สีสันผสมผสาน เลนนี คราวิทซ์

โดย...เพ็ญแข สร้อยทอง

อาทิตย์ที่แล้วเพิ่งมีโอกาสดูหนังเรื่อง The Help หนังฟอร์มเล็กๆ ที่เข้าฉายไม่กี่โรง แต่เป็นงานที่น่าสนใจมาก หนังเรื่องนี้นำเสนอเรื่องราวของสาวใช้ผิวดำกับเจ้านายผิวขาวในทศวรรษ 1960 ณ เมืองแจ็กสัน รัฐมิสซิสซิปปี อันเป็นยุคสมัยที่สังคมอเมริกันมีการแบ่งแยกชนชั้นและผิวสีกันชัดเจน

ต่อเนื่องมาถึงอาทิตย์นี้ ชีวิตเราก็ยังพันพัวอยู่กับเรื่องราวของสีผิว โดยผ่านทางงานเพลงของหนุ่มอเมริกันผิวสีที่เกิดในปี 1964 อัลบั้มชื่อว่า Black and White America งานชุดที่ 9 ในรอบ 20 ปีของ เลนนี คราวิตซ์

ปกอัลบั้มเป็นรูปของ ลิตเติลเลนนี ที่วาดสัญลักษณ์สันติภาพไว้บนหน้าผาก มีคำว่า Peace บนแก้ม และ Love ที่แขน เป็นรูปที่ฮิปปีมาก สอดคล้องกับงานเพลงข้างในที่สุดแสนฮิปปี

เลนนี คราวิตซ์ มีแม่เป็นดาราผิวดำและพ่อโปรดิวเซอร์รายการโทรทัศน์ผิวขาว มีเชื้อสายรัสเซียนยิวและแอฟริกันอเมริกัน ชีวิตของเขาคือ การผสมผสานหลากสิ่งหลายอย่างเข้าด้วยกัน ไม่ยกเว้นแม้ในงานเพลง

ในยุคต้นอาชีพเมื่อปลายปีต้นทศวรรษ 1990 งานของเลนนีถูกวิจารณ์ว่า “ไม่ดำพอ และไม่ขาวพอ...” ??

ไม่ว่าจะถูกพูดถึงอย่างไร เลนนีก็ไม่เปลี่ยน งานเพลงของเขายังคงเป็นการผสมผสานระหว่างรากเหง้าดนตรีขาวดำ เป็นดนตรีในแบบที่เขาเรียกเองว่า Multidimensional หรือ หลายทิศทาง

นี่คือ จุดแข็งของเขา แต่ใครจะมองว่าเป็นจุดอ่อนนั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของ เลนนี คราวิตซ์ !!

เอกลักษณ์ในงานของเลนนีอย่างหนึ่งคือ เป็นร็อกแบบย้อนยุค ซึ่งยังคงเป็นเช่นนั้นเสมอมา ชายหนุ่มที่ได้รับแรงบันดาลใจทางดนตรีมาจากแจ็กสันไฟว์ นำฟังก์ โซล และร็อก มาผสมผสานกัน มีเครื่องเป่าโดดเด่นในหลายๆ เพลง ชุดนี้เขาแต่งแต้มให้งานมีสำเนียงทันสมัย โดยได้เชิญ เจย์-ซี และ เดรก มาร่วมงานด้วย

ชื่ออัลบั้มทำให้อยากฟันธงว่า เลนนี คราวิตซ์ คงจะมุ่งเน้นเรื่องการเมืองแบบจ๋าจัด แต่เมื่อได้ฟังก็พบว่า ประเด็นการเมืองของเขาไม่ได้เคร่งเครียดจริงจัง ไม่ได้ลงลึกรายละเอียดมากมายนัก

เพลงชื่อเดียวกับอัลบั้มเล่าถึงการแบ่งเชื้อชาติหลังสงครามการเมืองของอเมริกา แทร็กนี้มีกลิ่นอายคล้ายกับงานยุค 1970 เพลงอื่นๆ ที่เหลือเกี่ยวกับความหวังและการเปลี่ยนแปลง อย่างเช่นเพลง Stand และ Push ทั้งยังมีเพลงรัก (ตามประสาหนุ่มโสดลูกพ่วงหนึ่ง) แบบมั่นๆ และเซ็กซี่

นี่คือ อัลบั้มที่เตือนย้ำว่า เลนนี คราวิตซ์ ถนัดถนี่กับการนำสีสันหลากหลายมาผสมหลอมรวมกันเป็นหนึ่ง โดยเฉพาะร็อกกับโซล และ 16 เพลงใน Black and White America ก็ฟังได้เรื่อยๆ เพลินๆ

นอกจากนี้เพลงของ เลนนี คราวิทซ์ ยังตอกย้ำว่า... ณ พ.ศ.นี้ ที่คนมองอย่างผิวเผินจะเห็นว่า ผิวสีไม่ใช่ปัญหาหนักหนาใหญ่หลวงในสังคมที่เทิดทูนความเสนอภาคอย่างในสหรัฐอเมริกา แต่... ในความเป็นจริงแล้ว ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่สิบปี ความเหลื่อมล้ำยังคงอยู่ หรือจะเรียกว่าไม่ได้หายไปไหน หากยังซุกซ่อนอยู่ในมุมต่างๆ และแสดงออกมาให้เห็นในวิธีที่แตกต่างจากยุคก่อนเพียงเท่านั้น