี้

หนังมีแง่มุมที่น่ารัก แต่เป็นน่ารักที่แอบมีจิกกัดคนนั้นที คนนี้ที คนละนิด คนละหน่อย กระทั่งประเด็นสังคมโยงไปถึงการเมืองก็ยังไม่เว้น คำพูดเล็กน้อยๆ ที่หลุดออกจากปากตัวละครล้วนสะท้อนค่านิสัยชอบเสียดสี ขี้บ่นตามสไตล์วูดดีอยู่ไม่น้อย

ขณะเดียวกันหนังก็ค่อนข้างจะมีอารมณ์เหงาพอสมควร เหงาด้วยบรรยากาศเมืองใหญ่แสนสบายและเป็นที่หมายปองของคนจำนวนมาก บางมุมก็แอบเหงา ทั้งๆ ที่ภาพชัดของปารีสคือแสงสีและความบันเทิงเริงรมย์ แต่พอเอาเข้าจริงปารีสก็ซึมเศร้ายังไงไม่รู้ บอกไม่ถูก

เช่นที่ตัวละครสาวฝรั่งเศสว่าไว้ ปารีสจะสวยตอนฝนพร่ำนั่นแท้จริง ปารีสก็ได้ฉายความสวยเด้งออกมาในยามเปียกปอน ซึ่งน้อยคนนักจะชื่นชอบ

ถ้าย้อนกลับไปลำดับฉากและชีวิตตัวละครในหนังเรื่องเก่าก่อน วูดดีก็ (คง) เติมความเหงาและอารมณ์น่ารักจิกกัดแกล้มด้วยอารมณ์บ่นๆๆๆๆ ไว้ไม่น้อยก็มาก ยิ่งเฉพาะหนังที่วูดดีถ่ายทำนอกบ้านเกิดนิวยอร์ก Match Point (ลอนดอนอังกฤษ) Vicky Cristina Barcelona (บาร์เซโลนาสเปน) Scoop (ลอนดอนอังกฤษ) ก็ (น่า) จะมีแง่มุมเหล่านี้ซ่อนแทรกไว้

เรื่องนี้ชอบความเป็นแฟนตาซีที่ใส่เข้ามา มันเหมือนกึ่งจริงกึ่งฝัน แล้วตัวละครที่สร้างขึ้นนั้นก็คล้ายจะเป็นแรงผลักทำให้หนุ่มอเมริกัน “กิล” หลงเสน่ห์ปารีสตอนเที่ยงคืนมากกว่าเดิม จนถูกมองจากแฟนสาว รวมถึงว่าที่พ่อตาแม่ยายว่าเป็นคนไม่เต็มบาท ออกอาการเพี้ยนหนักไปทุกวัน

อีกมุมหนึ่ง ภาพแฟนตาซีที่ดึงนักเขียนบทหนังซึ่งฝันอยากเป็นนักเขียนเต็มตัวฟุ้งและหัวปักหัวปำ ก็คือตัวละครนักเขียนและศิลปินชื่อก้องระดับตำนาน (ซึ่งลาโลกไปแล้ว) มันพอจะบอกเป็นนัยๆ ว่าจริงๆ แล้วกิลน่ะ ก็อยากเก่งและดังเหมือนคนเหล่านี้เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ เอฟ สกอตต์ ฟิทซ์เจอรัลด์ พอร์ โคลเตอร์ ซัลบาดอร์ ดาลิ เกอร์ทรูด สไตน์ ฯลฯ นั่นทำให้กิลเผลอหลุดเข้าไปในดินแดนแห่งความฝันที่ตามหลอนตอนเที่ยงคืน

ปารีสตอนเที่ยงคืนจึงเป็นภาพแฟนตาซี ที่มาช่วยเติมเต็มให้กิลขยับเข้าใกล้ความฝันทุกขณะ (แม้ว่าความจริงจะไม่สามารถเป็นไปได้ก็เถอะ) ฟังดูช่างเป็นอะไรที่เลื่อยลอย เพ้อและเพี้ยน แต่กิลก็รู้สึกอย่างนั้น เขาหลงใหลปารีสตอนเที่ยงคืน ทว่าพลันที่เขาบอกเลิกกับแฟนสาวว่าจะขอใช้ชีวิตที่นี่ ปารีสคือบ้านของเขา เขาหลงรักปารีสเข้าแล้ว

บทบาทเด่นของหนังส่งให้พระเอกตลก “โอเวน วิลสัน” โดดเด้งกว่าใคร ส่วนตัวไม่เคยนึกชอบตาคนนี้เลย (จริงๆ นะ) แต่เรื่องนี้เขาทำให้เราหลงรักได้ (นายแน่มาก) อาจมีบางมุมที่ตัวละครซึ่งเขาถ่ายทอดโดนใจจี๊ดดด อยากให้เขาได้ลูกโลกทองคำ (เชียร์ออกนอกหน้าไปแล้ว)

หนังยังรวมพลดาราดังไว้อีกเพียบ เรียกว่ามีการแย่งซีนกันไปตามระเบียบ รวมทั้ง “คาร์ลา บรูนี” ภริยาคนสวยประธานาธิบดีฝรั่งเศส ก็เป็นสีสันให้หนังได้ประมาณหนึ่ง

Midnight in Paris

ประเภท รัก/ตลก/แฟนตาซี

ประเทศ สหรัฐ

ความยาว 94 นาที

ภาษา อังกฤษ/ฝรั่งเศส/สแปนิช

เรตติ้ง น 13+ (เหมาะสำหรับผู้ชมที่มีอายุ 13 ปีขึ้นไป)

กำกับ วูดดี อัลเลน

แสดงนำ โอเวน วิลสัน/ราเชล แมกอดัมส์/ไมเคิล ชีน/คาร์ลา บรูนี/นีนา เอเรียนดา/เคิร์ต ฟุลเลอร์/มีมี เคนเนดี/มาริยง โกติยาร์ด/เคธี เบตส์/เอเดรียน โบรดี