คิดดีทำดี

โดย...ปู โลกเบี้ยว

คิดดีทำดี การทำความดีทำได้ทุกเมื่อ แม้ไม่ได้ลงมือทำแค่คิดที่จะช่วยอะไรใครบางคนก็เพียงพอแล้ว ยิ่งยุคนี้สมัยนี้จิตอาสาคือการปลูกฝังความดีงามให้กับคนรุ่นใหม่ๆ เด็กเล็กวัยรุ่นวัยดึกก็สามารถเป็นจิตอาสาได้หมด อย่างน้อยความเห็นแก่ตัวถึงจะไม่หมดไปแต่ก็ทำให้คนรุ่นใหม่ๆ ได้มีจิตใจที่ดีและมีความสุขกับการทำความดีล่ะ

เอาง่ายๆ เลยนะ เด็กสมัยนี้ทำอะไรบ้าง ส่วนใหญ่จะอยู่กันหน้าจอคอมพิวเตอร์ กวาดใบไม้หน้าบ้านตัวเองอ่ะเคยมั้ย? เพราะต้องเรียนหนังสือ พ่อแม่ก็จะรีบกุลีกุจอทำให้หมด เพราะอยากให้ลูกมีแต่เวลาไว้เรียนหนังสือ เดี๋ยวจะไม่ฉลาดทันคนอื่นเค้า ยัดเยียดให้เรียนสารพัด เรียนลัดเรียนเสริม

ความสามารถต้องโดดเด่นไว้อวดเพื่อนๆ ไม่อายใครเป็นหน้าเป็นตาให้พ่อแม่เป็นพอแล้ว งานบ้านงานหนักไม่ต้องแม่จัดให้ จนบางทีลูกทำอะไรไม่เป็นเพราะไม่เคยทำไม่ค่อยมีสังคมกับใครเค้าหรอก มีแต่สังคมโซเชียลเน็ตเวิร์ก รู้จักเพื่อนกันในคอมพ์เท่านั้น กลายเป็นสังคมตัวใครตัวมันเห็นแก่ตัวกันมากขึ้นเพราะการแข่งขันสูงนั้นเอง

แต่พอมีเรื่องของน้ำท่วมเกิดขึ้นมา จิตอาสาทำให้สังคมตัวใครตัวมันเปลี่ยนไป คนที่ไม่เคยรู้จักกันก็เริ่มที่จะเข้ามาช่วยเหลือพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน รู้จักกันมากขึ้น เด็กๆ เห็นพ่อแม่ช่วยเหลือคนอื่นก็เข้าช่วยบ้าง สิ่งดีๆ ความสุขเล็กๆ จึงเกิดขึ้น

ไม่กี่วันก่อนปูกำลังจัดรายการที่สถานีวิทยุ FM 95 ก็มีคุณพี่ผู้ชายคนหนึ่งแกขึ้นมาถึงห้องออกอากาศเลยนะ พี่แกชื่อคุณกรกฎ บุญประสงค์ ทำงานอยู่ที่บริษัท เรคคอเฟอร์นิเจอร์

ชื่อเล่นชื่อ ฤทธิ์ที โห! ชื่อพี่แก บอกเก็บกระเป๋าสตางค์ได้แถวๆ พุทธมณฑลสาย 1 ตอนแกขับมอเตอร์ไซค์เห็นมันตกอยู่ข้างถนนเลยเก็บมา ค้นดูแล้วไม่มีเบอร์ติดต่อเจ้าของ มีแต่บัตรสารพัดบัตรและบัตรประชาชน ไม่รู้จะทำไงดีเลยเอามาให้ทาง FM 95 ช่วยประกาศหาเจ้าของให้ที เพราะเคยกระเป๋าสตางค์หายแล้วรู้ซึ้งถึงความยิ่งยากที่ได้รับในการที่จะต้องไปทำสารพัดบัตรใหม่น่ะซิ

คิดดีทำดีอย่างนี้ สิ่งดีๆ ย่อมจะต้องตอบแทนพี่เค้าแน่ ปูก็เลยลองค้นดูในกระเป๋าบ้างก็พบว่าเป็นของนายชวาล เป็นนิสิตของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ไม่มีสตางค์สักบาทเดียว มีแต่บัตรสารพัดบัตร โชคดีที่มีใบเสร็จของโรงเรียนสอนภาษาแห่งหนึ่ง และบัตรคนไข้ของโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ

ปูเลยลองโทร.ไปที่โรงเรียนสอนภาษาดูก่อนว่าเขามีเบอร์พอที่จะติดต่อกับน้องเจ้าของกระเป๋าได้มั้ย โชคเข้าข้างค่ะ ได้เบอร์มา พอปูโทร.ไปถามไถ่ก็ได้ความว่าชื่อน้องบุ๊ก ทำกระเป๋าสตางค์หล่นหายบนรถแท็กซี่ ก่อนหน้าหนึ่งวัน อายัดบัตรต่างๆ ไว้แล้ว แต่ยังไม่ได้ไปแจ้งความ “อ้าว! ไงงั้นล่ะ” น้องบอก “ทำใจครับพี่ ปลงเพราะแจ้งไปก็คงไม่มีอะไรคืบหน้าเพราะเป็นแค่กระเป๋าสตางค์ใบน้อยๆ เท่านั้น”

ก็จริงของน้องเค้านั้นแหละ ปูเคยโดนงัดรถแถวๆ ประตูน้ำนะ หลายปีมาแล้วอ่ะ เพราะความรีบลงไปอัดสปอตเสียงโฆษณาเลยเอากระเป๋าสะพายวางไว้ด้านหลังคนขับ ไม่ได้เก็บไว้ท้ายรถ รถก็ดันกระจกซะใสเชียว เข้าไปทำงานไม่ถึงครึ่งชั่วโมงออกมาอีกทีเข่าอ่อนเลยเพราะรถถูกงัดประตูแหกเชียว

กระเป๋าสะพายถูกรื้อค้น เอาแต่กระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือไป แต่ที่เดือดร้อนและเสียดายก็เพราะว่าเพิ่งจะกดสตางค์มาหมื่นหนึ่งน่ะซิ ไว้เป็นเงินเดือนของแม่ สูญสลายหายไปทันที และต้องอายัดสารพัดบัตร ไหนจะต้องไปทำบัตรประชาชนและใบขับขี่ใหม่อีก ยุ่งเห็นๆ แต่ก็ไปแจ้งความไว้นะ ก็เท่านั้นจริงๆ อ่ะ ตำรวจเค้าก็แค่รับแจ้งความไว้เท่านั้นแหละ ใครเขาจะไปตามให้ล่ะมันก็แค่กระเป๋าสตางค์ใบน้อยๆ ไม่ใช่คดีใหญ่ๆ ซะหน่อย

แต่แจ้งไว้ล่ะดีกันไว้ก่อนเพราะถ้าเกิดมีอะไรขึ้นมา เช่น ใครเอาบัตรประชาชนเราไปทำมิดีมิร้าย อย่างน้อยเราก็ไม่ใช่ผู้กระทำผิดล่ะ แต่ปูไม่ได้โชคดีเหมือนอย่างน้องบุ๊กหรอก ที่ถึงแม้เงินจะไม่ได้คืนเลย เหลือแต่กระเป๋าเปล่าๆ ก็ยังดีที่มีคนคิดดีทำดี อุตส่าห์เก็บกระเป๋าสตางค์มาคืนให้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องไปยุ่งวุ่นวายทำสารพัดบัตรใหม่ให้เสียเวลาอ่ะดิ

จะมีสักกี่คนที่ยอมเสียสละเวลาหาทางคืนกระเป๋าให้เจ้าของทั้งๆ ที่ไม่ใช่เรื่องของตัว นอกจากคนที่มีจิตใต้สำนึกของความช่วยเหลือ...น่าสรรเสริญจริงจริ๊งเลย